Den neste bolken på åtte vers startar med den hebraiske bokstaven kaf, som tilsvarer vår k. I desse versa er det mange bønner om frelse og utfriing. David er i ei ekstrem vanskeleg stode. Fiendane hans har ført han til det lågaste punktet med angst og depresjon. I denne bolken er David i den mørkaste og svartaste natta. Han opplever det som er kalla sjela si svarte natt. Men i mørke natta skin stjernene klårast og når alt er beksvart har David håp om ein ny morgon.

Salme 119,81 Eg tærest bort av lengsel etter di frelse, eg ventar på ditt ord.

Eg tærest bort, seier David, i stor smerte og fortviling. Stoda er svært vanskeleg. Han ser berre ei løysing. Det er at Gud grip inn og frelsar han. Lengselen etter Guds frelse fortærer han. Denne sterke lengten tærer på kreftene. Han er desperat etter Gud. Ventetida er lang og vanskeleg. Freistingane er mange, men jamvel om han alt er tungt greier han å halda rett fokus.

(more…)

Salme 119,80 Lat meg følgja dine forskrifter med heilt hjarte så eg ikkje blir til skamme.

David avsluttar denne bolken, der alle versa startar med den hebraiske bokstaven jod, med ei inderleg bønn om nåde til å vera heilhjarta. Han har opplevd motgang og krenkingar. Han har sett at til og med gudfryktige folk kan låna øyret sitt til falske rykte. Han veit at menneske er svake og skrøpelege av naturen. Han kjenner seg sjølv altfor godt til å vera hovmodig og tru at han kan greia seg i eiga kraft.

(more…)

Salme 119,79 Lat dei som fryktar deg, koma tilbake, lat dei som kjenner dine lovbod, koma til meg.

Det er ei djup smerte i denne bønna. Det kan verka som om løgnene og dei falske rykta, har fått nokre av dei gudfryktige vennene hans til å trekkja seg tilbake frå han. Dette er noko av det verste som kan skje når vi blir utsette for krenkingar og løgner. Eg opplevde dette for mange år tilbake, så eg kjenner meg att i denne bønna. Eit grunnlaust rykte om noko eg skulle ha sagt fekk store konsekvensar. Eg følte at heile verda ramla saman for meg. Eg mista stillinga mi og vart degradert på arbeidsplassen. Mange av vennene mine heldt seg borte. Dei visste ikkje kva dei skulle tru. Det var djupt sårande å oppleva at venner trudde meir på lause rykte enn på meg.

(more…)

Salme 119,78 Lat dei frekke bli til skamme, dei som krenkjer meg med løgn. Eg grundar på dine påbod (6490).

David stod i en konstant kamp mot hovmodige og frekke folk. Dei krenkte han med løgn og falske rykte. Dette var gudlause syndarar som motarbeidde han fordi han var gudfryktig. Dei tilla han ureine motiv han ikkje hadde. Dei mistolka alt han gjorde. Dei vrei og vrengde på alt han sa. Påstandane deira var grunnlause, men det var ei stor påkjenning for den gudfryktige mannen å bli utsett for desse åtaka veke etter veke.

(more…)

Salme 119,77 Lat din kjærleik koma til meg, så eg kan leva, for eg frydar meg over di lov (Strong 8451).

Det er ei nydeleg bønn David ber i dette verset. Faktisk ber han mange inderlege bønner i denne salmen. Desse bønnene gjer oss innsikt i hans gudfryktige sinnelag og karakter. I seg sjølv har bønnene hans mykje å læra oss.

Lat din kjærleik koma til meg, så eg kan leva! For ei bønn. Hans høgste ønske er å leva i Guds kjærleik. Han ber ikkje om mental kunnskap om at han er elska av Gud. Nei, det er ikkje godt nok for han å vita med tankane sine at Gud elskar han. Lat kjærleiken koma til meg, slik at eg blir levande. Lat meg få kjenna at kjærleiken fornyar meg. Lat meg få oppleva at din kjærleik overveldar meg og omfamnar meg. Eg kan berre leva når eg kjenner at eg er elska av deg.

(more…)

Salme 119,76 Lat di miskunn vera mi trøyst slik du har sagt til din tenar!

David har vedkjent at Gud er rettferdig i alt han gjer. Han har sagt at Gud er trufast når han audmjuker oss og let oss møta mange plagar. No er det tid til audmjuk og inderleg bønn: Lat di miskunn vera mi trøyst! Legg merke til at han ber om miskunn. Han ber om nåde. Han ber om at Gud må vera varmhjarta mot han. Han har ikkje fortent det. Difor påkallar han Guds godhjarta kjærleik og trufaste nåde.

(more…)

Salme 119,75 Herre, eg veit at lovene dine er rette, at du var trufast då du audmjuka meg.

David er framleis plaga og audmjuka. Livet er ikkje lett. Han møtte mykje motgang. Mange menneske motarbeidde han og prøvde å gjera livet surt for han. Han er prøva og plaga når han likevel seier: «Herre, eg veit at dine dommar er rette og rettferdige.» Han har tillit til Gud, jamvel når ting går på tverke og han haustar vonde frukter av sine eigne feilsteg.

(more…)

Salme 119,74 Dei som fryktar deg, skal sjå meg og bli glade, for eg ventar på ditt ord.

Dette verset osar av tru og tillit til Gud. David er trygg i trua si. Han har sett sitt håp til Guds frelse: Eg ventar på ditt ord, seier han, Eg har sett mitt håp til ditt ord. Han veit at den som set si lit til Herren ikkje vil bli til skamme, for Gud er ein trufast Gud som held det han lover og gjer det han seier. Heile sitt liv har han stolt på Herren, og han har ikkje skuffa han. Gud er ein trufast Gud.

(more…)

Salme 119,73 Dine hender har skapt meg og halde meg oppe. Gjev meg skjøn så eg lærer dine bod!

Dette verset innleiar den tiande bolken i Salme 119. Alle versa frå 73 til 80 startar med den hebraiske bokstaven jod. I det første verset i denne bolken startar David med å peika på noko svært viktig: Du har skapt meg og halde meg opp.

Dette er noko vi stadig treng å minna oss sjølv på. Vi er skapte av Gud. Ei guddommeleg skaparhand forma oss på forunderleg vis i morsliv. Vi er skapte eineståande. Tenk på kroppen med sine mange lemer og funksjonar. Tenk på det indre mennesket. Vi har alle vår eigen personlegdom. Vi har alle fått tildelt evner og gåver, men i ulikt mål. Når vi tenkjer på at vi er skapte i Guds bilete, skapte for fellesskap med Gud og menneske, har vi mange grunnar til å æra og takka Gud. I kjærleik forma Guds kunstnarhand oss til det mennesket vi er. Vi er spesielle. Vi er elska av Gud. Han ville ha oss og difor er vi til.

(more…)

Salme 119,72 Lova frå din munn er betre for meg enn mengder av gull og sølv.

Lova frå din munn er eit nydeleg uttrykk for Guds ord. Det kjem med forfriskande kraft frå Guds munn og styrkjer oss i vårt indre menneske. Ting som er skrive ned kan vera turt som støv, men orda frå munnen til den vi elskar er som forfriskande dogg for vår sjel. Bokstavar på eit papir kan formidla ord og tankar, men røysta frå vår kjære Far fyller orda med liv og kraft. Lova frå Guds munn er vår dyraste skatt, det beste vi har.

(more…)