Kvar morgon etter frokost set eg meg i godstolen min og les i Bibelen. I huset i skogen har eg eit flott bibliotek, eller skrivestove som eg helst liker å seia, med mange biblar i ulike omsetjingar. Nokre omsetjingar har eg berre på nettbrettet mitt, men dei fleste er i skikkelege bøker. Eg liker å halda Bibelen i handa og bla gjennom sidene. Det er noko med å halda ein Bibel i handa, opna han, finna det rette avsnittet og la orda tala til hjartet.

Eg er veldig glad i Bibelen og liker å lesa han i så mange ulike omsetjingar som råd er. Det er stort at me har fått fleire nye norske omsetjingar av Bibelen dei seinare åra. Då eg var ung hadde me berre Bibelselskapet sine Biblar på gammalmodig Nynorsk og Bokmål. Heldigvis har Bibelselskapet kome med to nye utgåver av Bibelen sidan den tid. Eg liker begge desse utgåvene av 1978/85 og 2011. Og sjølvsagt er nynorskbibelen den beste!

Eg har idag skrive eit innlegg på den engelske bloggen min om å frykta Gud eller å æra og elska han. I mine tidlegare nynorskbiblar stod om å ottast Gud eller å ha age for han. I 2011 omsetjinga står om dei som fryktar Gud. I nyare engelske biblar vert uttrykket "dei som fryktar Gud" omsett med "dei som trur," "dei som ærar Gud," "dei som er lojale mot Gud," "dei som elskar Gud og ynskjer å gleda han."

Det er tydeleg at desse nyare måtane å seia dette på er lettare å forstå og skapar fleire positive kjensler og tankar i oss. Det i seg sjølv er ein god ting, tenkjer eg. Å ottast Gud, er ein seiemåte eg aldri bruker for han er ikkje ein naturleg del av dialekten min. Men eg forstår at det har noko med å vera redd for Gud som er ein heilag og skræmande. Å ha age for Gud, er heller ikkje ein del av kvardagstalemåten min, men uttrykket er meir positivt lada for meg enn det å ottast Gud. Å frykta Gud, er heller ikkje noko eg seier så ofte, men uttrykket er ein del av det religiøse språket. I denne samanhengen forstår eg frykt som ærefrykt. I den gamle katekismen stod det om å ottast og elska Gud slik at me lyder han.

Å ottast å elska, eller å frykta og elska, går normalt ikkje godt saman. Apostelen Johannes seier at det finst ikkje frykt i kjærleiken, for den fullkomne kjærleiken driv frykta ut (1.Joh.4,18). Frykt og kjærleik går ikkje i hop. Dei kan normalt ikkje sameinast. Dei er på ein måte motsette kjensler utelukkar kvarandre.

Dei nyare måtane å gjengje det gamle uttrykket "dei som ottast Gud", er mykje meir tilgjengeleg for oss. No handlar det  om å tru og tillit, om å æra Gud, om å vera lojale mot Gud, "om å elska Gud og ynskja å gleda han.

Den nye bibelomsetjinga av 2011 er svært god, tykkjer eg, men me treng fleire nye omsetjingar med nye ord og vendingar som hjelper oss å læra Guds hjarte å kjenna.