Salme 119,24 Ja, eg frydar meg over dine lovbod (5713), det er dei som gjev meg råd.

Dette verset er det siste som startar med den hebraiske bokstaven gimel. I det første verset fann vi ei bønn om liv i overflod. Så har vi sett at salmisten møtte litt av kvart i livet som ikkje var heilt enkelt for han med motgang og negativitet. Difor tykkjer eg at den måten han avsluttar dette avsnittet på er ekstra flott.

Midt i alt det som kan vera vanskeleg å takla i livet: Han møtte hån og spott frå folk. Leiarar snakka negativt om han og motarbeidde han. Livet er ikkje lett. Han har mykje å stri med. Likevel har han ei kjelde til glede. Guds vitnesbyrd gjer at han kan fryda seg. Han kan gleda seg over Herrens lovbod. For ein rikdom å eiga ein Bibel. For eit privilegium at vi kan lesa Guds ord. Uansett korleis det går og kva som skjer rundt oss, kan vi fryda oss i det Gud seier.

«Dine vitnesbyrd er mi fryd og mine rådgjevarar» (BGO). Han kan fryda seg over Guds lovbod, for det er dei som gjev han råd. Desse to tinga heng saman. Dei verkar begge vegar. Når vi frydar seg over Guds vitnesbyrd, er det lett å finna råd og rettleiing i Guds ord. Når vi let oss leia av Ordet, gjev det oss stor glede.

David seier at Guds lovbod eller vitnesbyrd gjev han råd. Han har den enkle trua at Skaparen veit best korleis vi er skapt til å leva gode liv. Difor tek han i mot råd frå ordet frå Guds munn. Han let Ordet forma dei indre verdiane. Han let Ordet vera sitt indre kompass som han styrer heile livet etter. «Dine lovbod gjev med råd.»

Dette ordet råd er eit viktig ord. Det inneber å få del i Guds plan. Det er å få sjå Guds evige hensikt. Å få del i Guds råd er å finna meininga med livet. Å følgja Guds råd er det tryggaste vi kan gjera. Alle menneskeleg råd og planar har grenser. Dei kjem til kort og blir før eller seinare forelda. Nye tider og utfordringar krev nye planar. Dette får spesielt politikarar oppleva. Dei råda som vi får frå Bibelen blir aldri forelda for dei har sitt opphav i Skaparen. Å leva etter Guds evige plan er det mest fornuftige noka menneske kan gjera.

Text: Erling Thu

Det er fint om du trykker på Twitter eller Facebook knappen og deler dette med andre! Tusen takk!

Salme 119,23 Sjølv når stormenn sit og snakkar om meg, grundar din tenar på dine forskrifter (8451).

Det er ei fantastisk haldning David gjev uttrykk for i det han her seier. Han viser oss kva som har høgste prioritet hos han. Når stormenn sit og snakkar negativt om han, er det ikkje viktig for han å forsvara seg. Det som er viktig for han er å gje Ordet den rette plassen i tankane hans.

Det er ikkje ei lett stode David skildrar i dette verset, men det kjem ikkje tydeleg nok fram i denne 2011 omsetjinga som eg bruker. Her er nokre andre omsetjingar: «Sjølv om hovdingar sit og samrår seg mot meg» (NB). «Også fyrstar sit og talar imot meg»(BGO). «Fyrster har også sittet og talt sammen mot meg» (1930). Viktige leiarar sit altså saman og snakkar negativt om han. Det verkar også som om dei samrår seg mot han, og legg vonde planar mot han. Han møter med andre ord stor motgang og mykje negativitet. I førre verset var det snakk om spott og forakt, men no er det endå verre. Stormenn, hovdingar, mektige leiarar motarbeider han.

Når vi forstår denne vanskelege situasjonen som David var i, er reaksjonen hans oppsiktsvekkjande! Han ser seg sjølv som Guds tenar. Denne identiteten hans, eg er Guds tenar, hjelper han å ha rett fokus. Han treng ikkje vera oppteken av kva folk meiner om han, eller korleis dei motarbeider han. Reaksjonen hans er fantastisk: «Eg grundar på dine forskrifter!»

Det er faktisk det beste vi kan gjera når ting er vanskeleg. Når folk snakkar negativt om oss. Når folk motarbeider oss. Når folk legg vonde planar mot oss. Då er det tid til å ignorera desse folka og heller å venda oss til Guds ord for rettleiing i korleis vi skal reagera. Guds ord vil då visa oss at vi ikkje har kamp mot menneske, men mot vonde og mørke makter som manipulerer og bruker folk.

Asaf var ein av dei som møtte mange vanskar og strevde med vonde spørsmål. Dette fortel han om i Salme 73. Det dei gudlause sa og gjorde, gjekk inn på han. Han vart fortvila og motlaus og heldt på å gje opp. Heilt til han tok til å sjå ting frå eit evig perspektiv, frå Guds synsvinkel. Når vi grundar på Herrens forskrifter får vi ei positiv motgift mot det negative snakket som vi blir utsett for. Når vi grundar på Guds ord, prellar dei negative ord frå fienden av oss. Dei sårar oss ikkje lenger, dei mistar si kraft. Når vi grundar på Guds ord blir vi motstandsdyktige i den åndelege kampen mot det negative snakket.

The Passion Translation seier det slik: Sjølv om prinsane og leiarane mine kritiserer meg, vil eg fortsetta å tena deg og vandra i dine planar for livet mitt.

Tekst: Erling Thu (c)

Salme 119,22 Ta spott og forakt bort frå meg, for eg tek vare på dine lovbod.

David ber om nåde til å bli spart frå spott og forakt. Han liker sjølvsagt ikkje å bli sett ned på. Han ønskjer, slik vi alle gjer, å bli respektert for den han er og for det han trur på. Han veit av beisk røynsle, av bitter oppleving, at det ikkje alltid er slik.

Vi kan møta spott og forakt av minst to grunnar. Ateistar eller folk som hatar Gud, vil berre ha forakt for dei som trur på Gud. Når vi er Guds venner, blir verden fort vår uvenn. Når vi elskar Gud og hans ord, må vi rekna med å bli håna og spotta på ulikt vis. Denne spotten kan vi bera med lyfta hovud, for han er eigentleg retta mot Gud. Då er det ei ære for oss å måtta lida for hans namn.

Det er verre om spotten råkar oss på grunn av vårt hykleri. Vi fortener forakt om vi ikkje er ærlege i trua og ikkje etter beste evne lever etter Guds ord. Vi fortener forakt om vi seier noko, men gjer noko heilt anna. Folk har lett for å avsløra hykleri og inkonsekvent tru.

Når David ber om at Gud skal ta spott og forakt bort frå han, er det ei bønn om å bli spart for hykleri og falskneri. Han har eit ønskje om å vera ærleg i tru og liv. Han har eit ønskje om å leva til Guds ære. Han ønskjer å leva rett.

Faktisk seier han: eg tek vare på dine lovbod! Så langt han veit, lever han etter Guds ord. Han finn si glede i Herrens lov. Han grundar på Guds bod. Han gøymer det i hjartet sitt, så han ikkje skal synda mot Herren. Han lengtar etter Ordet og ber om innsikt og openberring. Han ønskjer å sjå dei underfulle tinga i Guds ord. Han elskar Ordet og tek vare på Herrens lovbod. Alt dette har han sagt tidlegare i denne salmen.

Han lever med andre ord med godt samvit. Han meiner at han ikkje fortener spott og forakt. Det er difor han med frimod ber denne bønna: Ta spott og forakt bort frå meg. Når vi med godt samvit lever i samsvar med vår kristne tru, som byggjer på Guds ord, kan vi be store og frimodige bønner!

Text: Erling Thu (c)

Salme 119,21 Du refsar dei frekke og bannstøytte, som villar seg bort frå dine bod.

Tidlegare i denne salmen har vi sett at salmisten har ei audmjuk og lærevillig innstilling. Han lengtar etter Gud og ønskjer å få innsikt i hans bod, slik at han kan leva etter Guds vilje. Han er fylt av glad tillit til Guds ord. Han bøyer seg for Herrens dommar og vil følgja hans forskrifter. Han grundar på velsigningane i å lyda Herrens lov.

Det er dette som er samanhengen med det han seier i vers 21. No ser han på det motsette av å lengta etter Gud. Det er å vera stolt og uavhengig. Det er å gå sin eigen veg. Det er setja seg sjølv først og følgja sitt eige hovud, sine eigne tankar og lyster. Gjennom heile Bibelen blir ei slik innstilling fordømd. Bibelen seier at Gud står imot dei frekke og overmodige, men dei audmjuke får nåde.

Å setja seg sjølv over Guds lov er toppen på overmot. Folk som gjer det er ofte frekke i måten dei omtaler Gud og hans ord. Gud trugar med å bannstøyta stolte, overmodige og frekke folk. Dei har inga lys framtid i vente. Forbanning og ikkje velsigning ventar dei.

Overmotet deira gjer at dei villar seg bort frå Guds bod. Dei snakkar ned Guds ord. Dei taler med forakt om Bibelen, som ei gammal og avdanka bok. Dei bryr seg ikkje om Guds lover, for dei elskar å gå sine eigne vegar og følgja sitt eige forderva hjarte.

I sin store kjærleik refsar Gud dei. Han har ikkje gjeve dei opp. Han finn inga glede i at dei øydelegg seg sjølv. Gud ønskjer å berga og frelsa dei. Difor refsar han dei og trugar med å bannstøyta dei. Han ønskjer at dei skal venda om og finna frelse, slik apostelen Peter seier:

Det er ikkje rett, det somme meiner, at Herren er sein med å oppfylla lovnaden. Nei, han er tolmodig med dykk og vil ikkje at nokon skal gå tapt, men at alle skal nå fram til omvending (2 Pet 3,9).

Tekst: Erling Thu