Det gamle testamentet fortel at då Gud openberra seg for Abraham og kalla han til å forlata landet og folket sitt, vart ein ny fase i Guds frelseplan innleia.

Gjennom Abraham vart Israel utvald av Gud til å vera hans paktsfolk. Det begynte med pakta med Abraham, Isak og Jakob, og heldt fram med pakta med Moses og David. I desse paktene fekk Israel del i vedunderlege framtidslovnader og Herren vart “håpets Gud” for dei. Gud gav herlege profetier til Israel, men desse lovnadene var ikkje berre for dette folket, men for heile menneskeslekta og heile det falne skaparverket. Dette kjem tydeleg fram i lovnaden til Abraham:

(more…)

Eg drøymer om eit fellesskap av menneske

som drøymer draumar i samsvar med det målet

Skaparen hadde då han sette seg føre å skapa

Menneske som veit koss dei kan utvikla både seg sjølve

og samfunnet ved å følgja guddommelege naturlover

som heile tilværet kviler på.

Menneske som veit koss dei kan samarbeida

og gjera ting saman for å oppnå meir

enn summen av det dei kan gjera kvar for seg.

Eg drøymer om menneske som ber på dei same draumane,

eig same tru og håp og er drivne av kjærleiken,

og saman arbeider på å verkeleggjera

Guds eige store draum:

nyskapa heile verda

og føra ho fram til herleg fullending

Solveig og eg har dei siste åra med stor glede og velsigning brukt Salmane som ei bønnebok. Me har funne nokre enkle og faste bønnerytme som kvar dag hjelper oss i vårt felles bønneliv. Morgon og kveld ber me salmane saman. Me har bede oss gjennom Salmane fleire gonger. Det hender nokre gongar at me må smila og le, og takka Gud for at me ikkje akkurat då har det så vondt og fælt som salmisten har det. Som oftast kjenner me oss att i det salmisten skildrar av både gode og vonde kjensler. Salmane gjev oss eit sant bilete av livet med Gud. Her finst både oppturar og nedturar. Me møter begeistring og glede når Gud grip inn og me ser frustrasjon og fortviling når det verkar som om Gud ikkje høyrer oss eller bryr seg om det vonde me møter. Til og med i den djupaste fortvilinga kan me likevel halda fast ved trua på Gud. Eller kanskje det er rettare å seia, at til og med når me ikkje ser eller høyrer Gud, så ber han oss likevel.

Idag bad me salme 40. På slutten av denne salmen finn me orda som eg bruker i overskrifta (Sal 40,18): Herren skal tenkja på meg. I verset framføre snakkar han om alle dei som med iver søkjer Gud. Dei kan fryda seg og gleda seg. Dei som elskar Guds frelse, kan alltid seia: "Stor er Herren!" Men eg, seiser salmisten, er hjelpelaus og fattig. Sjølv om han kjenner seg svak og er i naud, er han ikkje fortvila. Han veit at til og med når han er veik, når han kjem til kort, når han ikkje har det han treng, då skal Herren tenkja på han. Han veit at han alltid er i Guds tankar. Han veit at Herren har gode planar for han.

Dette kan eg ta til meg. Det er det same kva slags kjensler eller tankar som fyller hjartet mitt. Gud er større enn hjartet mitt. Han kjenner alle ting. Han skal tenkja på meg. Difor er han mi hjelp. Om eg kjenner meg hjelpelaus, bergar han meg likevel. Om eg kjenner meg fattig, veit eg likevel at Gud ber meg i sitt farshjarte. Når eg kjem til kort, er hans nåde nok for for meg.

Eg har store utfordringar framføre meg, men eg veit at Herren skal tenkja på meg. Eg er ikkje gløymd. Herren tenkjer på meg. Han ser meg og kjenner meg. Difor har eg berre ei enkel bønn: Herre, miskunna deg over meg! 

I forteljinga om våre forfedrar, dei første menneska, møter vi veldig snart forteljinga om det katastrofale syndefallet. Dei første menneske vart forførte, var ulydige, fall i synd og gjorde opprør mot Gud. Det gode og harmoniske fellesskapet med Gud vart øydelagt. Mennesket kom i konflikt med Gud og vart redd for han. Det tillitsfulle forholdet mellom kvinne og mann vart også øydelagt. Gudsbiletet i mennesket vart forstyrra av synda og alle seinare slekter har arva dette. Heile skaparverket kom under forbanning og vart lagt under forgjengelegdom (Rom 8,20). Sjukdom, liding og død er no noko alle menneske vil møta på ein eller fleire måtar i livet på jorda. Følgjene av syndefallet er katastrofale for oss alle. Dette kan likevel ikkje rikka ved den positive skapartrua. Trass i all elende i verda, kan vi framleis sjå at skaparverket er godt og må takast vare på. Det har ei god framtid.

(more…)

Eg drøymer om menneske som har fått noko større enn seg sjølv

og sitt eige fellesskap å leva for,

som rettar tankane sine mot utvikling av heile samfunnet

så det kan verta alt det er meint å vera.

Menneske som lever i framtida i dag

fordi dei drøymer store draumar

og alt no har smaka kreftene som høyrer den komande verda til.

Menneske som har sine røter

i dei store heltane med tru

som nekta å godta urett og undertrykking

og let draumen om eit rettferdig samfunn driva dei til storverk

fordi dei ser nye utviklingslinjer

og gjer samfunnet betre og varmare.

Dei ser seg sjølv som aktive deltakarar

i eit kosmisk drama der himmel og jord skal samlast i harmoni

Dei ser føre seg eit globalt panorama,

medan dei engasjerer seg i nærmiljøet.

Dei er jordnære kvardagskristne med tru på Den Allmektige

i møte med utfordringar og kriser.

Dei er menneske som ikkje berre står på dørstokken til ei ny tid,

men som ber den nye tida med seg og skaper endring i si notid