Gjennom heile Bibelen ser vi at Gud gjorde seg kjent for menneske gjennom syner. Det står om Abram at Herrens ord kom til han i eit syn (1.Mos.15,1), det same finn vi også når det gjeld profetane. Det var deira evne til å ”sjå” Guds ord som gjorde at dei vart kalla sjåarar (1.Sam.9,9). I innleiinga til Jesajaboka finn vi dei same uttrykka. Denne boka inneheld dei syner som Jesaja fekk eller såg (Jes.1,1), eller det ordet som Jesaja såg eller fekk i eit syn (Jes.2,1). Når vi så les profeten Jesaja med desse orda i tankane, er det lett å sjå at profeten skildrar det han har sett i eit profetisk og poetisk biletspråk. Forfattaren av Krønikebøkene kallar Jesajaboka for ”Synene åt profeten Jesaja” (2.Krøn.32,32), noko som understrekar både det visuelle og det visjonære elementet i profetorda hans.