Det finnest berre ei Mor!

Det finnest myriadar av stjerner på himmelen

• men det finnest berre ei Mor!

Det finnest uteljande mengder av blomar på marka

• men det finnest berre ei Mor!

Det finnest tusentals diamantar og edelsteinar

• men det finnest berre ei Mor!

Det finnest uendelege mange perler og smykke

• men det finnest berre ei Mor!

Det finnest berre ei Mor! – berre ei Mor med stor M!

Namnet hennar er: Mi Mor!

Mi Mor lærte meg å elska

• ved å teia og lida og tena, viste ho kva kjærleik er!

Mi Mor gav meg lysande verdiar

• som eg trygt kan styra livet etter

Mi Mor lærte meg å verdsetja den sanne rikdom

• det som er reint og rett, heilagt og godt, ærleg og sant

Mi Mor kasta glans over alle gjeremål

• ho lærte meg å sjå det store i det små

Mi Mor vart gammal og skrøpeleg

• men var krona med den kvitaste krans

Mi Mor vart krokryggja og skral til beins

• men ho var skjønnare enn nokon gong

Mi Mor vart veik og heldt på å verta hjelpelaus

• men augene var levande og smilet varmt

Mi Mor hadde rynker i ansiktet og skrukkute hud

• men ho var eit kunstverk
• ein stor kunstnar har teikna inn
• sitt himmelske merke av herlegdom på henne

Det finnest berre ei Mor!

Takk at du bar meg fram!

Takk at du gav meg livet!

Takk at du passa på meg!

Takk for varme klede og kjærleg omsorg

Takk for gode ord og strenge formaningar

Takk for at du lærte meg å be!

Takk for at du var Mi Mor!

No er du heime hos Herren,

Men du er framleis den beste, – du er Mi Mor!

 Like visst som sola skin bak skyene

er du til stades i vår kvardag

jamvel om vi ikkje ser deg

I din truskap kjem du til oss

Like visst som lyset kjem kvar einaste morgon

Din truskap er skjold og vern

Med din nåde dekkjer du oss

Like visst som ein ny dag følgjer den mørkaste natt

Din nåde gjev lys og von

I din kjærleik varmar du oss

Like visst som sola skin når regnet har vatna marka

Din kjærleik gjev tru og liv

Med din fred, fred vernar du oss

Like visst som kvart einaste uver kjem til ein ende

Din fred gjev mot og kraft

Med tilgjeving møter du oss

Like visst som nytt liv gror etter vinterdvalen

Tilgjeving gjev oss ein ny start

Med miskunn utfrir du oss

Like visst som sommarvarme vinn over vinterkulde

Din miskunn gjev oss aldri opp

Eg drøymer om menneske som er opne og handlingsretta,

oppsøkjande og inviterande,

lyttande og lærande,

og let seg tenna til ny innsats av krefter som arbeider mot dei

og som ikkje let seg trykkast ned av motgang.

Menneske som er oppmuntrande og frigjerande,

som set mot i folk og kveikjer tiltakslyst i dei

fordi dei er stimulerande og utviklande på alle

med sin drøymande veremåte

Å vera menneske er å lytta

til andre sine draumar og djupe lengtar

Utan å vurdera dei eller vega dei

Men ta dei for det dei er:

Ein hjartelengt frå eit visjonært menneske.

Å vera menneske er å lytta til hjartespråket

Og ikkje dømma folk med deira eiga fortid,

Eller koma med fasitsvar og eigne meiningar

Bygd på eigne vonbrot.

Å vera menneske er å våga å drøyma andre sine draumar

Ved å leva seg inn i deira hjartelengt,

Sleppa seg laus og drøyma saman med dei

Og stola på at dei har høyrd frå Gud,

Jamvel om du ikkje heilt forstår det dei drøymer om.

Å vera menneske leva i spenninga mellom draum og verkelegdom,

Og finna kvile i Guds nåde,

Som er nok i den stoda me er i no

Og for framtida slik me drøymer om ho.

Nåden skaper både røyndom og draum

Når me gjev rom for kvarandre sine draumar

I undring, kjærleik og velsigning.

Når me i tru og tillit til Guds nåde

Heiar på og set mot i kvarandre

Blir me knytt saman hjarte til hjarte

Og frigjer skapande krefter mellom oss.

(Desse tankane er inspirert av ei tilbakemelding frå Elisabet Mjanger på fjesboka på ein artikkel om å hjelpa andre til å drøyma)