Salme 119,141 Eg er ung og forakta, men eg gløymer ikkje dine påbod (6490).

Tenk over det David her seier når han skriv denne fantastiske salmen på 176 vers der han utrykkjer sin kjærleik til Guds ord. Eg er ung og forakta, seier han. Når vi les denne salmen kunne vi tru at David har kome langt opp i åra, men han er berre ein ung mann. Han har ikkje vunne seg eit namn enno, men er forakta og sett ned på. Han er nok ikkje den einaste unge som har opplevd forakt på grunn av ung alder. Difor formanar Guds ord oss om å ikkje mista motet og la nokon sjå ned på oss på grunn av vår alder, men heller vera eit førebilete for alle dei kristne i ord og gjerning, i kjærleik og tru, i ånd og reinleik (1 Tim 4,12).

Eg kan minnast at eg som ung forkynnar høyrde folk seia bak ryggen min: «Den unge jyplingen, kven trur han at han er? Kva røynsle har denne unge jyplingen som gjer at vi skal høyra på det han seier? Berre vent til han blir gammal og røynd, då vil tonen få ein annan lyd.» Eg var berre 19 år då eg begynte å reisa og forkynna, men eg møtte slike haldningar mest heilt til eg hadde fylt 40 år! Dessverre kan unge menneske møta mange fordommar frå folk som har nokre fleire år på nakken. Desse fordommane hjelper ingen. Unge menneske må få ære og respekt for den dei er og den trua dei ha på Guds ord.

Vi har mykje å læra av David si haldning. Han tykte synd på dei som hadde gløymd Guds ord, og han let seg ikkje kua av dei eldre. Eg er ung og forakta, men har ikkje gløymd dine påbod, seier han, med klar henvisning til dei som er eldre enn han sjølv og som har gløymd Guds bod. David kjenner på ei sorg i hjartet når han tenkjer på dei som er eldre, men som gløymd å leva etter Guds påbod. Dei som er eldre burde jo vera førebilete for dei yngre og oppmuntra dei unge til å leva etter Guds ord. Dessverre er dei ikkje alltid slik.

Ungdom, ver frimodig og hald fast på Guds ord! Ikkje gløym Guds påbod, men ver eit førebilete for alle menneske i å radikalt og heilhjarta lever etter Guds bod. Då vil du aldri bli til skamme!

Salme 119,140 Ditt ord er prøvd med eld, tenaren din elskar det.

Eg liker det David seier om Guds ord. Den haldninga han har er viktig for oss å få del i. Om vi har den same innstillinga vil vi bli sparte for mykje vond forvirring. David bruker reinsinga av metall i ein smeltedigel som ein metafor, som fortel oss at Guds ord slik det har vorte overlevert til oss er reint heilt igjennom. Vi kan med andre ord stola heilt og fullt på Guds ord.

(more…)

Salme 119,139 Min brennande iver gjer ende på meg, for motstandarane mine har gløymt dine ord.

I dei to førre versa har David fortald om kor sant og herleg Guds ord er. I dette verset fortel han om seg sjølv og den djupe kjærleiken han har til Guds ord. Kjærleiken til Guds ord skaper ein brennande iver i han. Hans nidkjære sinnelag fortærer han. Dei sterke kjenslene brenn i han og vil gjera ende på han. Vi treng også å ha denne sterke overtydinga om at Guds ord er sant, herleg og vedunderleg. Når vi elskar Gud og hans ord, vil vi setja Bibelen høgt i våre ord og tankar.

(more…)

Salme 119,138 Du gjev dine lovbod i rettferd og i din store truskap.

Alt det Gud seier og gjer spring ut av hans herlege, gode og rettferdige vesen. Alle Guds lovbod har sitt opphav i hans kjærlege og trufaste natur. Dei vitnesbyrd som han har gjeve oss er rettferdige og trufaste heilt igjennom. Guds lovbod er rette og sanne. Dei er rettferdige og vi kan trygt leva etter dei no i tida, og dei er trufaste slik at vi kan stola på dei for framtida.

(more…)

No har vi kome til den attande bolken i denne salmen. No startar alle vera med den hebraiske bokstaven SADI som er knytt til rettferd. Denne bolken på åtte vers handlar difor naturleg nok om rett og rettferd.

צ

Salme 119,137 Du er rettferdig, Herre, dine lover er rette.

Det er ikkje ofte David bruker namnet HERRE – Jahve eller EG ER, i denne salmen, men her gjer han det. David var gudfryktig og from og ville sjølvsagt ikkje bruka Herrens namn på ein slurven og overflatisk måte. Han hadde ærefrykt for Guds heilage namn, EG ER. Når han bruker namnet i dette verset må det vera viktig for han. Det forstår vi når vi ser kva han seier om Gud: «Rettferdig er du, EG ER, rettvise er dine lover.»

(more…)

Salme 119,136 Tårene strøymer frå auga mine på grunn av dei som ikkje held di lov (Strong 8451).

David set i dette verset ord på den sorg og smerte som gudfryktige folk føler når dei ser folk synda og vanæra Gud. Dette kan vera ei djup sorg som får tårene til å strøyma, slik David opplevde det, eller det kan vera ei vond smerte i vår sjel som gjer at alt knyter seg inni oss. Når hjartet er reint, midt og mjukt er det ofte tårer i auga. Vår Herre Jesus Kristus var ein mann av smerte, kjend med liding. Han gråt over Jerusalem som ikkje kjende si gjestingstid, som ikkje forstod kva som tente til hennar fred og som ikkje ville følgja Guds ord. Han gråt av medkjensle med folket for han visste at dommen kom til å råka dei fordi dei avviste Guds frelse. Herren finn inga glede i at menneske går fortapt, det smertar han djupt at folk vel å gå på den vegen som fører til fortaping.

(more…)

Salme 119,135 Lat ditt andlet lysa over din tenar, lær meg dine forskrifter!

David er konge, men ser seg sjølv først og fremst som Guds tenar. Det å vera tenar er identiteten hans. Dette kjem fram i så godt som alle bønnene han ber. Det er alltid eit godt utgangspunkt når vi ber. Vi kjem fram for Gud som hans barn og som hans tenarar. Vi veit kven vi er og kor vi høyrer til. Vi er ein del av Guds familie. Vi er borgarar i hans rike, og vi er tenarar for hans plan i vår levetid.

(more…)

Salme 119,134 Fri meg frå dei som bruker vald, så vil eg halda dine påbod (6490)!

David veit kva han ber om når han ber Gud om å fria han frå menneske som bruker vald og undertrykking. Slike folk har ofte plaga han. Han visste kva det ville seia å møta vald og undertrykking. Desse vonde menneska hadde fordrive han frå hans eige land og frå Herrens heilagdom. Difor ber han at Herren skal løysa han ut. Vald og undertrykking avlar meir av same slag.

(more…)

Salme 119,133 Gjer mine steg faste slik du har sagt, lat ingen urett få makt over meg!

Når David ber at Gud skal gjera stega hans faste slik han har sagt, ber han om å bli grunnfesta i den inderlege relasjonen han har til Herren. Han ønskjer ikkje å vingla att og fram, eller svinga frå åndelege høgder til djupe avgrunnar. Han ber om nåde til å leva i ein vedvarande og konstant nær relasjon til Gud. Det er dette Gud ønskjer for oss alle: At vi skal kjenna han og alltid kunna gleda oss over Guds frelsande kjærleik. Dette livet er tilgjengeleg for oss alle i trua på Jesus Kristus. Vi må berre ikkje la oss bli styrte av våre menneskelege tankar eller kjensler. Det vi føler på er svært upåliteleg og skiftande. Kjenslene våre vinglar og svingar opp og ned og vi kan ikkje byggja livet vårt på dei.

I mange andre bibelutgåver er bønna til David forma slik: Før meg, lei meg ved ditt ord. Då forstår vi at det er berre når vi er styrt av Guds ord at våre steg er faste og vi går trygt. Når vi let Ordet leia oss oppdagar vi at Guds nærvær og kjærleik er konstant, uansett kva vi føler. Om Ordet fører oss er vi trygge i Guds nåde som alltid er nok for oss. Herren er vår hyrde og han fører oss til kvile. Han fornyar og forfriskar oss i evige sanningar om at vi er rettferdige for han på grunn av berre nåde. Vi treng ikkje gjera noko, eller rettare sagt, vi kan ikkje gjera noko til eller frå. Frelsesverket er fullført av berre nåde, vi skal berre ta imot i tru. Å, for ei velsigning å vera trygg i nåden og å vera grunnfesta i Guds evige kjærleik.

Då ber vi om at inga urett skal få makt over oss. Nåden oppdrar oss til å fornekta verdslege lyster og til å leva edrueleg, rettferdig og gudfryktig. Nåden lærer oss å seia nei til alt som er urett, vondt, syndig og skammeleg etter Guds ord. Og den fantastiske sanninga er at om vi fell i synd og gjer det som er galt, treng vi ikkje la uretten få makta over oss. Vi kan la oss styra av Ordet som forkynner nåde for alle syndarar som vender om og set si lit til Jesus Kristus. Der synda er stor er nåden større. Vi vil ikkje gjera den store urett det er å tvila på Guds frelsande nåde i Jesus Kristus.

Salme 119,132 Vend deg til meg og ver meg nådig! Det er rett mot dei som elskar namnet ditt.

Sjå på meg! Lat ditt nådefulle blikk møta mitt! Vend hjartet ditt til meg og vis meg nåde, slik du pleier å gjera mot dei som elskar namnet ditt! Desse orda frå David røper at han er van med å leva i det være samfunnet med Gud, sin Far. Den som har smakt og kjend at Gud er god og kan ikkje få nok av det intime fellesskapet med sin frelsar og Herre.

(more…)