Salme 119,128 Difor retter eg meg etter alle dine påbod (6490), eg hatar alle falske vegar (734).
Legg merke til at David nett har sagt at han elskar Guds bod og no seier han at han rettar seg etter alle hans påbod. Når vi elskar Gud er det naturleg at vi gjer det han seier. Kjærleiken til Gud fører til at vi lever etter Guds ord. Det er ein nøye samanheng her. Kjærleik og lydnad er to sider av same mynt.
Salme 119,127 Difor elskar eg dine bod meir enn gull, ja, skinande gull.
I denne salmen seier David mange gonger kor høgt han verdset Guds ord og lov. Han elska Guds ord og gjorde alt han kunne for å halda boda frå Gud. Når han i dette verset seier, difor elskar eg dine bod, kan det verka som om det viser tilbake til dei gudlause menneska som forkastar Guds lov for å leva ut sine eigne lyster. Han vil på ingen måte rosa dei for det livet dei lever. Det motsette er heller tilfelle. Når han ser vondskapen i det syndige livet, gjer dette han endå ein grunn til å setja Guds bod høgt. Boda vernar om livet og skaper rettferd og trygge kår for alle menneske. Difor elskar eg dine bod, fordi alternativet, det syndige livet som kan gje ei kortvarig personleg nyting, på sikt fører til urett og utnytting av andre menneske.
Salme 119,126 Det er tid for å gripa inn, Herre, for dei har brote di lov (Strong 8451).
David er fortørna og indignert over kor frekke dei gudlause menneska kan vera og gjer audmjukt uttrykk for dette til Herren. Desse vonde menneska har brote Guds lov. Dette kan ikkje samanliknast med det å bryta ein trafikkregel. Det hebraiske ordet som er brukt inneber at dei har gjort lova ugyldig. Dei har sett seg over Gud og frekt annullert det han har sagt. Dei har friteke seg sjølv frå Guds lov og seier at ho ikkje gjeld dei.
Salme 119, 125 Eg er din tenar, gjev meg skjøn så eg kan kjenna dine lovbod!
Det er interessant å leggja merke til korleis David bruker sin relasjon til Gud når han ber. Eg er din tenar, seier han for å grunngje bønna si. Her har vi noko viktig å læra. Når vi ber må vi sjølvsagt vera medvitne om kven vi ber til, vår Far, Den Allmektige og liknande, men det er også viktig å vita kven vi er og kva relasjon vi står i til Gud når vi ber. Vi kan koma som Guds barn fram for den allmektige og kjærlege Far. Vi kan koma som syndarar som tiggar om nåde. Vi kjem fram for Gud med alt som det inneber å vera menneske skapt i Guds bilete.
Salme 119,124 Vis miskunn mot din tenar, lær meg dine forskrifter!
I dette verset ber David ei av dei mest vanlege bønnene vi finn i Bibelen: «Vis miskunn!» I Det nye testamentet finn vi ofte denne bønna, som også blir kalla Jesusbønna: ”Herre, Jesus Kristus, Guds Son, miskunna deg over meg!” Den blinde Bartimeus, den audmjuke tollaren og Peter bad ulike versjonar av Jesusbønna. Bibelen seier ganske mykje om å påkalla Herrens namn. Det er heilt enkelt å ropa på Jesus. Jesus, hjelp! Jesus, ver meg nådig! Jesus, miskunna deg over meg. Jesus, forbarm deg over meg! Det er faktisk nok å seia: Jesus! Det heilage namnet blir då vår bønn. Gjennom kvardagen roper vi Jesus i hjartet i inderleg tru og tillit. Denne hjartebønna hjelper oss å sjå hans andlet og å pusta inn hans fred.
Salme 119,123. Auga sloknar, eg ventar på di frelse og på ditt rettferdige ord.
Mange har hatt den same opplevinga som David. Han venta på hjelp frå Gud, men det tok tid før hjelpa kom. Han vende auga sine til Herren i ivrig venting. Han venta på svar på bønne sine. Han venta på utfriing frå fiendane sine. Han såg etter Gud, men vart trøytt i auga for han såg inga hjelp.
Det hender av og til at vi blir så trøytte at vi ikkje greier halda auga vakne. Dei sloknar og vi held på å gje opp. Det er ikkje lett å forstå kvifor Gud ikkje grip inn og hjelper oss når mørkret held på å overmanna oss. Har Gud vorte døv? Har han vendt ryggen til oss? Har han lukka auga slik at han ikkje ser vår naud? Kvifor grip du ikkje inn, Gud?
Salme 119, 122 Gå god for din tenar så det går han vel. Lat ikkje dei frekke undertrykkja meg!
David har kome med ei frimodig utsegn: Eg har gjort det som er rett og rettferdig. No innser han at hans eiga vitnemål om seg sjølv ikkje har nok tyngde. Han treng ein talsmann. Han ber om at Gud må gå god for han så det kan gå han vel. David ber eigentleg om at Gud må vera for han det Jesus Kristus er for alle som trur: ein garantist for den nye pakta (Hebr 7,22) som har makt til å fullkome frelsa dei som kjem til Gud ved han, ettersom han han alltid lever for å gå i forbønn for dei (Hebr 7,25).
Salme 119,121 Eg har gjort det som er rett og rettferdig. Overlat meg ikkje til dei som vil undertrykkja meg!
No startar ein ny bolk og dei neste åtte versa startar med den hebraiske bokstaven Ajin. Denne bolken handlar om å trufast følgja Herrens vegar.
David kjem med ein frimodig påstand når har ber Herren om hjelp mot fiendane sine. Han seier at han ikkje har gjort noko galt. Med godt samvit sa ha: Eg har gjort det som er rett og rettferdig. Dette handlar sjølvsagt om hans kongegjerning som høgaste dommar i tvistar. Han hadde gjort alt han kunne for å syta for at alle fekk rettferdige dommar Guds lov. Han hadde ikkje brukt si makt som konge til å forvrengja retten for folk, men hadde heller verna om retten deira. Som konge sørga David for rett og rettferd for heile folket sitt (2 Sam 8,15).
Salme 119,120 Kroppen skjelv av redsle for deg, eg fryktar dine lover.
I dei to førre versa har David skrive om dommen over dei som villar seg bort frå Guds lov. Desse folka er falske og lovlause og Guds rettferdige dom vil før eller seinare råka dei. I det siste verset i denne bolken viser han oss ei rett og audmjuk haldning. Han hoverer ikkje over dei som kom under Guds dom, men han audmjuker seg. Det må vi også gjera.
Salme 119,119 Alle dei lovlause i landet tek du bort som slagg, difor elskar eg dine lovbod.
Dei lovlause er vonde menneske utan eit moralsk kompass. Dei er folk som berre tenkjer på seg sjølve og det som kan tena deira interesser. Eiga vinning og nyting står i høgsetet. Difor blir dei kalla lovlause. Dei forkastar Guds lov og ser ikkje ut til å ha samvitskvalar for nokon ting. Dei bryr seg ikkje om moral og etikk. Slike folk er som slagg. Sjølv om slagget er blanda med det gode metallet i åra gruva og kan sjå ut som godt metall, må det skiljast frå det reine metallet.