Salme 119,99 Eg skjønar meir enn alle mine lærarar, for eg grundar på dine lovbod (Strong 5715).
Det ser ut til at David blir meir og meir frimodig. Tenk, han seier at han skjønnar meir enn alle lærarane sine. Det er ein ganske dryg påstand. I førre vers sa han at han Guds bod gjorde han visare enn fiendane sine, men no seier han at han skjønner meir enn alle lærarane sine til saman. Det er tydeleg at David ikkje kjenner til Jantelova.
Salme 119,98 Ditt bod gjer meg meir vis enn mine fiendar. Det er alltid hos meg.
Det er ein frimodig påstand David kjem med i dette verset. Han seier ikkje berre at Guds bod gjer han vis, men at bodet gjer han visare enn fiendane hans. Han er ikkje stolt eller arrogant når han seier dette, for han kan sjå tilbake på ei langt liv. Han har kome langt og hatt større framgang enn dei som har stått imot han. Difor er det ikkje tome ord han kjem med, når han seier at Guds bod har gjort han visare enn fiendane hans.
Vers 97 innleiar ein ny bolk salmen. No startar alle dei neste åtte versa med den hebraiske bokstaven, MEM. Denne bolken handlar om David sin kjærleik til Guds lov og nokre av dei velsigningane har finn i henne.
Salme 119,97 Kor eg elskar di lov (Strong 8451)! Eg grundar på henne heile dagen.
Dette inderlege utropet kjem rett frå David sitt hjarte: Å, kor eg elskar di lov! Han elskar Guds lov så høgt at han kan ikkje gøyma det i hjartet. Kjærleiken til Guds ord må uttrykkjast i ord, men det er vanskeleg å finna passande ord. Difor kjem desse inderlege orda: Å, kor eg elskar di lov. Heile salme 119 stadfestar det han seier i dette verset. Han elskar Guds ord over alle ting, for ordet kjem frå Guds hjarte. Vi har sett at han finn si lyst og glede i Guds lov fordi han elska Guds ord.
Salme 119,96 Eg ser at alt som er fullkome, har ei grense, men ditt bod når uendeleg vidt.
Det er ei svært viktig sanning David her deler med oss frå si eiga oppleving. Alt det fullkomne i denne verda har ei grense, eller har ein ende, slik andre omsetjingar seier. Ingenting i denne verda varer, alt vakkert og flott går før eller seinare til grunne. Vi lever i ein forgjengeleg verden. Det finst mykje fagert å sjå i naturen, vakre landskap, skjønne og fargerike blomar og mange ulike levande skapningar. Menneske har også evne til å skapa mykje vakkert. I kunsten finn vi musikk, litteratur, maleri og skulptur, som er så fullkome at det kan ta pusten frå oss. Likevel har alt si grense og sin ende.
Salme 119,95 Dei lovlause ventar på å øydeleggja meg, eg tenkjer på dine lovbod.
David klagar over sine motstandarar, dei er lovlause og legg planar om å drepa han. Dei reknar faktisk med å lukkast i å øydeleggja han. Dei venta på ein anledning til å slå til mot han. Desse lovlause folk var trygge på at dei skulle gjera ende på han.
Salme 119,94 Frels meg, for eg er din! Eg spør etter dine påbod (6490).
Når David ber om å bli berga, grunngjev han bønna med å seia, for eg er din. Han seier ikkje du er min, at eg er din. Han seier ikkje, du er min. Heller ikkje seier han noko om seg sjølv, korleis han er. Han er audmjuk og fast i tru når han seier, eg er din, eg er ikkje min eigen herre, eg tilhøyrer ikkje verden. Det største han veit er at han tilhøyrer Gud.
Salme 119,93 Eg gløymer aldri dine påbod (6490), ved dei gjev du meg liv.
Det er ei flott innstilling David viser oss i dette verset. Dette er eit resultat av eit forsett han har gjort lang tid tilbake. Han har teke eit val for livet om å halda fast ved Guds ord. Dette vik han ikkje frå: Eg gløymer aldri dine påbod!
Det beste beviset på at vi elskar Guds ord er at vi ikkje gløymer det. Det går faktisk an å gløyma kva Gud har sagt. Vi er under stadig påverknad av den kulturen vi lever i. Når kulturen står for andre verdiar enn dei vi finn i Guds ord blir vi utsett for press. Dei fleste av oss går ikkje direkte på kompromiss med det vi veit Guds ord seier. Men om vi gløymer kva Guds ord seier, er det lett å tenkja slik fleirtalet av vanlege folk tenkjer. Om vi ikkje er på vakt er det lett å gløyma Gud påbod og bli påverka av sekulær tankegang.
Salme 119,92 Om eg ikkje frydar meg over di lov (Strong 8451), går eg til grunne i mi naud.
I dei føregåande versa har David skildra si store naud. Han heldt på å gå til grunne dei prøvingane og plagene han gjekk gjennom. Han var redd at fiendane skulle ta livet hans. Vi har sett at han var djupt fortvila og nedtrykt. Ved å vera ærleg om desse vanskane han gjekk gjennom er han eit føredøme for oss. Livet kan vera veldig vanskeleg. Det kan følast som om vi går til grunne i vår naud. Eg er så glad at Bibelen gjev eit realistisk bilete av livet. Bibelen er truverdig på alle måtar.
Når David ope fortel om plagene han går gjennom, er det også verdt å leggja merke til korleis han takla dei vanskelege tinga han opplevde. Midt i vanskane fryda han seg over Guds lov, og difor gjekk han ikkje til grunne i nauda han møtte. Dette er ei viktig lekse å læra. Vi må ikkje sjå oss blinde på det vanskelege og vonde. Vi må lyfta blikket frå det timelege og sjå kva Guds evige ord seier. Då kan vi begynna å takka for Guds trufaste kjærleik. Det er på grunn av Guds miskunn at vi er i live. Vi blir ikkje spart for vanskar, men Gud er med oss og bergar oss gjennom alt det vonde. Vi kan bli plaga, men Gud let oss ikkje gå til grunne.
«Fordi eg frydar meg over di lov, går eg ikkje til grunne i lidingane mine», er ein annan måte å seia det på. Det beste vi kan gjera, når vi går gjennom vanskelege tider, er å fryda oss over Guds ord. Gleda i Herren er vår styrke. Når vi frydar oss over Guds lovnader, ber det oss gjennom vonde lidingar. Det vonde mistar si makt, når vi festar blikket på Herren og frydar oss over han ord. Det var Davis si erfaring. Det er også mi oppleving. Dette er den einaste måten å vinna over plagene på. Om vi ikkje frydar oss over Guds lov, kan vi gå til grunne i vår naud.
Salme 119,91 Etter dine lover står dei til denne dag, for alle ting må tena deg.
Vi lever i eit ordna univers. Alt er styrt av universelle naturlover. All vitskap kviler på denne tanken som David uttrykkjer i dette verset. Himmel og jord er styrt av Guds evige ordningar. Det lovmessige skaparverket vitnar om Guds makt og guddom (Rom 1,19-20). Dei stabile ordningane, som dag og natt, viser at Guds pakt står ved lag (Jer. 31:35, 36; 33:20, 21). Heilt frå første skapardag og fram til denne dag står Guds lover ved lag. Faktisk er det slik at det er Guds evige naturlover som held både himmel og jord oppe. For av han og ved han og til han er alle ting. Han vere ære i all æve! (Rom 11,36)
Det kristne livssynet gjer oss trygge og vidsynte. Det viser oss at alt er skapt av Gud og at alle ting må tena han. Det er fantastisk stort å kunna vita dette. Det skaper ro i sjela når det stormar rundt oss. Det er dette David skildrar i denne salmen. Midt i stor motgang og forfølging er han trygg. Han veit at Gud er større enn alle fiendane hans. Alle ting må tena Gud.
Apostelen Paulus seier det slik: Vi veit at alle ting verkar saman til det gode for dei som elskar Gud (Rom 8,28). Her er ikkje rom for tvil eller diskusjon. Vi veit at alle ting må tena Gud. Difor verkar alle ting saman til det beste for dei som elskar han. For han har ikkje ulukke tankar for oss, men gode planar med framtid og håp.
Salme 119,90 Din truskap varer frå slekt til slekt, du har grunnfest jorda, og ho står ved lag.
Det er ei fantastisk sanning vi møter i dette verset. Gud blir ikkje påverka av tider og trendar. Gud står utanføre tid og rom. Han er ikkje underlagt dei skiftande kreftene i denne forgjengelege verda. Han er opphavet og enden. Han er skapar og fullendar. Han er trufast.