Erling Thu

Category: Norske innlegg

  • Tro på Gud

    Disippellivet starter med å tro på Gud, men det er ikke nok å tro at Gud finnes. Jeg vokste opp i en kristen familie og det har vært naturlig å tro på Guds eksistens. Det har alltid vært lettere for meg å tro at verden er skapt av Gud, enn å tro at alt har utviklet seg av seg selv fra «The Big Bang»! Det er lettere å tro at et leksikon er skrevet av mennesker, enn å tro at det er blitt til ved en eksplosjon i et trykkeri.

    Jeg trodde på Gud, men jeg kjente ham ikke og var ingen disippel. Jeg tok del i en del kristne aktiviteter, men jeg var bare en såkalt kulturkristen. Den store forandringen skjedde på en påskeleir. Jeg hadde fått med meg noen venner som kom fra ikke-kristne hjem. Arne Johan tok imot kallet til å følge Jesus den første kvelden. Neste morgen spurte han meg og jeg ville være med han og spørre Hein, om ikke han også ville bli en disippel. Arne Johan fortalte hva han hadde bestemt seg for og så spurte vi Hein om ikke han ville følge Jesus. Det ville han, og vi gikk til en av lederne på leiren for å snakke med ham.

    Lederen delte evangeliet med oss og bad oss alle bøye kne og be den frelsesbønnen han ledet oss i. Etterpå bad han hver enkelt av oss å be høyt med våre egne ord. Det hadde jeg aldri gjort før, jeg hadde bare en slags tro i hjertet, men jeg hadde ingen personlig relasjon til Gud. Derfor måtte jeg svelge et par ganger før jeg våget å forme min egen bønn mens de andre hørte på. Da skjedde noe som er vanskelig å forklare. Jeg ble fylt av fred, visshet og glede. Det var som om jeg ble omsluttet av kjærlighet. Jeg hadde sagt ja til kallet om å følge Jesus. Han ble virkelig for meg på en måte jeg ikke har ord for. Jeg bare visste at fra nå av er jeg en disippel av Jesus.

    Dine tanker om Gud er viktige

    Dine tanker om Gud former hele livet ditt – men Guds tanker om deg bærer livet ditt.
    De dypeste spørsmålene mennesket stiller, peker mot ham:
    Hvor kommer jeg fra? Hvorfor lever jeg? Hvem er jeg? Hvor er jeg på vei?

    Når vi finner Gud, finner vi svar – for han gir både bakgrunn, mening og retning til alt som finnes. Det du tror om Gud, blir grunnmuren du bygger livet på. Hvis du for eksempel tror at Gud er fjern og streng, kan livet lett bli preget av frykt og anstrengelse – som om du alltid må bevise at du er god nok. Men hvis du tror at Gud er nær, god og full av nåde, kan du leve med trygghet og fred, selv når dagene er tunge.

    Slik påvirker dine tanker om Gud hvordan du møter både deg selv, andre og livet.
    Derfor er det så viktig å bli kjent med hvem Gud virkelig er – ikke bare hvem du tror han er.

    Kristne tror at Gud har lagt igjen spor av seg selv i verden, i menneskehjertet og i historien.
    Han har gjort seg kjent på mange måter – og til slutt kom han helt nær, i et menneske: Jesus Kristus. Han er bildet av Gud slik han virkelig er – og når vi ser på ham, finner vi ikke bare svar på hvem Gud er, men også hvem vi selv er.

    Skaperverket – Gud i alt som er

    Se deg rundt. Fra de minste cellene til de største galaksene bærer alt preg av orden, hensikt og skjønnhet. Alt som blir til, har en årsak. Den første årsaken er Gud, Skaperen.
     Bibelen sier: «Hans usynlige vesen, både hans evige kraft og guddommelighet, har helt fra verdens skapelse av vært synlig, de kjennes av hans gjerninger» (Rom 1,20).

    Jens Bjørneboe sa det treffende: Ingen klokke lager seg selv – men mange tror at det vi stiller klokkene etter, sol og stjerner, gjør det. Skaperverket forkynner, hver dag og natt, at Gud finnes:
     «Himmelen forkynner Guds herlighet, hvelvingen forteller om hans henders verk» (Sal 19,2).

    Moralen – Guds lov i hjertet

    I alle mennesker finnes en stille visshet om rett og galt. Samvittigheten hvisker – og noen ganger roper. Den avslører at vi ikke bare er biologi, men bærere av Guds bilde, med hans lov skrevet i hjertet (Rom 2,15).

    Tenk deg et samfunn der ingen har samvittighet. En mann tar naboens brød, og ingen reagerer – verken han selv eller andre. Et barn blir slått, og ingen kjenner uro. En venn blir sveket, men ingen kjenner skyld. Alt er likegyldig, for intet er rett eller galt.

    Vi kjenner instinktivt at et slikt samfunn er umenneskelig – fremmed for alt vi er. For selv om vi kan undertrykke samvittigheten, forsvinner den aldri helt. Den er som et avtrykk av Gud i menneskesjelen, et vitnesbyrd om en hellig lovgiver og en rettferdig dommer som har lagt sin standard av godhet i hjertet vårt.

    At vi kjenner forskjell på godt og ondt, viser at vi er skapt til fellesskap med en rettferdig Skaper – han som selv er det gode.

    Religionshistorien – Gud i menneskeslekten

    Alle folk, til alle tider, har hatt forestillinger om Gud. Selv isolerte stammer bærer på en dyp ur-tro – som et ekko av en glemt melodi. Det vitner om at vi er skapt til å søke Skaperen.

    Blant masaiene i Øst-Afrika finnes troen på Engai – den gode og den rettferdige Gud som skapte alt. I Sør-Amerikas regnskoger forteller enkelte urfolk om Den ukjente Gud som en gang vandret blant menneskene, men som de mistet kontakten med. Og i det gamle Kina bar de på minnet om Shang Di – himmelens Herre – som styrer alt med rettferdighet og nåde.

    Overalt, i myter og sanger, finnes et stille vitnesbyrd: Mennesket har ikke glemt Gud helt – vi bærer minnene om ham i hjertet. Som Paulus sier: «I ham er det vi lever, beveger oss og er til.» (Apg 17,28) Religiøs lengsel er ikke et uttrykk for menneskets fantasi, men et spor av Guds bilde i oss, en hunger etter å vende hjem.

    Erfaringen – Gud i menneskelivet

    Gjennom århundrene har millioner fortalt om bønnesvar, tilgivelse, helbredelse og forvandling. Disse vitnesbyrdene er ikke teoretiske argumenter, men erfaringer av en levende Gud som handler.
     Mange diskuterer Guds eksistens – men de som kjenner ham, sier som Job: «Jeg vet at min gjenløser lever» (Job 19,25). I alle kulturer vitner kristne om den samme virkelighet: fred, håp, kjærlighet og glede – ikke som idéer, men som liv.

    Åpenbaringen – Gud i Ordet

    Gud har ikke latt oss famle i mørke. Han har talt – mange ganger og på mange måter (Hebr 1,1–3). Bibelen er hans levende ord, et bibliotek på 66 bøker skrevet over 1500 år, men med ett budskap: Gud søker mennesket.

    Til slutt kom åpenbaringen fullt og helt i Jesus Kristus: «Ingen har noen gang sett Gud. Men den enbårne, som er Gud, og som er i Fars favn, han har vist oss hvem han er» (Joh 1,18).
     Gud er slik Jesus er. Ser du på Jesus, ser du Guds ansikt.

    Jesus – Gud åpenbart i menneske

    Jesus talte med en myndighet ingen annen hadde:
     «Jeg er veien, sannheten og livet. Ingen kommer til Far uten ved meg» (Joh 14,6).
     «Jeg er verdens lys. Den som følger meg, skal ikke vandre i mørket, men ha livets lys» (Joh 8,12).
     «Jeg er den gode hyrde. Den gode hyrde gir livet sitt for sauene» (Joh 10,11).
     Han kalte mennesker til tro, til liv, til fellesskap – og til etterfølgelse. Han var uimotståelig, livsnær og fylt av glede. Der han kom, ble håpløse mennesker reist opp. Der religion hadde skapt frykt, kom han med nåde.

    C.S. Lewis sa det slik: «Et menneske som sier det Jesus sa, kan ikke være bare en stor morallærer. Han er enten gal – eller Gud.»
     Valget står igjen for hver av oss: Er Jesus den han sier han er?

    Jesus – historiens Herre

    Jesus trådte fram og forkynte:
     «Tiden er inne, Guds rike er kommet nær. Vend om og tro på evangeliet!» (Mark 1,15).
     Han kom ikke bare for å gi oss religion, men for å gjenopprette Guds rike – Guds gode styre på jorden.

    Fra skapelsen av kalte Gud mennesket til å forvalte jorden i hans bilde (1 Mos 1,26–28). Da synden brøt inn, ble fellesskapet ødelagt – men Guds plan stod fast. Gjennom løftene til Abraham, profetene og Israels historie forberedte han veien for Kongen som skulle komme.

    Profetene så det:
     «Et barn er oss født … Hans herredømme skal være stort, og freden uten ende» (Jes 9,6–7).
     Daniel så det: «Himmelens Gud skal opprette et rike som aldri skal gå til grunne» (Dan 2,44).

    Da tiden var inne, sa engelen til Maria:
     «Han skal være konge til evig tid» (Luk 1,33).
     Jesus kom for å frelse sitt folk fra syndene (Matt 1,21) og for å forkynne et rike der Gud igjen får styre menneskehjertene.

    Borgere av Guds rike

    Å tro på Jesus er å tre ut av mørket og inn i lyset. Gud «fridde oss ut av mørkets makt og satte oss over i sin elskede Sønns rike» (Kol 1,13). Det betyr at vi får del i et nytt liv – en ny konges styre – på innsiden. «Ingen kan se Guds rike uten å bli født på ny» (Joh 3,3).

    Når vi lar Jesus være konge, forvandles alt: vår vilje, vårt sinn og våre prioriteringer.
     «Guds rike består ikke i mat og drikke, men i rettferdighet, fred og glede i Den hellige ånd» (Rom 14,17).

  • Eit smittande disippelliv

    Det viktigaste valet i livet mitt tok eg då eg var fjorten år gamal: eg valde å følgja Jesus Kristus. No har eg passert åtti, og eg har angra på mykje i livet, men aldri på det valet. Å vera disippel har ikkje alltid vore lett. Disippellivet kan vera både varmt og krevjande, fullt av medgang og motgang, oppturar og nedturar, oppmuntring og utfordringar på same tid. Eg har opplevd alt dette på kroppen. Nokre gonger har eg vore djupt fortvila, frustrert og på nippet til å gje opp. Men Jesus har aldri sleppt taket i meg. Han har aldri gjeve meg opp – ikkje ein gong dei gongene eg sjølv rota det skikkeleg til.

    Sjølv om eg har blitt gammal av år, brukar eg mykje tid saman med unge menneske. Dei spør ofte kva som er hemmelegheita bak at eg framleis er begeistra for Jesus, og korleis eg kan leva med forventing om at han skal gripe inn midt i kvardagen. «Korleis kan eg leva eit berekraftig disippelliv?» spør dei, og like ofte: «Korleis kan eg leva eit liv som verkeleg betyr noko?»

    I denne boka vil eg dela noko av det som har vore viktig for meg, og som har bore meg gjennom både kriser og gleder. Kallet eg møtte som fjortenåring var enkelt: «Følg meg,» sa Jesus. Eg byrja å følgja han utan å forstå heilt kva det innebar. I evangelia les vi at Jesus kalla tolv disiplar for at dei skulle vera saman med han, og for at han kunne senda dei ut for å forkynna, lækja dei sjuke og setja menneske fri frå vonde ånder. Det første kallet til å følgja Jesus og vera saman med han vart etter kvart eit kall til å bli menneskefiskarar – til å bli utrusta og myndiggjorde til å gjera hans gjerningar.

    Disippellivet mitt har vart i nærare sytti år. No ønskjer eg å gje noko av det eg har lært vidare til nye, unge generasjonar av Jesu disiplar. Denne boka er nyskriven, men ho byggjer på ei undervisning eg laga for om lag tjue år sidan. Undervisninga har sidan blitt omsett til mange språk og gjeve ut over heile verda. Ho har vist seg å vera berekraftig, men eg er framleis ein lærling som stadig får oppdaga meir av kva det betyr å følgja Jesus. Eit disippelliv har store perspektiv. Det handlar ikkje om raske løysingar, men om livslang læring – og det er nettopp det som gjer det spennande.

    Møtet med Mahesh

    For om lag tjuefem år sidan møtte eg Mahesh. Eg hugsar det framleis som om det var i går. Då eg såg han, vart eg fylt av ei djup kjensle av kjærleik og omsorg. Eg såg han inn i auga og sa: «Eg er glad i deg. Du er elska av Gud.» Han brast i gråt og fortalde at det var første gongen nokon hadde sagt dei orda til han. Det var som om noko løyste seg i hjartet hans. Han tok imot kjærleiken og vart ein brennande disippel. Sidan den dagen har han fortalt menneske om Guds kjærleik, uttrykt gjennom Jesus Kristus, som gjekk omkring, gjorde godt og lækte menneske frå alle slags sjukdomar.

    Ein dag vitna Mahesh for ein mann som heitte Anil, om Jesus – han som både kunne tilgje synd og lækja dei sjuke. Men Anil ville ikkje høyra. Han tilbad dei hinduistiske gudane sine og såg ikkje behovet for noko meir. Nokre månader seinare skjedde det noko dramatisk. Mora til Anil, som hadde diabetes, fekk koldbrann i begge føtene. Ho vart lagd inn på sjukehuset, og legane slo fast at begge beina måtte amputerast. Anil var fortvila. Ingen av gudane han bad til, hjelpte. Då mintest han det Mahesh hadde fortalt om Jesus.

    Han tok kontakt med Mahesh og sa: «Om din Jesus kan gjera mora mi frisk, då skal eg tru på han og bli ein disippel.» Same kveld tok Mahesh med seg ein ven og oppsøkte mora på sjukehuset. Det var i siste liten – morgonen etter var amputasjonen planlagt. Dei to la hendene på føtene hennar og bad ei enkel bøn: at koldbrannen måtte forsvinna, og at ho måtte bli heilt frisk, i Jesu namn. Deretter gjekk dei heim, utan å sjå nokon synleg forandring.

    Tidleg neste morgon kom Anil til sjukehuset for å vera hos mora før inngrepet. Til si store forundring oppdaga han at koldbrannen var borte, og at føtene hennar var heilt friske. Ho trong ingen amputasjon, og alt same dagen vart ho utskriven frå sjukehuset og reiste heim – frisk og levande. Eg har sjølv møtt både Anil og mora, og dei har begge bekrefta historia.

    Etter dette gav Anil livet sitt til Jesus og vart ein ivrig disippel. Han levde med eit enkelt, men sterkt prinsipp: «Når eg lærer noko nytt om Jesus, gjer eg alltid to ting: Eg praktiserer det, og eg deler det vidare. Det er slik lydig disippelskap ser ut.»

    Sju generasjonar

    Då eg vitja Jaipur i 2023, møtte eg Anil igjen. Han hadde med seg sju menneske som han stilte opp på rekkje framfor meg og sa: «Sjå – sju generasjonar av disiplar. Nikita trenar Varsha, Varsha trenar Lucky, Lucky trenar Prakash, Prakash trenar Siby, Siby trenar Ankita, og Ankita trenar Mohan.»

    Eg såg på dei og kjende ei stille glede. Framfor meg stod unge og eldre, menn og kvinner, og eg såg med eigne auge korleis evangeliet hadde gått vidare – frå menneske til menneske, frå hjarte til hjarte.

    Den yngste av dei, Mohan, hadde tidlegare vore trollmann. Han hadde levd av magi og mørke krefter, og folk kom til han for å få hjelp med problema sine. Men i heimen var det ingen fred. Han og kona krangla, og huset var fullt av uro.

    Ein dag kom Ankita, som budde i nabolaget, og fortalde dei om Jesus – han som kunne gje fred. Dei lengta etter ro og tok imot bodskapen. Ankita bad for dei, og dei opplevde å bli sette fri frå det som hadde bunde dei.

    Dette hende under pandemien. Mohan byrja straks å ringja slektningane sine – tre tusen kilometer unna – for å fortelja kva som hadde skjedd. Mange vart rørte av vitnemålet hans og kom til tru. I dag leier Mohan fleire små husmenigheter av nye disiplar, som han trenar opp til å forkynna evangeliet og gjera andre til disiplar. Alt dette skjer gjennom mobiltelefonen hans.

    Mohan er ikkje lenger trollmann. Han er disippel – ein del av den levande rørsla Jesus starta, ei rørsle som framleis spreier lys, fred og kjærleik frå menneske til menneske, frå hjarte til hjarte.

    Dette er ei føreløbig innleiing til ei ny bok som eg held på med: “Oppdrag Disippelliv”. Boka kjem dessverre til å vera på bokmål, men eg vil dela dette på nynorsk. Eg vil gjerne ha innspel og om du har lyst å lesa manus for å gje meg nyttige innspel i skriveprosessen, er det fint om du tek kontakt.

    Eg skulle ønskja at alle som les dette ville leggja inn ein kommentar, eit svar på dette spørsmålet: Når du har lese denne innleiinga, har du då fått lyst til å lesa boka og kvifor?

  • Det er ikkje fleire stråmenn vi treng

    Av Erling Thu

    Dei siste vekene har Vårt Land trykt fleire kommentarar som åtvarar mot ein påstått «kristen-nasjonalisme» og eit «teokratisk» ønske i delar av kristenfolket. Både Eivor A. Oftestad og Tarjei Gilje har uttrykt uro for kristne som talar om samfunnspåverknad, «dei sju fjella», eller har eit såkalla «postmilliannistisk» syn på framtida.
    Uro for maktmisbruk er alltid legitim. Men det er ikkje fleire stråmenn vi treng.

    Teologi er ikkje ideologi

    I Oftestad sin kommentar blir den teologiske retninga postmilliannisme framstilt som om ho er kjelda til farleg kristen nasjonalisme. Ho skriv at læra «baserer seg på eit moderne framgangssyn» og «bygger samfunnet etter Guds lov» som eit slags jordisk rike. Men dette er ei forenkling som ikkje stemmer med sanninga.

    Verken postmilliannismen eller amilliannismen lærer at kyrkja skal byggja eit politisk rike. Begge tolkar det såkalla tusenårsriket åndeleg — i tråd med Augustin: Kristi rike er ikkje av denne verda, men verkar i menneskehjarta ved Den heilage Ande. Forskjellen mellom dei to syna er berre graden av håp for evangeliets framgang, ikkje eit ønskje om dominans.

    Å redusera ein gamal og rik teologisk tradisjon til politisk ideologi er å laga ein stråmann: eit kunstig bilete som er lett å slå ned, men som ikkje representerer det folk faktisk trur.

    Sju fjell metaforen handlar om teneste – ikkje makt

    Gilje sin kommentar om at kyrkja treng «færre kulturkrigarar og fleire diakonar» teiknar på same måten eit feil bilete av kristent samfunnsengasjement. Han skriv at ideen om «dei sju fjella» handlar om å «dominera» ulike samfunnsområde, og åtvarar mot ein tendens til «teokrati».

    Men røtene til denne tanken går ikkje til politisk maktkamp, men til misjonsleiarane Loren Cunningham (Ungdom i Oppdrag) og Bill Bright (Campus Crusade for Christ) på 1970-talet.
    Dei meinte at kristne treng å leva som disiplar av Jesus midt i kvardagslivet – i utdanning, kultur, media, næringsliv og politikk – og påverka frå innsida gjennom tru, integritet og teneste.

    Metaforen om dei sju fjella handlar om innflytelse gjennom teneste, ikkje om maktovertaking.
    Når dette blir framstilt som «kristen dominans», er det igjen ein stråmann.

    Tjeneste og påverknad høyrer saman

    Kyrkja er kalla til å tena, ikkje til å herska. Men kristen teneste har alltid hatt samfunnsmessige ringverknader. Frå dei første diakonane som hjelpte fattige, til haugianarane, misjonsrørslene og dei store diakonale institusjonane, har kristne tent Gud gjennom å forma kultur og institusjonar til det betre.

    Å villa påverka lovverk, rettferd og menneskesyn i samfunnet er ikkje det same som å «dominera». Det er å leva ut trua i praksis. Vi treng ikkje setje diakoni og samfunnsengasjement opp mot kvarandre. Kristne er kalla til begge delar.

    Eit korrektiv frå Augustin

    Både Oftestad og Gilje viser til Augustin – og det gjer dei rett i. Men Augustin sjølv meinte at Guds rike er usynleg og verkande midt i verda – ikkje som eit jordisk regime, men som ei åndeleg rørsle som påverkar verda med sanning, rettferd og kjærleik. Det er nett dette synet som ligg til grunn i både amilliannismen og den klassiske postmilliannismen. I samsvar med dette seier Barak Obama, noko som dei fleste amerikanske kristne er samde i, at det viktig å skilja stat og kyrkje, men ikkje tru og politikk.

    Eg kjenner ingen kristne som vil innføra eit slags teokrati, men alle trur vel, at alle menneske har rett til å bruka trua si i politikken for å fremja dei verdiane dei trur på. Gode kristne kan ha ulike politiske løysingar på utfordringane i samfunnet.

    Det store kristne prosjektet er ikkje å vinna makt, men å vinna menneske. Riket kjem ikkje «ovanfrå» gjennom lover, men «innanfrå» gjennom omvending og teneste i trufast kjærleik.

    Behov for ærleg samtale

    Når kristne som ønskjer å påverka samfunnet for det gode, blir skulda for å fremja teokrati, har samtalen spora av. Vi treng ærleg debatt, ikkje karikaturar. Ekte tru må kunna kombinerast med både teologisk refleksjon, samfunnsansvar og diakonal handling – utan å bli mistenkeleggjort.

    Så la oss gjerne diskutera korleis kristne best kan tena samfunnet, men då må vi først snakka sant om kva kristne faktisk trur og gjer. Det er ikkje fleire stråmenn vi treng, men fleire sanne samtalar. Det vi treng, er fleire som lyttar, forstår og tener – i sanning og i nåde.

  • Nådeord

    Gaza, Israel, Russland, Ukraina, Putin og Trump er ord som får kommentarfelta til å fløyma over av hatefulle ytringar. Frontane er steile, orda er harde, fiendane er mange. Det er oss på den rette sida, mot dei på den vonde sida. Vi trur at vi er dei gode, dei andre er dei vonde. Vi trur vi har sanninga, dei andre lyg. Vi trur at vi har rett til å bruka sterke og nedsetjande ord om dei andre. For vi seier berre sanninga, trur vi, når vi bruker negative ord om motstandarane våre.

    (more…)

  • Vårteikn

    IMG_8281
    Plommetreet blømer i hagen på Randaberg og fortel at våren er på gang.
    Våren er ei tid med mykje glede når livet gror, knoppane opnar seg i fargerike blomar og takkseiing flyt frå leppene!

  • Frels oss frå det vonde!

    Vi treng å be denne bønna i Fadervår meir enn nokon gong før. Vi veit at heile verda ligg i det vonde, skriv apostelen Johannes. Han seier også at Gud kan verna oss, så den vonde ikkje kan koma til. Difor treng vi stadig å be om at Gud skal berga oss frå den vonde og frelsa oss frå det vonde, for vondskapen ser vi rundt oss alle stader.

    Vi ser vondskapen kvar dag vi høyrer om nye drap i landet vårt. Det er sjokkerande og ufatteleg at ein mann kan drepa to døtrer og eit barnebarn før han tek sitt eige liv. Det er uforståeleg at ein ektemann drep kona si. Ja, for meg er kvart einaste drap uforståeleg, eg forstår ikkje kva som kan rettferdiggjera ei slik grueleg handling.

    (more…)

  • Bibellesinga må halda fram!

    Eg blir stadig forundra over såkalla kristne leiarar som undergrev tilliten til Bibelen og seier at ein ikkje treng å lesa Bibelen for å vera ein kristen. No veit eg jo sjølvsagt at det ikkje er bibellesinga som gjer oss til kristne, men trua på Guds Son, Jesus Kristus vår frelsar og forsonar. Apostelen Paulus siterer frå profeten Jesaja og seier: «Så kjem då trua av bodskapen ein høyrer, og bodskapen kjem, ved Kristi ord.» Om ikkje trua vår kjem frå den profetiske og apostoliske bodskapen i Bibelen, kan det då vera ei kristen tru?

    (more…)

  • Hjartet blør for dei uskuldige som lir

    Hjartet mitt blør for barna som blir drepne i krigen på Gaza. Det er forferdeleg å sjå dei bileta som rullar over tv-skjermane frå den massive mediadekkinga av Israels krig mot Hamas. Det gjer vondt langt inn i sjela å vera vitne til dei store øydeleggingane som bombinga fører med seg. Det er hjarteskjerande å sjå korleis uskuldige menneske lir i denne krigen mot terror.

    Hjartet mitt blør også for dei mange uskuldige offera i dei krigane som går sin øydeleggjande gang, men som ikkje får noko særleg omtale i media. Dei uskuldige barna som lir i krigane i Jemen, Myanmar, Etiopia og i mange andre væpna konfliktar, får også mine tårer og medkjensle. Hjartet mitt blør for alle som lir på grunn av krigane i verda.

    (more…)

  • Er biskop i Dnk Kari Veiteberg kristen?

    Sjølvsagt kan ingen andre enn Gud gje eit skikkeleg svar på eit slikt spørsmål. Han ser til hjartet og dømmer ikkje etter ytre ting, slik vi menneske gjer. Spørsmålet er likevel ærleg meint frå mi side, men det ligg ikkje ei fordømming i spørsmålet, berre ei undring fordi tankar ho utrykkjer vanskeleg kan forståast som kristen tankegang. Biskopen er ikkje den einaste som får dette spørsmålet hengjande over seg i desse dagane. Ho er i godt selskap av Eline H. Lorentzen, generalsekretær i NKS og Åste Dokka, kommentator i Vårt Land og mange andre teologar og kyrkjelege leiarar.

    Den aktuelle bakgrunnen for spørsmålet mitt er deira reaksjonar på den nye nettsida om kristen seksualitet, Identitetogseksualitet.no.  Det dei har til felles er at dei lar erfaring og kjensler styra deira oppfatning om kva som er god kristen etikk i staden for å la Bibelen få definera kva som er godt og rett eller syndig og galt. Difor må eg stilla nokre enkle spørsmål, som ikkje berre er retta til dei eg har nemnd med namn, men til alle som vil bera kristennamnet.

    (more…)

  • Endringar er på gang

    Solveig og eg har i nokre år publisert ein podkast: Solveig og Erling Thu. I den seinare tida har vi publisert ein takkepod kvar veke eller annan kvar veke. Det vil vi halda fram med. I takkepodden snakkar vi saman om livet og takkar Gud for hans nåde og hjelp i små og store ting i kvardagen. Folk seier at dei opplever at dei i i stova saman med oss og blir oppglødde og oppmuntra av det vi deler.

    Framover vil både og og Solveig publisera undervisning, dikt og ting som ligg oss på hjartet innimellom dei vanlege takkepoddane som jo er grunnstammen i det vi gjer på podden vår. Vår gode Kristina, barnebarnet vårt, har laga to nye introduksjonar til podkasten – ein vi bruker når Solveig deler og ein annan når eg deler. Vi håper at mange vil lytta, abonnera og dela podkasten vår med venner og kjente, for vi trur at denne enkle podkasten vil velsigna alle som lyttar.

    Det siste vi publiserte var eit opptak frå ei fellessamling i fellesskapet vårt om takkseiing med utgangspunkt i Salme 100.