Mark 5,21–43

Det er to som ventar i denne forteljinga, og eg kjenner meg att i begge.

Jairus ventar på vegen. Dotter hans ligg for døden, og han har fått Jesus med seg. Så stansar Jesus midt i folkemengda og spør kven som rørte ved han. Eg kan nesten ikkje lesa det utan å kjenna uroa i kroppen. Kvifor no? Kvart minutt tel. Eg veit kva det vil seia å be og så sjå Gud, som det ser ut, ta seg tid til noko anna.

Kvinna har venta i tolv år. Ho har brukt alt ho åtte på legar og berre blitt verre. Etter lova er ho urein og skal halda seg unna. Difor kjem ho bakfrå. Ho vil ikkje bli sett, berre bli frisk. Eg forstår det. Det finst ting ein helst vil ha lækt i det stille, utan at nokon får vita at det var noko å lækja.

Men Jesus lèt henne ikkje gå. Han snur seg og leitar. Ikkje for å avsløra henne, trur eg, men fordi eit menneske er meir enn ein kropp som skal gjerast god att. Ho kjem skjelvande og fortel alt. Og han kallar henne dotter. Kanskje er det første gongen på tolv år nokon har sagt noko slikt til henne. Blødinga stogga då ho rørte ved kleda hans. Men heil vart ho då han såg henne.

Medan dette skjer, kjem bodet: Dotter di er død. Ikkje uroa læraren meir.

Då seier Jesus det ordet eg har bore med meg lenge: Ver ikkje redd, berre tru. Eg les det ikkje som eit krav om å slutta å vera redd. Jairus er nok redd heile vegen heim. Men han går likevel, saman med Jesus, forbi dei som græt og dei som ler.

Inne i rommet tek Jesus jenta i handa. Talita kum. Vesle jente, stå opp. Markus har teke vare på dei arameiske orda, som om nokon aldri gløymde korleis dei lydde.

Og så det siste, som eg er glad han tok med: Gje henne noko å eta. Midt i det største tenkjer Jesus på at ei tolv år gammal jente er svolten. Nåden er ikkje berre mektig. Han er praktisk.

Når eg ventar, og Gud ser ut til å stansa ved nokon andre, prøver eg å hugsa Jairus på vegen. Ventetida hans var ikkje tapt. Ho vart staden der ei anna dotter fekk høyra at ho høyrde til.