Erling Thu

Category: Fellesskap

  • Himmelkysset

    Det var som å koma til ei heilt ny verd.

    Då den religiøse verda mi ramla saman og eg ikkje lenger stod på preikestolen, men på eit anleggsområde med arbeidsklede og ukjende folk rundt meg, medan eg bar på tunge støypejern, var det som om eg hadde vandra inn på ein framand klode med eit framand språk. I staden for lovsong og bøn høyrde eg banning og steiking, sverting og klaging. Det stakkars hovudet mitt var ikkje vant med slikt. Såra og fortvila gjekk eg mellom folk som ikkje visste kven eg hadde vore, og som heller ikkje brydde seg om det.

    Det er noko eige med å mista verda ein trudde ein kjende. Ikkje berre trua eller fellesskapet eller kallet, men heile kartet. Alle vegane ein trudde førte ein heim, dei fanst ikkje lenger. Og ein stod att med seg sjølv, i ei anleggsbu med dolyrikk på veggen og ein matpakke frå kona og ein Gud ein ikkje visste korleis ein lenger skulle snakka med.

    Nettene var dei verste. Tankane svirra i hovudet og jaga søvnen langt av garde. Vanskane og problema og det umoglege og alle dei usvarte spørsmåla hopa seg opp i senga og ville tyna meg. Eg såg ingen veg ut. Til slutt slapp det or meg eit stille rop: Kjære Gud i himmelen, koss skal dette gå?

    Og mjukt og varmt kviskra noko attende: Ver ikkje redd. Vi skal nok klara det, eg og deg.

    Rådvill, uviss og famlande gjekk eg i skodde, skodda var tett, spørsmåla trengde meg, eg gjekk i ring. Kvifor hender dette no? Kvifor hender dette meg? Kvifor, kvifor, kvifor? Hjarteropa fekk ikkje svar, og rådvilla døyvde alle ekko. Då var han der med handa si, den store, sterke handa, greip om mi og leia meg ut or uføret. Redslemare og hengjemyr, frykt og otte og botnlaus gjørme. Eg kjende meg einsam i hopen, åleine i mengda, eit utskot i eigne auger, ulik dei vellukka, tyngd av vanskar og vonbrot. Veksande einsemd, skræmande hjelpeløyse. Då talte han til meg, milde ord om vennskap, ei opna dør, ein levande veg inn til meg sjølv og ut or fengselet.

    Det var ikkje slik eg hadde lært at Gud møter menneske.

    Eg hadde lært om kraftige openberringar og profetiske røyster og hendene løfta mot ein glødande himmel. Men det som fann meg i dei åra, i anleggsbrakka, i natta, på vegen mellom verktøy og vanmakt, var noko heilt annleis. Det var nærast som eit pust. Som om nokon bøygde seg ned og pusta varmt mot anletet mitt.

    Då Gud kyssa den skapinga han hadde forma frå jorda, skjedde noko stort, mennesket vart til som ei levande sjel. Og kvar gong Gud pustar på meg med Ordet sitt og røysta hans når hjartet mitt, er det som hans munn møter min i eit himmelsk kyss. Då strøymer gode tankar og forunderlege kjensler gjennom heile meg.

    Himmelkysset vekkjer meg til live, ja gjer meg ør og full av skapartrong. Kysset lækjer alle hjartesår. Når Ordet opnar seg, er det ikkje det store underet at eg får ny innsikt, men at eg møter han andlet til andlet. Og for å møta Gud andlet til andlet, må eg vera nokon. Eg må vera eit ekte menneske i kjøt og blod, med mine eigne sår og min eigen skam og mine eigne usvarte spørsmål. Eg må kjenna mine eigne lepper for å forstå at han kysser meg.

    Det var dette anleggsåra lærte meg som preikestolen ikkje hadde klart: at Gud ikkje er ein som kjem til dei ferdige og fromme. Han er ein som kjem til dei som ligg i senga om natta og ikkje finn nokon veg ut. Til dei som sit i ei anleggsbu og kjenner seg som framand i si eiga tru. Til dei som har mista kartet og må begynna å gå utan det.

    Med lengsel opnar David munnen og stundar etter kysset frå Gud i Ordet. Eg kjenner den lengselen no betre enn eg nokosinne gjorde då eg stod på preikestolen og tala varmt og vakkert om det. For lengselen kjem av at ein har smakt og mista, prøvd og kome til kort, ropt inn i mørket og til si eiga overrasking høyrt noko kviskra attende.

    Kjærleiken din er betre enn vin, seier brura i Høgsongen.

    Ja. Og han er betre enn alle svar. Betre enn ei tru som aldri har vorte prøvd. Betre enn ein Gud ein aldri har hatt bruk for.

    Det heilage kysset kjem ikkje til dei som alt er heile. Det kjem til dei som er brekte open. Og då, akkurat då, er det som munnen til Gud møter din, og noko som var dødt, tek til å anda att.

    Vi skal nok klara det, eg og deg.

  • Ei misjonsreise til Fosen

    Det er noko underleg og vakkert med måten Gud fører livet på. For oss kjennest denne reisa som å gå inn i ein sirkel som no blir slutta. Då eg, Erling, var 19 år gammal og nettopp ferdig på bibelskule hausten 1962, drog eg saman med Samuel Gjertsen til Fosen. Eg visste lite om livet, men eg visste at eg var kalla til å forkynna evangeliet. Dei karrige kystbygdene, øyane og dei små grendene vart mitt første misjonsfelt, og eg var der i om lag eit halvt år. No, nesten sekstifire år seinare, reiste vi tilbake, men denne gongen saman, eg og Solveig. Vi kjenner begge at dette ikkje berre var ei reise, men eit oppdrag Gud sjølv hadde gitt oss.

    Vi starta frå Trondheim, etter nokre rike dagar i fellesskap med truande venner på pinsekonferansen. Det var varme møte, gode samtalar og ei kjensle av at Gud alt var i ferd med å førebu noko. Vi hadde også den store gleda å få litt tid saman med Sara, barnebarnet vårt, Håkon, mannen hennar og Ellinor, oldebarnet vårt. Det var også sterkt å få vere saman med sonen vår, Karl Enok, før vi tok farvel og reiste vidare. 

    Då vi køyrde mot Åfjord og tok ferja over Trondheimsfjorden, sat vi stille og bad. Vi hadde ingen detaljert plan for dagane som låg framfor oss. Det einaste vi visste, var at vi ville la Den Heilage Ande leia oss til dei rette stadene og til dei rette menneska.

    Vi var nett komne til hotellet då Peter ringde. Han inviterte oss heim til familien på middag neste dag og til å vera med på ei samling i huskyrkja deira. Vi takka med glede ja til dette og såg det som eit teikn på Guds velvilje mot oss. 

    Allereie første ettermiddag kjende vi ei sterk trong til å reise vidare til Roan. Eg hadde ikkje vore der på nesten 64 år, men noko drog meg tilbake. Før vi reiste frå Stavanger, hadde Solveig fått eit syn av eit hus, eit kvitt hus med tre rundt. Ho visste ikkje kvar det var, men ho bar det med seg i hjartet. Medan vi køyrde gjennom landskapet, sat ho stille og såg ut av vindauget, som om ho venta på eit indre ja. Så, heilt plutseleg, kom det: Ho peika og sa med sterk overtyding at dette var huset ho hadde sett. Eg såg det same huset og kjende att noko, men var ikkje heilt sikker. Då vi også fekk auge på eit bygg på andre sida av vegen som minna meg om eit gammalt bedehus, snudde eg bilen.

    Like etter møtte vi ein eldre mann som gjekk langs vegen med ein liten hund. Vi stoppa og tok kontakt, og han viste seg å vera både open og venleg. Då vi forklarte kvifor vi var der, stadfesta han det vi håpte på: Huset var det same som eg hadde budd i, og bygget over vegen hadde ein gong vore eit bedehus, men var no gjort om til bustadhus. Det var eit sterkt augeblikk for oss begge. Eg tok til å fortelja om ei oppleving eg aldri har gløymt, frå nettopp det bedehuset. Eg hadde fasta i fleire dagar og var heilt utsliten då eg skulle forkynna. Eg kjende at eg nesten svima av då eg reiste meg, men i det augeblikket kom Guds kraft over meg. All trøyttleik forsvann, og det var som om orda fløymde gjennom meg som ei elv. Etter møtet hadde ein eldre mann, Nikolai, sagt at han såg to englar stå ved sida av meg og halda meg oppe. Eg såg dei ikkje sjølv, men eg veit at eg vart styrkt. Den eldre mannen vi møtte no, vart tydeleg rørt då vi fortalde dette, og vi fekk vitna for han og velsigna han. For Solveig var det også ei djup stadfesting: synet ho hadde fått, stemde heilt nøyaktig.

    Peter og Marita tok imot oss med opne armar saman med dei tre flotte jentene deira. Dei gjorde skikkeleg stas på oss ved å servera ei fantastisk god elggryte. Elgen hadde han skote sjølv. Det gjekk ikkje lenge før folk tok til å koma saman i heimen. Det vart ein god flokk med både barn, ungdom og vaksne i god blanding. Det er alltid godt når heile Guds familie samlast på tvers av alder, kjønn og etnisitet.

    Det vart ei veldig god fellesskapssamling, med lovsong, vitnemål, open samtale om utfordringar og Guds ord for både store og små, og noko attåt. Alle som var der for første gong fekk forbønn og oppmuntringar, Solveig og eg vart inkludert i dette. Vi var svært oppmuntra då vi reiste tilbake til hotellet. Gud gjer noko nytt på Fosenhalvøya!

    Neste dag reiste vi til Bessaker. Då vi køyrde frå hotellet, regna det kraftig, men etter ei god stund i bøn kjende vi fred. Då vi nærma oss målet, letta vêret, som om det opna seg for oss. Eg prøvde å kjenna att staden frå tida eg var der, men alt verka framandt. Vi fann ikkje bedehuset, og eg kjende meg eit augeblikk rådvill. Ved hamna såg vi ei lang trapp som førte opp eit fjell. Vi bestemte oss for å gå opp, i håp om å få oversikt. Det vart 500 bratte steg, og det var ikkje utan kamp, men også Solveig gjekk heile vegen. Utsikta var vakker, men det var ikkje der svaret låg. På vegen ned møtte vi to unge jenter, og vi kom i samtale. Då dei nemnde ei kyrkje som heitte «3:16», spurde eg om dei visste kva det tyda. Dei visste det ikkje, og slik fekk vi høve til å dela evangeliet frå Johannes 3,16. Vi kjende begge at dette var eit svar på bøna vår den morgonen.

    Lenger nede i trappa møtte vi eit par som var på tur med barnebarnet sitt. Han hadde røter i Bessaker og kunne gje oss mange nyttige opplysningar. Solveig fekk ein god samtale med kona medan er snakka med mannen. Begge var veldig venlege og opne. Eg fekk adressa og skal senda dei nokre bøker.

    Gjennom dagen møtte vi fleire menneske. Nokre korte samtalar, andre litt lengre. Eit møte gjorde særleg inntrykk på oss. Medan vi sat ved hamna, såg eg ein mann som gjekk med stokk. Eg kjende det straks att: På førehand hadde eg opplevd at Gud la det på hjartet mitt at eg skulle møte ein mann med stokk og gi han ei helsing. Eg reiste meg og gjekk bort til han. Det viste seg at han og kona var frå Tyskland, og vi hadde vanskeleg for å forstå kvarandre. Då måtte eg ropa på Solveig, for ho er god i tysk. Ho kom og fekk forklart bakgrunn og til at eg tok kontakt. Til slutt klarte eg å formidla ein enkelt bodskap på tysk: «Gott liebt dich.» Det var ikkje mange ord, men det var det som var gitt meg i den augeblinken. Dei smilte, og eg kjende ei stille glede over å få vera lydig i det små.

    Tysdagen var heilt open og vi visste vi ikkje heilt kva vi skulle gjera, men vi hadde fått ein avtale om å treffa Roald, ein eldre kristen med god kunnskap om den åndelege stoda i området. Før vi fekk møtt han, fekk eg ein telefon frå ein forretningsmann som ville treffa meg. Etter ein kort samtale i butikken inviterte han oss til eit måltid på kvelden. Det takka eg med glede ja til. 

    Vi fekk så ein god samtale med Roald. Samtalen viste det som alt hadde vorte tydeleg for oss, at den åndelege situasjonen i området er vanskeleg. Gjennom samtalar med lokale folk og praten med Roald, fekk vi stadfesta at mange bedehus og kyrkjer er lagde ned, og at truande i stor grad har flytta bort. Nokre stader finst det knapt levande kristne att. Dette gjorde inntrykk på oss og la ei bør på hjarta våre. Samstundes opplevde vi noko anna: menneska vi møtte, var opne, venlege og lyttande. Det var som om det låg ei stille lengt i dei, utan at dei sjølve heilt kunne setje ord på ho.

    Gjennom Roald fekk vi høyra om Stokkøya, der det framleis finst ei levande Baptistkyrkje. Det var den einaste frikyrkja på heile Fosenkysten som ikkje var nedlagt, sa han. Difor følte av at vi skulle reisa dit. På vegen tok eg kontakt med Rune, ein forkynnar som hadde røter der. Han fortalde oss ei sterk historie om ei vekkjingsrørsle på 1930-talet, då rundt hundre menneske vart frelste og døypte i eit samfunn på berre seks hundre. Nesten kvar familie vart rørt av det som skjedde den gongen. I dag er det færre att, og mange er eldre, men dei held fram med å be om ei ny vekkjing. Då vi kom til øya, fekk vi også der høve til å snakka med folk, mellom anna i den lokale butikken. Samtalane var enkle, men opne, og vi kjende at Gud framleis arbeider i det stille, men han er verkeleg i arbeid.

    Då kvelden kom fekk vi eit godt måltid og god prat med det gode ekteparet som inviterte oss tidleg på morgonen. Vi var svært takksame for å få vera gjestar i den flotte heimen deira. Dei vart ei stadfesting på at folket her er veldig gjestfrie og venlege. 

    No er dagane våre på Fosen over, men vi opplever ikkje at dette er ein avslutning. Tvert imot kjenner vi at dette berre er starten på noko som skal halda fram. Vi reiser heim med namn, telefonnummer og nye relasjonar, men mest av alt med ei djup overtyding om at Guds ord ikkje vender tomt attende. Vi har fått gå i ferdiglagde gjerningar, møte menneske Gud alt hadde førebudd, og så små frø som vi trur han sjølv vil la veksa. Hjarta våre er fulle av takk og av forventning. Gud har vore trufast før, han er trufast no, og vi trur at han igjen vil røra ved menneska langs kysten av Fosen. 

    Hausten er stor, grøda er klar til å haustast inn, men arbeidarane er få. Vi ber om at Herren må senda ut mange arbeidarar, ikkje berre til Fosen, men til dei mange små bygdesamfunna i landet vårt som treng ei ny gjestingstid frå Herren.

  • Nådeord

    Gaza, Israel, Russland, Ukraina, Putin og Trump er ord som får kommentarfelta til å fløyma over av hatefulle ytringar. Frontane er steile, orda er harde, fiendane er mange. Det er oss på den rette sida, mot dei på den vonde sida. Vi trur at vi er dei gode, dei andre er dei vonde. Vi trur vi har sanninga, dei andre lyg. Vi trur at vi har rett til å bruka sterke og nedsetjande ord om dei andre. For vi seier berre sanninga, trur vi, når vi bruker negative ord om motstandarane våre.

    (more…)

  • Tony Jessen er 80 år!

    Min gode og trufaste venn, Tony Jessen, har nett vorte 80 år. Han er ein skikkeleg heidersmann som eg set stor pris på. Ingen har ofra så mykje for å ta vare på brorskap og vennskap med meg, som han har gjort. Eg er full av takk i hjartet for det han har betydd og betyr for meg. Tony har eit stort hjarte som bankar for alt Guds folk. Han har alltid arbeidd for å skapa einskap og samhald mellom dei som trur. Truskap til Guds ord og kjærleik til alt Guds folk har kjennerteikna han så lenge eg har kjent han.

    (more…)

  • Ein nasjon av venner

    Vår første grunnlov (Gulatingslova) begynte med desse orda: «Det er opphavet til lovene våre at vi skal be til den heilage Krist om godt år og fred, at vi skal halda landet vårt bygt og landsherren vår lukkeleg, at han må vera vår venn og vi hans, og Gud venn til oss alle.»

    Vi har grunn til å takka Gud for at vi lever i eit fungerande demokrati med stor tillit til styresmaktene. Vi har nett fullført eit nytt val på fredeleg vis og utan påstand om at det har vorte stole, jamvel om det har vorte avdekkja små feil i gjennomføringa av valet. Dette gjorde at eg vart minna om korleis vår første grunnlov begynte med ei oppmoding til bønn. Det er vel ikkje så mange som hugsar innleiinga til Gulastingslova i dag, men det er grunn til å tru at denne lova la grunnlaget for det demokratiske samfunnet vi har i dag.

    Det er verdt å merka seg at vår første grunnlov slo fast at lovene våre byggjer på trua på Jesus Kristus og våre bønner om godt år og fred. Vi skulle byggja landet vårt ved å leva i vennskap med Gud, kongen og kvarandre. Med andre ord at vi skulle vera ein nasjon av venner. Det er når vi lukkast med dette at vi lever i velsigning og velstand, i fred og framgang. Vi må takka Gud for at vi framleis er eit samfunn med stor tillit til styresmaktene og til kvarandre. Det er flott å sjå politiske motstandarar vera rause og vennlege mot kvarandre som menneske. Det er bra at folk kan ha motstridande meiningar, men likevel visa respekt til kvarandre.

    (more…)

  • Gud har gitt opp Den norske kirke!

    Denne overskrifta er like meiningslaus som Sverre Elgvin Lied sin påstand: «Gud har ikke gitt opp Den norske kirke.» Då eg såg denne overskrifta i nettutgåva av Dagen, som refererte til talen hans på Oslo Symposium, tenkte eg: «Kva veit han om det?» Grunngjevinga hans har jo ikkje noko særleg tyngde. Mange med meg kunne bruka det same argumentet med motsett forteikn: «Gud har gitt opp Den norske kirke, for eg, og mange med meg, kjende kall frå Gud til å forlata Dnk og tena han utanføre Dnk.» Dagen har ikkje gitt opp Dnk, men det har alle dei mange tusen frikyrkjelege kristne gjort. Når Dagen sine redaktørar legitimerer Dnk, byggjer dei, som Lied, på notstalgiske kjensler og personlege opplevingar, og ikkje på Guds ord.

    Om Gud har gitt opp Dnk eller andre kyrkjesamfunn, kan eg ikkje eg svara på. Kven kan eigentleg svara på dette? Kven kjenner Gud sine tankar om den menneskelege organisasjonen Dnk? Det eg veit er at Gud elskar menneske og gav Sonen sin, så kvar den som trur på han ikkje skal gå fortapt, men få evig liv. Eg veit også at Gud byggjer sitt hus av levande steinar, av menneske som har fått nytt liv i trua på Jesus. Kvar levande kristen er eit tempel for Anden. Gud er nær hos alle som kallar på hans namn, uansett kva kyrkjesamfunn dei måtte tilhøyra, ja uansett om dei er jødar eller heidningar.

    Lied seier mykje godt og rett i talen sin når han presenterer kva Frimodig Kyrkje står for, som til dømes:

    «Kirken er Guds kirke. Og der er det Jesus som er Herre. Og det er også han som bygger sin kirke. Og det er jo her det er så spennende at vi kan få være med på det Gud gjør. Det handler ikke om «Hvilken kirke vil du ha?» Det handler ikke om at vi skal bygge kirka etter vår design.»

    Problemet er at han snakkar om Dnk, som er ein menneskeleg organisasjon. Han legimiterer Dnk som Guds kyrkje. Då kjem spørsmåla: Er Jesus Herre i Dnk? Vedtak i kyrkjemøtet tyder ikkje på det. Den lutherske teologen, Jan Bygstad, seier at Dnk med sin aksept av vrang lære og pluralisme ikkje er Jesu Kristi kyrkje. Mange andre lutherske teologar seier at Dnk er ei løgnkyrkje. Den rådande vranglæra om samliv og ekteskap i Dnk, fører Guds folk vill, og leiar menneske i fortapinga om dei ikkje vender om. Det er alvorleg å legitimera eit slikt kyrkjesamfunn.

    Byggjer Jesus Dnk, eller er det kyrkjedemokratiet som byggjer kyrkja? Det handlar jo ikkje om kva kyrkje vi vil ha, men om kva slag kyrkje Gud vil ha. Det designet som Dnk blir bygd etter, liknar svært lite på det designet apostlane og dei første kristne bygde etter. Kva seier Bibelen om kva kyrkje Gud vil ha? Det er det store spørsmålet vi må stilla oss. Kva kjensler vi har for ein kyrkjeorganisasjon vi har arva frå fedrane, tel ikkje i det spørsmålet om kva Guds ord seier om kva han vil ha.

    Lied seier med rette at det er berre eitt Guds folk, og vi treng å støtta kvarandre. Bibelen er jo klar på at det er berre dei som er fødde på ny ved Den Heilage Ande, ved tru og omvending, som er Guds barn. Berre dei som har kome til Jesus, den levande steinen, og sjølv har vorte ein levande stein, kan saman med andre byggjast opp til den levande Gud sitt hus. Dåp eller medlemskap i eit kyrkjesamfunn gjer ingen til ein lem på Jesu kropp.

    Så langt eg forstår finst det mange gode og fromme kristne i Dnk og i alle dei andre kyrkjesamfunna i landet vårt. Alle som ved trua på Jesus Kristus har fått nytt liv, er Guds folk, og er våre kristne søsken, uansett kva kyrkjesamfunn dei tilhøyrer. Altfor mange kristne, både med og utan medlemskap i noka kyrkjesamfunn, er i praksis heimlause for dei har ikkje funne plassen sin i eit levande kristent fellesskap. Dei lever ikkje saman med andre kristne som lemmer på Kristi kropp. Dei har ikkje forplikta seg eller gitt seg inn i ei kristen forsamling, og det er eit tap både for dei sjølve og det kristne fellesskapet.

    Guds kyrkje er Jesus-truande menneske som kjem saman for å tilbe Herren, forkynna Guds ord, byggja kvarandre opp og hjelpa kvarandre til å leva heilage og heilhjarta liv i kvardagen.

    Vi må heile tida forkynna evangeliet, utfordra og hjelpa kvarandre til samsvar mellom liv og lære. Når vi gjer det vil Jesus byggja si kyrkje.

    Tekst: Erling Thu

  • Misjonær og framand i eige land

    Eg har kjend meg framand i mitt eige land heilt sidan eg som nittenåring meldte meg ut or statskyrkja og vart døypt til å vera ein Jesu læresvein. Rett nok var vi som gjekk på bedehuset ein minoritet, men vi var ein stor minoritet og vi var ein del av «den sunne lutherske kristendommen» – statsreligionen. Vi var trass alt vanlege og normale kristne i eit samfunn som framleis var dominert av lutherdommen. Då eg gjekk ut or statskyrkja endra alt seg. Då vart eg per definisjon plassert i ei sekt. Alt som ikkje var ein del av statskyrkja, var ei sekt på den tida og å vera med i ei sekt gjorde deg suspekt i heile samfunnet. Lutherdommen var forvaltarar av sjølve «Sanninga» og bedehusfolket stod for «den sunne tru og lære». Det trur dei kanskje enno. Vi andre vart kalla dissentarar og vranglærarar, og vart åtvara mot i mange sterke ordelag. Vi vart motarbeida på ulike måtar og kjende oss sjeldan att i det avisene skreiv om oss. Det vi opplevde som fint og kjært var framstilt som hysterisk og skadeleg. Eg har kjend meg framand i både det kristelege og  sekulære Noreg.

    (more…)

  • Å ha noko på hovudet og den usynlege verda

     

    I brevet til Korintarane skriv apostelen Paulus at menn og kvinner skal ha ulik praksis når det gjeld å ha noko på hovudet når dei ber eller profeterer i den kristne forsamlinga. Mennene har ikkje lov å ha noko på hovudet medan kvinnene skal ha noko på hovudet når dei ber eller profeterer. Vi skal no sjå på grunngjevinga for denne apostoliske skikken.

    (more…)

  • Bønn om einskap

    Herlegdomens Herre, Jesus Kristus Guds Son, du som døydde for våre synder for å samla til eitt alle dei Guds born som er spreidde rundt omkring, sjå i nåde til oss.

    Vi har krenka deg. Vi har synda mot deg og kvarandre med våre harde hjarte, sekteriske tankar og splittingar. Slik har vi vanæra ditt namn mellom heidningane.

    Herre, vi bøyer oss i støvet og audmjuker oss for deg. Vi vil sanna våre misgjerningar, at vi har spreidd ditt folk i staden for å samla. Vi har rive ned ditt heilage tempel og samla steinar til oss sjølv. 

    Herre, sjå i nåde til oss som ditt folk. Gjer med oss som pottemakaren gjorde med det karet som vart mislukka. Legg oss på ny på di dreieskjeve og forma oss på nytt i di hand til eit kar til di ære. 

    Herre, sjå i nåde til oss som ditt folk og la det koma tider med lindring og forfrisking i Den Heilage Ande. Før oss saman, gjer oss til eitt i di hand. Knyt hjarte til hjarte, så ditt folk kan stå skulder til skulder og forkynna ditt ord reint og klart. 

    Herre, miskunna deg over oss. Gjer oss til eitt, slik du treeinige Gud, Far, Son og Heilag Ande er eitt! Gjer oss til éin kropp. Bygg oss saman til eitt heilagt hus for deg. Lat oss få vera ein bustad for deg i Anden.

    Blås på oss, du heilage livs Ande. Vekk oss til live. Lær oss å leva i tilgjeving og forsoning! Læk dei sår vi har påført kvarandre og folk rundt oss. Vi ber om fornying og vekkelse.

    Herre, Herlegdomens Herre, miskunna deg over oss og gje oss nåde til å venda om, visa trufast kjærleik mot kvarandre og vandra audmjukt med vår Gud. Gjer oss til reiskap for din fred og forsoning som skaper einskap mellom alle som trur på deg. 

     

    Tekst: Erling Thu

  • Et drømmesyn fra 1976

    Herrens hånd kom over meg og førte meg over heile jorda. Det var et sørgelig syn han viste meg. I by etter by, land etter land, så jeg Kristi legeme splittet og delt. Jeg så kiv og splid i Guds familie. Åndens tempel, Guds bolig, var ikke nådd langt mot sin fullendelse.

    Jeg så hauger av tempelstein mange steder i samme by. Plutselig så jeg det kunne være bein, det var hauger av tørre bein. Det var mengder av dem, mange adskilte hauger spredt omkring.

    Herren som lot meg se dette synet, sa til meg: "Menneskesønn, kan det bli noen forandring i det du ser? Vil mitt hus noensinne bli ferdig? Skal det bli liv i de tørre bein? Skal det bli et tempel av steinhaugene?"

    "Å, Herre, du er Menighetens Herre, du veit det. Du kan vel gjøre hva du vil. Å, Herre, Menighetens Herre, du er ditt legemes frelser, se i nåde til oss ditt folk. Vi har krenket deg. Vi har syndet mot deg. Vi har hindret ditt verk til framgang. Å, Herre, jeg kaster meg til jorda. Jeg vil ydmyke meg for deg. Jeg vil bekjenne mine misgjerninger. Jeg har også vært en del av splittelsen. Jeg har også vært med å rive ned ditt tempel og samle på stein i hauger. Å, Herre, se i nåde til meg, se i nåde til ditt folk. Gjør som pottemakeren, knus det mislykkede kar fullstendig og begynn. på nytt igjen. Lag et nytt kar. Begynn om igjen! Å, Herre, Menighetens Herre, er det ennå ikke ute med din langmodighet og miskunn, så se atter i nåde til ditt folk og la det komme tider med lindring og gjenreising for ditt arme folk som har vanæret deg blant folka."

    Da sa Herren til meg: Ennå en gang vil jeg reise meg i nidkjær het for mitt folk. Ennå en gang vil jeg være nådig mot mitt folk som jeg har kjøpt meg med mitt eige blod. Jeg vil hellige meg på dem. Jeg vil herliggjøre meg i dem. Jeg vil gjøre dem til en pris på jorda og alle mennesker vil forundret se hva som skjer i min menighet. Jeg lar det komme livsånde i de tørre bein og jeg sender bygningsmenn for å bygge min menighet og mitt tempel av levende steiner. Jeg vil i denne generasjon fullende mitt verk og sette krona på verket så alle skal se dens glans stråle og lyse. Mitt folk skal bli levende og gi liv til menneskene. Mitt folk skal bli legt og bringe legedom til verden. Jeg vil lære mitt folk hva forsoning er. Når de ydmyker seg og vender om fra sine eigne sektveier, da vil de kunne bringe forsoning i en verden av hat. Jeg vil samle mitt folk og det skal bare være ett folk, en hjord. Jeg vil være den eneste hyrde som leier mitt folk i de dager. Jeg vil herliggjøre meg i mitt folk, så alt kjøtt må være stille og alle mennesker se min frelse."

    Mens Herren talte· til meg, hørte jeg et veldig bråk. Det var som en stor storm og som et stort ras av stein som buldret ned et fjell. Når jeg ser meg rundt, ser jeg noe begynner å skje. Alle steder jeg hadde sett adskilte hauger av stein og bein blir det rabalder og bevegelse. Nå ser jeg tydelig hva ·det er som skjer. Jeg ser kristne, splittet i mange kirkesamfunn begynne å finne hverandre. De faller hverandre om halsen, de gråter, de ber om tilgivelse, de ler, de smiler, ja stråler av glede i en nyfunnet bror. De kommer nærmere hverandre enn før. De går inn i et djupt fellesskap, de gir seg sjøl til hverandre. Å, det er vidunderlig, det jeg ser! Alle steder kommer kristne sammen i enhet og samdrektighet, i små møter i hjemmene og store samlinger i offentlige lokal er, parker og torg. Jeg hører dem synge. Det er en vidunderlig sang, født i den Hellige Ånd. Det er en lovsang til Gud som har gjort dem som ingenting var til ett hellig folk av konger og prester. Jeg ser glede og kjærlighet stråle i ansiktene. De første ting har veket borte, alle kalles kristne, katolikker, lutheranere, metodister, baptister og pinsevenner er ikke mer. Splittelsen er legt, Guds folk er blitt forsonet, de er blitt ett.

    Det forunderlige skjer at når beina nærmer seg hverandre og stein føyes til stein, kommer de ikke alltid fra samme haug. De blir knyttet sammen der de bur og lever uansett hvor de tidligere har gatt, men de er fortsatt trufaste mot sine tidligere venner. Jeg ser kristne som før var lutheranere innordne seg en kristen som før var katolikk, og en som var pinsevenn får en lutheraner som hyrde i Herren. Jeg ser de kristne virkelig finne hverandre og bli knyttet sammen uansett bakgrunn. De underordner seg under hverandre og akter de andre høyere enn seg sjøl. På lokal basis ser jeg de kristne formes sammen til ett legeme. De er ett, de er en organisme. De fungerer sammen i full harmoni.

    Jeg løfter mine øyne. Jeg ser det samme skje over heile verden. Kristi legeme blir knyttet sammen og bygd opp. Det framstår menn, Guds menn, apostler, profeter, evangelister, byrder og lærere som· i ånd og kraft utfører sin tjeneste. De utruster de kristne til å tjene sine brødre, Kristi legeme blir bygd opp. De kristne når fram til enhet i trua på Guds Sønn. De blir modne kristne og får del i heile Kristi fylde. Den lokale menighet reiser seg, full av ånd og kraft. Menigheten er samlet, menigheten er en, men møtes mange steder til oppbyggelse, lovsang og tilbedelse. De kristne går nå sammen ut til verden og forkynner med frimodighet at Jesus Kristus er Herre! I hver by, på hvert sted ser jeg Kristi legeme nå fram til manns modenhet og reise seg i Guds kraft. Det blir en svært stor hær som ' står klar til å erobre verden tilbake til Gud. De venter bare på ordre fra Kongenes Konge for å gå til det siste slag, gjøre ende på alt opprør og gjenopprette fred og ro, orden og harmoni på jord hvor Guds Rike er ved å bryte fram i kraft og stor herlighet.

    Ei forklaring om bakgrunnen for synet:

    Dette var noko eg opplevde då eg arbeida på Condeep – Statfjord A – plattforma i Gandsfjorden i Jåttåvågen ved Stavanger. Eg fekk først jobb som jernbindar i  Norwegian Contractors, så transportarbeidar og kranførar i Aker Norsco. Eg kom rett frå Sarons Dal og overgangen var stor. Den bitre pinsestriden på den tida gjorde meg djupt såra og vonbroten. Johannes 17 og Esekiel 37 var svært levande for meg i dei dagane og eg ropte til Gud at han måtte gripa inn. Ein kveld då eg stod mellom dei tre store leggane, eller skafta som me sa, på Condeep kom, Den Heilage Ande over meg og eg opplevde det eg her har skrive. Dette draumesynet er innledninga til boka "Et erobrende fellesskap" som vart utgjeven i 1981 då me starta Kristent Fellesskap der me budde. 

    Dette draumesynet og andre profetord eg fekk på den tida, er nokre av grunnane til at me har flytta til Jæren, og no bur på Randaberg.  Me ønskjer å vera med på det Gud gjer og sjå profetorda gå i oppfylling. Derfor var det sterkt då ein god bror ringde meg for kort tid sidan og inviterte oss til å kom til eit husmøte. Han og kona hadde nyleg lese dette draumesynet som eg fekk for 45 år sidan og blitt sterkt grepne av det. Då vart eg rørt og oppmuntra. Dette kunne ikkje vera tilfeldig. No har me vore saman med dei og vennene deira, som alle lengter etter fornying og einskap blant dei kristne på Jæren, Rogaland, ja i heile landet og i verden. Derfor vil eg dela dette på bloggen min, så mange fleire kan bli grepne og gå i bønn om at Herren må fullføra sitt gode verk mellom alle dei som trur på ham. For Herren fullfører alle ting etter sin plan og vilje jamvel om vi ofte tek feil i tidsaspektet.

    Tekst: Erling Thu