Salme 119,39 Ta bort spotten eg fryktar, for dine lover er gode!

David ber om nåde til å bli spart frå den spotten og skamma som følgjer av å stå fast på Guds gode lover. Han er lik oss og liker sjølvsagt ikkje å bli sett ned på. Han ønskjer, slik vi alle gjer, å bli respektert for den han er og for det han trur på. Dessverre veit han veit av bitter oppleving, at han slett ikkje alltid blir respektert når han seier det Guds ord seier.

(more…)

Salme 119,38 Lat ditt ord til din tenar stå fast så eg kan frykta deg.

Denne bønna viser oss at David hadde lært å ta til seg Guds ord. Det var ikkje lenger berre snakk om bod, lover eller forskrifter. Han har teke ordet til seg. Han har høyrt Guds gjennom Skrifta. Han har lese og grunda på Guds ord på ein slik måta at han har høyrt Guds røyst gjennom det han har lese og tenkt på. Det ser vi at det han seier: «Ditt ord til din tenar.» Guds ord har vorte personleg for han. Dette er ein av dei viktigaste lærdomane vi kan få tak, det å læra å høyra frå Gud når vi les i Bibelen.

(more…)

Salme 119,37 Vend blikket mitt bort frå det som er tomt, gjev meg liv på din veg!

Blikket vårt er viktig. Auga våre er døra inn til sjela. Det vi ser skaper tankar og kan vekkja all slags lyster i oss. Vi blir sterkt påverka av det vi ser. Dessverre er vi ikkje alltid like medvitne om dette og ser på ting vi ikkje burde sett på. I vår kultur blir vi bombadert med bilete på små og store  som vi med fordel kunne vore spart for. Vi blir utsett for nakenskap og det som verre er i mange media. Pornografi er lett tilgjengeleg og fangar mange i sitt øydeleggjande nett.

(more…)

Salme 119,36 Bøy mitt hjarte mot dine lovbod (Strong 5715) og ikkje mot eiga vinning!

På ny viser David si bønn stor innsikt i menneskenaturen. Han kjenner seg sjølv så godt at han ber om Guds hjelp. Han veit at hjarte og sinn er kamp arena der sterke krefter sloss om makta. Difor ber han at Gud skal røra ved hjartet og bøya det mot Guds ord, slik at han får lyst og glede ved å halda boda. Han ber: «Gud, gjer meg villig til å lyda det du seier! Gje meg lyst til å halda fast på di lov!»

Alternativet er at eiga vinning skal få overtaket på hjartet. Fordi David er realistisk og veit at det er lett å bli fanga av lyst til verdsleg rikdom, ber han om Guds hjelp til å stå i mot denne tendensen. Pauls formanar galatarane til å leva eit liv i Anden, for då vil dei ikkje følgja dei vonde lystene i deira eige kjøt og blod. Anden og kjøtet står kvarandre i mot. Dei dreg i kvar si retning.

Jesus fortalde den kjende likninga om såmannen som sådde Guds ord. Kornet falt i fire slags jordsmonn, og berre eit av dei gav god grøde. Han åtvara læresveinane mot å høyra ordet og la uro for dette livet og den svikefulle rikdomen kvela det, så det ikkje gjev grøde. Det var dette David var redd for, då han bad denne bønna: «Bøy mitt hjarte mot dine lovbod og ikkje mot eiga vinning!» Uro for dette livet kan gjera at ordet frå Guds munn ikkje ber god frukt. Blir vi fanga av rikdom gjev ikkje ordet grøde i livet vårt.

Du treng ikkje vera rik for å bli fanga av rikdom. Fattige folk kan også vera pengegriske. Både fattige og rike kan vera styrt av trongen til alltid å eiga meir, og det er det same som avgudsdyrking (Kol 3,5). Må Gud spara oss for å falla i den materialistiske fella. Kjærleiken til pengar er rota til alt vondt (1 Tim 6,10).

Bøy hjarte mitt til dine lovbod, ber David. Han ber om at Gud må røra ved hjartet slik at han finn si lyst og si glede i Guds ord og ikkje i eiga vinning. Må Anden råda i hjartet og styra sinn og tanke til å følgja Herrens lov. Eiga vinning treng jo ikkje berre vera rikdom. Det kan vera komfort eller popularitet. Det kan vera personlege fordeler som vi får del i når vi følgjer venner i deira verdslege livsstil. Det kan vera å gje etter for gruppepress for å bli akseptert og vinna ære. Eiga vinning er alt som tener meg sjølv.

Om vi skal bruka Jesu ord, er bønna i Salme 119,36 ei bønn om å få nåde til å seia nei til seg sjølv og ta krossen opp for å følgja Jesus. Difor er det ei viktig bønn for oss å be.

«Gjer at hjartet mitt bøyer seg for dine visdomsord og ikkje for rikdomen i denne verden.»

Tekst: Erling Thu(c)

Salme 119,35 Lei meg på den stigen boda dine viser, for han gjev meg glede.

David bad i dei førre versa om innsikt og forståing. No ber han om leiing. Dei orda han bruker i bønna inneber at Gud må leia han ved å bøya vilje hans. Han ber om at Gud må vekkja opp hans indre sjelekraft til å velja å gjera det Gud vil. Dette liknar litt på det Paulus seier: «For det er Gud som er verksam i dykk, så de både vil og gjer det som er etter Guds gode vilje (Fil 2,13). Vi treng, både å forstå kva Guds ord seier, og å gjera det Gud vil. For å kunna gjera det er vi avhengige av at Gud verkar i oss.

David ber: «Gjer at eg følgjer den stigen du byr meg å gå!» «Hjelp meg å følgja den stigen som dine forskrifter seier eg skal ta.» Stig eller veg i denne samanhengen tyder alltid levemåte eller oppførsel. Han ber om nåde til å kunna gjera det som er hans plikt å gjera, om å bli styrkja til all god gjerning. Han kjenner seg sjølv så godt at han veit kor lett det er å velja feil og setja seg sjølv og eigen komfort føre Guds ord og vilje. Difor ber han om nåde til å vera lydig. Han stoler ikkje på seg sjølv. Han veit at han er avhengig av Den Heilage Ande. Profeten Esekiel lova at i den nye pakta ville Gud gje oss eit nytt hjarte og ei ny ånd inni oss. Når Anden bur i oss, vil han laga det slik at vi følgjer boda, held lovene og lever etter dei (sjå Esek 36,26-27). Det er dette vi ber om skal skje når vi ber: «Lei meg på stigen boda dine viser!»

(more…)

Salme 119,34 Gjev meg vit til å ta vare på di lov (Strong 8451) og halda henne av heile mitt hjarte!

Eg liker den brennande iver David har til å læra av Gud, det menneske ikkje kunne læra han. Gud har gjeve alle menneske eit mål av intellektuell kapasitet til å tenkja og læra, men her lærer David oss at vi kan be Gud gje oss nåde til å bruka desse evnene til å forstå det som tener til vår fred. Han ber om vit til å ta vare på Guds lov. Han ber om at Herren må opplysa forstanden hans til å skjøna Guds vilje.

Vi treng vit og forstand til å ta vare på Guds lov. Difor finn vi også i Det nye testamentet at apostelen Paulus ofte ber om at Den Heilage Ande må gje dei truande opplyste auge til å forstå og ta vare på arven vår. Han kallar Anden for visdoms og openberrings Anden. Apostelen Johannes seier: «Vi veit at Guds Son er komen, og han har gjeve oss forstand så vi kjenner Den Sanne (1 Joh 5,20).

(more…)

ה

Salme 119,33 marker eit nytt avsnitt. Alle dei neste åtte vera startar med den hebraiske bokstaven He. I desse versa finn vi mange bønner om å forstå Guds vegar. Dette er bønner som Guds folk treng å be i vår tid.

Salme 119,33 Herre, lær meg den vegen dine forskrifter (2706) viser, så vil eg alltid ta vare på han!

«Herre, lær meg!» Slik ber ein læresvein. Den som går i lære seier dette til læremeisteren sin. «Lær meg yrket. Lær meg korleis eg skal gjera det. Lær meg å bli ein meister som kan faget sitt, slik som du!» Når David seier, Herre lær meg, blir det for svakt å samanlikna det med eleven si bønn til læraren sin. Han hadde både prestar, profetar og vise rådgjevarar han kunne få hjelp frå, men han ber om å bli rettleia av Gud. For kven er ein lærar som han (Job 36,22).

Difor ber David ikkje berre som ein læresvein. Han ber først og fremst som ein audmjuk tilbedar når han seier, «Herre, – Jahve – lær meg!» Han påkallar Guds heilage namn, Jahve, når han ber. Han vender seg med andre ord til «Den evige Eg Er». Han ber til han som openberra seg for Moses i den brennande tornebusken. Han ber til «Han som er den han er» – Den evige og uforanderlege allmektige Gud, som har skapt himmel og jord. David var medviten om kven han bad til. Det treng vi også å vera. Slik må vi også be. Vi må koma fram for Herren, Den evige Eg Er, – Jahve – som tilbedande læresveinar.

(more…)