Salme 119,108 Herre, ta imot gåva frå min munn og lær meg dine lover!
David lærer oss å be om to viktige ting i dette verset. For det første ber han om at Herren må ta imot det offeret han ber fram med munnen sin. Han var jo ikkje prest og kunne difor ikkje bera fram offer i templet. Det kan heldigvis ikkje vi heller gjera. Vi har ikkje eit tempel bygd av menneskehender.
Salme 119,107 Eg er djupt nedbøygd. Herre, gjev meg liv slik du har sagt!
Eg ser opp til David, for han er så ærleg. Han prøver ikkje å skapa eit glansbilete av seg sjølv. Han er open og fortel om sine djupaste kjensler. Han legg ikkje skjul på at han har det tungt og er deprimert. Eg er djupt nedbøygd, seier han. Vi får eit gløtt inn i sjelslivet hans.
Salme 119,106 Eg har svore, og det står eg ved, at eg vil halda dine rettferdige lover.
David har gjeve ein lovnad, ja meir enn det. Han har svore. Han har gjort ei pakt med Herren. Han let seg ikkje rikka frå det han har lova, men står ved pakta han har gjort med seg sjølv og Herren. Han vil halda Guds rettferdige lover.
Psalm 119.48 I will lift up my hands toward your commandments, which I love, and I will meditate on your statutes.
It may be a little unclear as to David's intention to raise his hands towards God's commandments, but I think it's about raising his hands to grasp the word of God. He says he loves God and wants to reflect on God's precepts. That is why he wants to raise his hands to lay hold on the word of God and not let it go. He loves God and will meditate on the word to understand God's plan and will.