Mark 5,1–20

Eg har lese denne forteljinga mange gonger, og det er sjeldan grisane eller demonane eg blir ståande ved. Det er tre små ord om mannen etterpå: han sit, han er kledd, han er ved sine fulle fem.

Før det hadde han sprunge. Folk hadde freista å binda han, gong på gong, og til slutt gav dei opp og let han vera ute ved gravene. Der ropte han natt og dag og skar seg sjølv med stein. Det vonde hadde ingen annan stad å gå enn innover.

Når Jesus spør kva han heiter, svarar han ikkje med sitt eige namn. Legion, for vi er mange. Eg kjenner att noko av det. Det finst tider då eg ikkje lenger veit kva som er meg og kva som er røyster eg har teke inn: frykt, skam, gamle ord frå andre. Det gjer meg godt å tenkja at Jesus spør etter namnet under all larmen.

Etterpå sit mannen stille. Eg trur det er slik nåde ofte ser ut på nært hald. Ikkje stort og strålande, men ein kropp som endeleg får kvila.

Folket i bygda blir redde. Ikkje av galskapen, den hadde dei vant seg til, men av at han er frisk. Eg forstår dei betre enn eg likar. Det er noko i meg òg som heller vil halda på det vonde eg kjenner, enn å ta imot det gode eg ikkje kan styra.

Så vil mannen vera med i båten. Og Jesus seier nei. Gå heim til dine.

Det er det tyngste i heile forteljinga for meg. Å reisa vidare med Jesus til folk som ikkje kjende han, ville ha vore lettare. I staden blir han send heim, til dei som hadde lenkja han. Der skal han fortelja kva Herren har gjort.

Eg har sjølv kjent på lengten etter å koma bort, starta på nytt ein stad der ingen hugsar kven eg var. Men kanskje er det nett heime vitnemålet har mest å seia. Ikkje som preike, men som eit menneske som sit stille, kledd og klar, blant dei som ein gong gav deg opp.