Då profeten Samuel vart gamal sette han sønene sine til dommarar over Israel (1.Sam.8,1). Det minner svært mykje om Fidel Castro som har fått inn i den cubanske grunnlova at broren hans skal overta styret når han døyr. Dette kallar vi nepotisme og det er ikkje noko positivt jamvel om det er ganske vanleg. I Samuel sitt tilfelle, så fekk han ikkje leva lenge i den synda. Sønene hadde ikkje dei same karakterkvalitetane som faren hadde. Folket klaga og ville heller ha ein konge til å styra dei, slik som nasjonane rundt dei hadde. Måten profeten og dommaren Samuel tok dette på, seier svært mykje om den integritet og karakterstyrke han hadde i si usjølviske teneste for folket på vegne av Gud. Han oppførte seg heilt annleis enn øvstepresten Eli gjorde då folket klaga på sønene hans. Samuel nølte ikkje med å setja inn Saul og med det ta sønene sine ut or den dommarfunksjonen dei arva etter faren sin.

Alle dei eldste i Israel samla seg for å bera fram sine ønskje for Samuel. Dei kjende Samuel som ein Guds mann. Dei var trygge på at han ville gjera det som var rett utan omsyn til personleg vinning for hans eigne søner. Dei hadde tydelegvis den tillit til han at han ville gje dei vise råd frå Guds visdom og ikkje følgja private interesser eller gje etter for personlege kjensler. Resultatet rettferdiggjorde tilliten deira, for Samuel viste seg å vera tilliten verdig.

Samuel fór alltid heim att til Rama; for der budde han, og der bygde han eit altar for Herren. Jamvel om han hadde ei nasjonal teneste og reiste mykje, vende han alltid tilbake til heimen sin i Rama, for der hadde han bygd eit altar for Herren. Han gjekk i fotspora til Abraham, den første som er omtala som profet i Bibelen, han bygde òg altar der han budde. Heimen i Rama hans har utgangspunktet for tenesta hans. Det var bønnelivet og tilbedinga i kvardagen i heimen som låg i botn for alt profeten kunne vera for nasjonen gjennom reisene sine. Vi kan aldri forstå profetane si teneste og påverknad utan å sjå det i samanheng med det skjulte livet deira med Gud i heimen.

Kvart år drog profeten Samuel ikring til Betel, Gilgal og Mispa, og på alle desse stadene skifte han rett mellom israelittane. På denne måten fekk folket oppleva eit profetisk nærvær. Sjåaren og gudsmannen drog seg ikkje unna folket. Han levde midt mellom dei. Kvart einaste år la han ut på reisene sine for å gje folket Guds ord og minna dei på pakta med Gud. Han var vis nok til å forstå at ei sentralisert gudsdyrking med ein profet på berre ein stad ikkje kunne halda folket nære Gud. Dei måtte sjå og høyra profeten i sitt eige nærmiljø! Ordet frå Gud måtte verta kjøt og blod – kontekstualiserast – der dei budde. Dei måtte høyra ordet frå Guds munn inn i deira eige stoda, og ikkje berre få generell og prinsipiell undervising langt bortanfrå! Han sette i gang med profetskular kor han lærte og øvde opp profetlæresveinar som hjelpte han med å gjennomsyra folket med Guds ord.

Profeten Samuel er eit ypparleg døme på heilaggjord autoritet. Han var ein sann Guds tenar.  Det finst to slags autoritet. Den første er den som må haldast oppe med makt og den andre er den kjem av karakter og usjølvisk teneste. Samuel var av denne andre typen. Den første er vanskeleg å få og kanskje endå vanskelegare å halda på. Han er tyrannane sin eigedom. Den andre kjem av seg sjølv til dei fattige i ånda, dei audmjuke og reine av hjarta. Samuel hadde autoritet i kraft av det reine og heilage livet han levde. Han kunne leia folket på grunn av den han var. Han var den han var på grunn av tidleg fostring og framhaldande vokster i karakter. Ingenting har større påverknad enn eit reint liv!

Profeten Samuel levde heilhjarta for Herren og tente Guds plan i si levetid. Han fekk eit flott ettermæle. Det er om å gjera at vi alle lever for å sjå Guds plan fullført for den tida vi lever i.

(more…)

Profeten Samuel reiste då ein profetisk minnestein som han kalla Eben-Eser og sa: ”Til no har Herren hjelpt oss!”  Han gjer det same som profeten Moses hadde gjort tidlegare på eit ord frå Gud då Israelsfolket hadde gått over Jordan og kome inn i det lova landet ved Gilgal. Dette fortel meg at det å reisa minnesteinar for Guds folk er ein del av den profetiske tenesta. Desse minnesteinane hjelper folk å leva i trua på Herren som har hjelpt dei i vanskelege tider og vil hjelpa dei i nye vanskar dei måtte møta.

Minnesteinen Eben-Eser var eit profetisk teikn, ikkje berre eit minne om ein stor siger på slagmarka til eit tidlegare nederlag, men eit teikn på ein ny start for Guds folk. Det var eit teikn på eit nytt verk av Anden mellom dei. Det var eit teikn på ein ny einskap og nytt samhald mellom folket. Det var ein profetisk minnestein som skulle minna folket om at Gud hjelper dei som søkjer han. I dette tilfelle var det òg eit teikn på ei åndeleg oppvaking og fornying som varte så lenge profeten levde.

”Såleis vart filisterane kua, og dei kom ikkje oftare innanfor Israels grenser. Herrens hand låg tungt på filisterane så lenge Samuel levde” (1.Sam.7,13).

Filisterane fekk aldri meir herredømme over Israel. Sant nok var det ein lang og hard kamp, både med kongane Saul og David, inntil dei vart knuste. Herrens hand låg tungt på filisterane så lenge profeten levde. Den profetiske minnesteinen stod som eit vitnemål om Guds hjelp og nærvær hjå eit folk som gjev akt på det profetiske ordet.