Det er noko underleg og vakkert med måten Gud fører livet på. For oss kjennest denne reisa som å gå inn i ein sirkel som no blir slutta. Då eg, Erling, var 19 år gammal og nettopp ferdig på bibelskule hausten 1962, drog eg saman med Samuel Gjertsen til Fosen. Eg visste lite om livet, men eg visste at eg var kalla til å forkynna evangeliet. Dei karrige kystbygdene, øyane og dei små grendene vart mitt første misjonsfelt, og eg var der i om lag eit halvt år. No, nesten sekstifire år seinare, reiste vi tilbake, men denne gongen saman, eg og Solveig. Vi kjenner begge at dette ikkje berre var ei reise, men eit oppdrag Gud sjølv hadde gitt oss.
Vi starta frå Trondheim, etter nokre rike dagar i fellesskap med truande venner på pinsekonferansen. Det var varme møte, gode samtalar og ei kjensle av at Gud alt var i ferd med å førebu noko. Vi hadde også den store gleda å få litt tid saman med Sara, barnebarnet vårt, Håkon, mannen hennar og Ellinor, oldebarnet vårt. Det var også sterkt å få vere saman med sonen vår, Karl Enok, før vi tok farvel og reiste vidare.
Då vi køyrde mot Åfjord og tok ferja over Trondheimsfjorden, sat vi stille og bad. Vi hadde ingen detaljert plan for dagane som låg framfor oss. Det einaste vi visste, var at vi ville la Den Heilage Ande leia oss til dei rette stadene og til dei rette menneska.
Vi var nett komne til hotellet då Peter ringde. Han inviterte oss heim til familien på middag neste dag og til å vera med på ei samling i huskyrkja deira. Vi takka med glede ja til dette og såg det som eit teikn på Guds velvilje mot oss.
Allereie første ettermiddag kjende vi ei sterk trong til å reise vidare til Roan. Eg hadde ikkje vore der på nesten 64 år, men noko drog meg tilbake. Før vi reiste frå Stavanger, hadde Solveig fått eit syn av eit hus, eit kvitt hus med tre rundt. Ho visste ikkje kvar det var, men ho bar det med seg i hjartet. Medan vi køyrde gjennom landskapet, sat ho stille og såg ut av vindauget, som om ho venta på eit indre ja. Så, heilt plutseleg, kom det: Ho peika og sa med sterk overtyding at dette var huset ho hadde sett. Eg såg det same huset og kjende att noko, men var ikkje heilt sikker. Då vi også fekk auge på eit bygg på andre sida av vegen som minna meg om eit gammalt bedehus, snudde eg bilen.
Like etter møtte vi ein eldre mann som gjekk langs vegen med ein liten hund. Vi stoppa og tok kontakt, og han viste seg å vera både open og venleg. Då vi forklarte kvifor vi var der, stadfesta han det vi håpte på: Huset var det same som eg hadde budd i, og bygget over vegen hadde ein gong vore eit bedehus, men var no gjort om til bustadhus. Det var eit sterkt augeblikk for oss begge. Eg tok til å fortelja om ei oppleving eg aldri har gløymt, frå nettopp det bedehuset. Eg hadde fasta i fleire dagar og var heilt utsliten då eg skulle forkynna. Eg kjende at eg nesten svima av då eg reiste meg, men i det augeblikket kom Guds kraft over meg. All trøyttleik forsvann, og det var som om orda fløymde gjennom meg som ei elv. Etter møtet hadde ein eldre mann, Nikolai, sagt at han såg to englar stå ved sida av meg og halda meg oppe. Eg såg dei ikkje sjølv, men eg veit at eg vart styrkt. Den eldre mannen vi møtte no, vart tydeleg rørt då vi fortalde dette, og vi fekk vitna for han og velsigna han. For Solveig var det også ei djup stadfesting: synet ho hadde fått, stemde heilt nøyaktig.
Peter og Marita tok imot oss med opne armar saman med dei tre flotte jentene deira. Dei gjorde skikkeleg stas på oss ved å servera ei fantastisk god elggryte. Elgen hadde han skote sjølv. Det gjekk ikkje lenge før folk tok til å koma saman i heimen. Det vart ein god flokk med både barn, ungdom og vaksne i god blanding. Det er alltid godt når heile Guds familie samlast på tvers av alder, kjønn og etnisitet.
Det vart ei veldig god fellesskapssamling, med lovsong, vitnemål, open samtale om utfordringar og Guds ord for både store og små, og noko attåt. Alle som var der for første gong fekk forbønn og oppmuntringar, Solveig og eg vart inkludert i dette. Vi var svært oppmuntra då vi reiste tilbake til hotellet. Gud gjer noko nytt på Fosenhalvøya!
Neste dag reiste vi til Bessaker. Då vi køyrde frå hotellet, regna det kraftig, men etter ei god stund i bøn kjende vi fred. Då vi nærma oss målet, letta vêret, som om det opna seg for oss. Eg prøvde å kjenna att staden frå tida eg var der, men alt verka framandt. Vi fann ikkje bedehuset, og eg kjende meg eit augeblikk rådvill. Ved hamna såg vi ei lang trapp som førte opp eit fjell. Vi bestemte oss for å gå opp, i håp om å få oversikt. Det vart 500 bratte steg, og det var ikkje utan kamp, men også Solveig gjekk heile vegen. Utsikta var vakker, men det var ikkje der svaret låg. På vegen ned møtte vi to unge jenter, og vi kom i samtale. Då dei nemnde ei kyrkje som heitte «3:16», spurde eg om dei visste kva det tyda. Dei visste det ikkje, og slik fekk vi høve til å dela evangeliet frå Johannes 3,16. Vi kjende begge at dette var eit svar på bøna vår den morgonen.
Lenger nede i trappa møtte vi eit par som var på tur med barnebarnet sitt. Han hadde røter i Bessaker og kunne gje oss mange nyttige opplysningar. Solveig fekk ein god samtale med kona medan er snakka med mannen. Begge var veldig venlege og opne. Eg fekk adressa og skal senda dei nokre bøker.
Gjennom dagen møtte vi fleire menneske. Nokre korte samtalar, andre litt lengre. Eit møte gjorde særleg inntrykk på oss. Medan vi sat ved hamna, såg eg ein mann som gjekk med stokk. Eg kjende det straks att: På førehand hadde eg opplevd at Gud la det på hjartet mitt at eg skulle møte ein mann med stokk og gi han ei helsing. Eg reiste meg og gjekk bort til han. Det viste seg at han og kona var frå Tyskland, og vi hadde vanskeleg for å forstå kvarandre. Då måtte eg ropa på Solveig, for ho er god i tysk. Ho kom og fekk forklart bakgrunn og til at eg tok kontakt. Til slutt klarte eg å formidla ein enkelt bodskap på tysk: «Gott liebt dich.» Det var ikkje mange ord, men det var det som var gitt meg i den augeblinken. Dei smilte, og eg kjende ei stille glede over å få vera lydig i det små.
Tysdagen var heilt open og vi visste vi ikkje heilt kva vi skulle gjera, men vi hadde fått ein avtale om å treffa Roald, ein eldre kristen med god kunnskap om den åndelege stoda i området. Før vi fekk møtt han, fekk eg ein telefon frå ein forretningsmann som ville treffa meg. Etter ein kort samtale i butikken inviterte han oss til eit måltid på kvelden. Det takka eg med glede ja til.
Vi fekk så ein god samtale med Roald. Samtalen viste det som alt hadde vorte tydeleg for oss, at den åndelege situasjonen i området er vanskeleg. Gjennom samtalar med lokale folk og praten med Roald, fekk vi stadfesta at mange bedehus og kyrkjer er lagde ned, og at truande i stor grad har flytta bort. Nokre stader finst det knapt levande kristne att. Dette gjorde inntrykk på oss og la ei bør på hjarta våre. Samstundes opplevde vi noko anna: menneska vi møtte, var opne, venlege og lyttande. Det var som om det låg ei stille lengt i dei, utan at dei sjølve heilt kunne setje ord på ho.
Gjennom Roald fekk vi høyra om Stokkøya, der det framleis finst ei levande Baptistkyrkje. Det var den einaste frikyrkja på heile Fosenkysten som ikkje var nedlagt, sa han. Difor følte av at vi skulle reisa dit. På vegen tok eg kontakt med Rune, ein forkynnar som hadde røter der. Han fortalde oss ei sterk historie om ei vekkjingsrørsle på 1930-talet, då rundt hundre menneske vart frelste og døypte i eit samfunn på berre seks hundre. Nesten kvar familie vart rørt av det som skjedde den gongen. I dag er det færre att, og mange er eldre, men dei held fram med å be om ei ny vekkjing. Då vi kom til øya, fekk vi også der høve til å snakka med folk, mellom anna i den lokale butikken. Samtalane var enkle, men opne, og vi kjende at Gud framleis arbeider i det stille, men han er verkeleg i arbeid.
Då kvelden kom fekk vi eit godt måltid og god prat med det gode ekteparet som inviterte oss tidleg på morgonen. Vi var svært takksame for å få vera gjestar i den flotte heimen deira. Dei vart ei stadfesting på at folket her er veldig gjestfrie og venlege.
No er dagane våre på Fosen over, men vi opplever ikkje at dette er ein avslutning. Tvert imot kjenner vi at dette berre er starten på noko som skal halda fram. Vi reiser heim med namn, telefonnummer og nye relasjonar, men mest av alt med ei djup overtyding om at Guds ord ikkje vender tomt attende. Vi har fått gå i ferdiglagde gjerningar, møte menneske Gud alt hadde førebudd, og så små frø som vi trur han sjølv vil la veksa. Hjarta våre er fulle av takk og av forventning. Gud har vore trufast før, han er trufast no, og vi trur at han igjen vil røra ved menneska langs kysten av Fosen.
Hausten er stor, grøda er klar til å haustast inn, men arbeidarane er få. Vi ber om at Herren må senda ut mange arbeidarar, ikkje berre til Fosen, men til dei mange små bygdesamfunna i landet vårt som treng ei ny gjestingstid frå Herren.