Erling Thu

Category: Profetisk meditasjon

  • Det kunne vore meg!

    Eg har lese Matt 26 idag. Jesus har innstifta det nye paktsmåltidet. 

    Så kjem forteljinga om Getsemane og Judas som sveik Jesus for tretti sylvpengar. Likevel møtte Jesus han med desse orda: Min venn! No har du gjort ditt.

    Læresveinane kunne ikkje ein gong vaka éin time med han i bønn. Dei sovna i den merke stunda, då han trong dei som mest. Åleine måtte han kjempa sitt livs store kamp. Åleine vart han fortært av dødsangst. Men læresveinane sov.

    Peter, den fremste, han som alltid var frampå, frimodig, initiativrik, skrytande og brautande, var no ein feiging. I redsle rømde han frå soldatane i Getsemane. Seinare, rundt bålet, fornekta han Jesus tre gonger på rad. Då hanan gol, innsåg han kva han hadde gjort, gjekk ut og gret sårt.

    At dei kunne gjera noko slikt? At dei kunne svikta så totalt? Tenkte eg med meg sjølv. Dei hadde jo vore med Jesus i tre år. Dei hadde forlate alt for å følgja han. Dei hadde hadde ete i lag med han og høyrt undervisninga hans. Dei hadde vandra  saman med han frå landsby til landsby. Dei hadde samtalt og stilt spørsmål om forkynninga hans. Tolmodig hadde han svart på spørsmåla og undringa deira. Dei hadde sett Jesus gjera mange store teikn og under.

    At dei kunne, tenkte eg.

    Men så slo det meg med stor styrke, ja med eit djupt alvor som seig innover hjartet mitt:

    Det kunne vore meg!

    Eg har det i meg. 

    Alt som trengst,

    til å vera svikar og fornektar,

    det bur i mitt eige hjarte!

    Herre, Jesus Kristus, miskunna deg over meg!

    Eg er eit skrøpeleg menneske

    som dagleg treng din nåde.

    Eg har svikta mange gonger, 

    men du har aldri snudd ryggen til meg,

    du har berre møtt meg med nåde og vennlege ord

    som har jaga skuldkjensle og fordømming bort.

    Takk! Takk! Takk!

    Herre, hald fram med å miskunna deg over meg!  

  • Forkynn Ordet

    Forkynn Ordet! Slik lyder ein av dei siste formaningane som apostelen Pauls gjev til sin kjære son i trua, Timoteus. Faktisk er dette meir enn ei formaning, det er eit apostolisk påbod: «Forkynn Ordet, stå klar i tide og utide, vis til rette, tal til tukt og tal til trøyst!» Dette er noko vi må gje akt på, for dette er livsviktig.

    Ordet må forkynnast frimodig med full overtyding og med kraft ved Den Heilage Ande om det skal få gjennomslag. Dette er ikkje ei tid til å vera stille. Vi må ikkje trekkja oss tilbake, men vi må stå fram utan å la oss skremma av dei sekulære mørkekreftene.

    Vi feirar påske i desse dagane. Vi feirar at Jesus kledde maktene og åndskreftene nakne og viste dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen. Jesus har overvunne synda, døden og grava! Han har ført udødeleg liv fram i lyset ved evangeliet.

    Jesus gav seg sjølv som løysepenge. Med sitt eige blod kjøpte han oss fri frå det tomme livet vi arva frå fedrane. Difor må vi ropa ut at fangar skal få fridom, at undertrykte skal setjast fri. Jesus har stått opp frå dei døde. Ein ny dag har runne. Nådeåret har begynt!

    Evangeliet om Guds rike er godt nytt for alle menneske. Folk må få høyra det, for Ordet om krossen er Guds kraft til frelse. Jesus døde for våre synder, og vart oppreist for ar vi skulle bli rettferdige. Difor var det Kristus døydde og vart levande att: Han skulle vera Herre over både døde og levande.

    På mange måtar blir Kristus krossfesta på ny i vår kultur. Dei mørke sekulære kreftene vil usynleggjera og halda kristentrua borte frå samfunnet og det offentlege livet. Dei prøver å gravleggja trua og avskriva ho som irrelevant. Men dei vil aldri lukkast.

    Jesus har stått opp frå dei døde. Han er Herre og Frelsar. Han har all makt i himmel og på jord. Han frelser og frigjer kvar den på påkallar hans namn. Dette kan vi ikkje teia om. Ordet må forkynnast med frimod, for det er Guds kraft til frelse for kvar den som trur.

    Evangeliet treng inga forklaring. Det er svaret på dei inste lengtane hos folk. Evangeliet gjev meining til livet, til og med  i vår postmoderne tid. Evangeliet må berre proklamerast og demonstrerast i ånd og kraft, så vil menneske ta imot frelse og bli sett fri frå det meiningslause livet det sekulære samfunnet har å tilby.

    Forkynn Ordet i tide og utide, i medgang og motgang, for Ordet skaper tru,  set folk fri og gjev dei nytt liv!

    Tekst: Erling Thu

  • Forstå åndskampen

    Guds ord seier klart og tydeleg at me står i ein åndeleg kamp. Denne kampen er ikkje retta mot menneske, men mot usynlege krefter som er verksame i vår tid (Ef.6,12). Det finst ein herskar, ei åndsmakt som verkar i alle som er ulydige mot Guds ord. Menneska kan leva etter sine instinkt frå kroppen, eller fylgja sine eigne ynskjer, tankar og idear, men er i røynda styrt av demoniske makter utan å vita det (sjå Ef.2,1-4).

    (more…)

  • Nådeord

    Gaza, Israel, Russland, Ukraina, Putin og Trump er ord som får kommentarfelta til å fløyma over av hatefulle ytringar. Frontane er steile, orda er harde, fiendane er mange. Det er oss på den rette sida, mot dei på den vonde sida. Vi trur at vi er dei gode, dei andre er dei vonde. Vi trur vi har sanninga, dei andre lyg. Vi trur at vi har rett til å bruka sterke og nedsetjande ord om dei andre. For vi seier berre sanninga, trur vi, når vi bruker negative ord om motstandarane våre.

    (more…)

  • Rabalder

    Rabalder er eit underleg ord som er lite brukt i våre dagar, men Herren har sagt at det vil bli rabalder. «Endå ein gong, om ei lita stund, rister eg himmel og jord, havet og det tørre landet. Eg rister alle folkeslag, så skattane deira kjem hit. Eg fyller dette huset med herlegdom!»  Det er gjenreisingsprofeten Haggai som ber fram dette ordet frå Herren (Hag 2,6-7). Det fekk ei oppfylling då tempelet vart gjenreist på hans tid, men peikar fram til det nye huset som Herren byggjer i den nye pakta og som skal bli herlegare enn det første. Endå ein gong skal Herren rista verda og folkeslaga på jorda (Hebr 12,26-29). Når Herren ristar blir det rabalder.

    Når ein stabel med tønner ramler ned blir det eit svært rabalder. Når noko rasar saman blir det ofte rabalder. Når noko uventa skjer blir det rabalder. Bråk og ståk, spetakkel og støy er ofte det same som rabalder og har to meiningar. Rabalder er noko vi registrerer med sansane våre, men er også den reaksjonen som kjem frå oss når vi ikkje liker det uventa som skjer.

    Det skjer underlege ting i landet vårt. Herren tenner tannlause kristne i brann. Lunkne og sløve kristne blir fornya og brennande ivrige. Folk, som av ulike grunnar har kome på avstand, søkjer Gud og finn på ny sin plass i kristne fellesskap. Vekkinga på Vigeland er berre eit av mange døme på dette. Eg høyrer mange historier om fornying blant Guds folk i mange samanhengar. Det er tydeleg at Gud er på ferde!

    (more…)

  • Mykje frukt fører alltid til reproduksjon

    All frukt har frø i seg til nye plantar av same slag. Frukt er ofte tiltrekkjande og smakar godt. Slik hjelper dei som et med til å spreia frøa som er i frukta. I desse frøa ligg kimen til nytt liv, nye plantar og ny mangfaldiggjering.

    Når Jesus taler om å bera mykje frukt knytter han det til å æra Far og bli hans læresveinar. Han seier at han har valt oss ut til og sett oss til å gå ut og bera mykje frukt, ei frukt som varer. Å gå ut og bera frukt er å gå ut i all verda og forkynna evangeliet for alt som Gud har skapt. Det er å oppfylla misjonsoppdraget: 

    Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. Gå difor og gjer alle folkeslag til læresveinar. Døyp dei til namnet åt Far, Son og Den Heilage Ande og lær dei å halda alt det som eg har bode dokker. Og sjå eg er med dokker alle dagar så lenge verda står – heilt til tidsalderens ende (Matt 28,18-20).

    Å bera frukt handlar også om å fostra fram ein ny generasjon som kan føra slekta og det store oppdraget vidare. Familien står sentralt i Guds plan. Gud har alltid fremja sin plan gjennom familien som føder fram nye generasjonar, nye familiar – ei veksande slekt – eit stort folk som tener Guds plan i si levetid.

    (more…)

  • Jesus er vintreet, vi er greinene (Joh 15,5)

    Difor kan ingen av oss bera frukt av oss sjølve, men berre når vi er i han. Når vi innser dette, kan vi slutta å streva; for då fortår vi at det nyttar ikkje likevel! Men det kan vera vanskeleg å innsjå at vi i oss sjølv kjem til kort. Vi har ofte så stor tru på oss sjølv at det er vanskeleg å forstå at utan Jesus kan vi ingentin gjera. Difor strevar altfor mange kristne med å vera gode nok eller fromme nok. Kristendommen blir ei bør av store bod og krav. Jesus seier at vi skal sleppa å bera kristendommen, for han vil bera oss. Vi kan la sjølvstrevet fara. Guds nåde er nok for oss. Jesus vil bera og lyfta oss gjennom heile livet. Det handlar ikkje om kva vi kan gjera for han, men berre om å  vera i han.

    Jesus kallar oss til fellesskap med seg. I Johannes 15 er det eit uttrykk som går igjen: “Bli verande i meg.” I andre biblar blir det omsett med desse orda: Ver foreina med meg. Ta bustad i meg. Ta din tilflukt i meg. Bu i meg. Hald dokker i meg. Ha eit levande fellesskap med meg.

    Dette er det evige livet: Å kjenna den einaste sanne Gud, og den han sende, Jesus Kristus (Joh 17,3). Det handlar om å kjenna Gud – å kjenna Jesus.  Det handlar om ein relasjon. Han er i oss, vi er i meg. Vi skal berre bu i han, slik han bur i oss! 

    Jesus bruker også uttrykket, “den som ikkje blir verande i meg”. Dette kan også omsetjast med desse måtane: den som skil seg frå meg, den som ikkje tek del i mitt liv, den som er avskoren frå meg, den som er skild frå meg. Lever vi ikkje i ein relasjon med Jesus, er vi ikkje ei grein på han. Skild frå Jesus er ei grein utan liv. Ei grein som visnar og blir kasta på elden.

    Men blir vi verande i han, om vi har vårt liv i Jesus, då har vi alt vi treng. Då er han vår frelse, vår rettferd, vår visdom, vår styrke, vår helging. Når vi bur i han slik han bur i oss, då ber vi mykje frukt.

    Når vi let ordet hans bu i oss, då bur han i oss. Å bu i han er å bu i hans ord. Når dokker held boda og lovene hans – dei han ved Anden har skrive inn i hjartet vårt – då er vi i hans kjærleik. Guds Ord er kjelda til alt åndeleg liv. Vi må ta næring til oss frå Guds ord som skaper tru. Det handlar om å tru og lyda, å høyra og gjera det han seier.

    “Eg er det sanne vintreet, dokker er greinene.” Jesus er heile treet – greinene er ein del av treet – av han. Vi er alle er greiner på det same vintreet. Det er berre eitt tre, ikkje mange – men det er mange greiner på treet. Jesus har berre ein kropp, men det er mange kroppsdeler. 

    Jesus er livsens tre. Livet går ut frå han. Kvar og ein må ha sitt liv i han. Det kristne fellesskapet må ha sitt liv i han. Utan det levande fellesskapet med Jesus kan vi ikkje bera frukt.

    Vi kan også seia at det kristne fellesskapet er hans vingard, ein hage med mange vintre som skyt opp frå det sanne vintreet. Det kristne fellesskapet – er planta i Kristus, den grøderike haugen, – hornet til Olje Sonen. Vi har våre felles røter i han. Vi må la røtene gå djupt ned i han. Kvar av oss er som eit tre som spirer, veks og ber frukt i han. Saman har vi del i det eine treet. Vi er greiner med nye skot og nye spirer. Men Jesus er vintreet. Vi er greinene som han spirer gjennom. Sevja, livskrafta frå han skaper frukt.

    Jesus seier, dette er bodet mitt: Dokker skal elska kvarandre slik eg har elska dokker. Han fyller oss med sin kjærleik. Kjærleiken hans motiverer og driv oss til gode gjerningar. Kjærleiken er aktiv og full av initiativ. Kjærleiken ser behov og gjer noko med det. Jesus vil fylla verda med frukt gjennom sitt folk.

    Frukta er å bli lik Jesus. At vi liknar på han i det vi seier og gjer. Frukt er å leva og elska som han gjorde. Han gjekk omkring og gjorde vel og lækte alle som var under djevelens makt. Han var salva med Den Heilage Ande og kraft. Gud var med han. No salvar han oss med Ande og kraft slik at vi kan gjera hans gjerningar og herleggjera han på jorda.

    Hugs at frukta alltid er for andre, det er noko andre kan nyta og gleda seg over. Jesus kallar oss til å fylla jorda med frukt – fylla heim, skule, arbeidsplass, nabolag, nærmiljø med kjærleiksgjerningar, gode gjerningar, velgjerningar, velsigningar, praktisk hjelp.

    Når vi lærer av han og let han bera frukt gjennom oss, då blir Far herleggjort og Guds rike går fram på jorda.

  • Jesus reinsar oss gjennom Ordet

    Dokker er alt reine på grunn av det ordet eg har talt til dokker (Joh 15,3)

    Den som høyrer mitt ord og trur på han som har sendt meg, har evig liiv og kjem ikkje for dommen, men har gått over frå døden til livet (Joh 5,24).

    Blir dokker verande i mitt ord, er dokker verkeleg mine læresveinar. Då skal dokker få kjenna sanninga, og sanninga skal gjera dokker frie (Joh 8,31-32).

    Den som er bada, er heilt rein og treng ikkje vaska anna enn føtene. Og dokker er reine – men ikkje alle. (For han visste kven som skulle svika han). (Joh 13,10-11).

    Desse orda frå Jesus tek meg tilbake til GT. Då prestane skulle setjast inn til teneste måtte dei vaskast på heile kroppen før dei fekk prestekleda på seg. Denne vaskinga skjedde berre ein gong, men seinare måtte dei stadig vaska hender og føter i det store vaskekaret (2 Mos 29). Det finst ei vasking som skjer ein gong for alle, og så er det ei dagleg vasking. For med ei einaste offergåve har han for alltid gjort dei som blir helga, fullkomne (Hebr 10,14).

    Dei orda du gav meg, har eg gjeve dei, og dei har halde fast på ordet ditt (Joh 17,6-8)

    Eg har gjeve dei ditt ord. Men verda hatar dei (Joh 17,14)

    Helga dei i sanninga, ditt ord er sanninga. Som du har sendt meg til verda, har eg sendt dei til verda. Eg helgar meg for dei, så dei òg skal helgast i sanninga (Joh 17,17-19.

    Den som seier nei til meg og ikkje tek imot orda mine, har ein dommar over seg: Det ordet eg har talt skal dømma han på den siste dagen (Joh 12,48).

    Jesus kom for å visa oss kven Gud er

    Desse orda av Jesus, som er sitert ovanføre; viser at han vil reinsa tankane våre og hjelpa oss til å kjenna Gud slik han verkeleg er.

    I Jesus vart Gud menneske og tok bustad mellom oss. Ordet slo opp teltet – tabernaklet – mellom menneske. Vi såg hans herlegdom, ein herlegdom som den einborne Sonen har frå Far sin, full av nåde og sanning. Av hans nåde har vi alle fått, nåde over nåde. For lova kom ved Moses, nåden og sanninga kom ved Jesus Kristus. Ingen har nokon gong sett Gud, men den einborne Sonen, som er Gud, og som er i fanget til Far, han har synt oss kven han er (Joh 1,14-18).

    Jesus viste oss at Gud er vår Far som elskar oss og kallar oss inn til fellesskap og vennskap med seg. Alle menneske er skapt i Guds bilete og er høgt elska av Gud, vår Far, jamvel om vi er merka av synda i verda. Jesus er venn av tollarar og syndarar og elskar oss inn i sitt rike.

    Gud er alltid god. Han elskar oss alltid. Hans nåde er større enn alle våre synder, for Jesus tok all vår synd og skam på seg. Jesus viste oss at Gud er vår gode Far:

    Du treng ikkje vera kristen for å vera elska av Gud. 

    Det er nok å vera menneske!

    Du treng ikkje vera ei bønnekjempe for å vera elska av Gud. 

    Det er nok å vera menneske!

    Du treng ikkje vera from for å vera elska av Gud. 

    Det er nok å vera menneske!

    Du treng ikkje gjera nokon ting for å vera elska av Gud. 

    Det er nok å vera menneske!

     

    Jesus kom for å gje oss rett sjølvforståing og rett identitet.

    Uansett kven vi er og kva vi har gjort, er vi elska av Gud. Han vil berga oss frå alle våre øydeleggjande tankar og veremåtar.

    Når vi møter Jesus, viser han oss kven vi verkeleg er i Guds auge. Før Peter møtte Jesus var han berre Simon – eit sev som svaia i vinden – impulsiv og lett påverkeleg – ustabil og upåliteleg. Det var slik folk såg han. Då Jesus såg på han sa han: Du er Simon, men frå no av skal du heita Peter – berg – for du er eit fjell (Joh 1,42). For ein forskjell. Møtet med Jesus gav han ein ny identitet, ei ny sjølvforståing. Han fekk noko å tøya seg etter og å veksa inn i. Peter fekk ei openberring, han sa til Jesus: Du er den levande Guds Son, og fekk høyra tilbake: Du er eit fjell, på deg og dine ord skal eg byggja mi kyrkje (Matt 16,18).

    Jesus såg den skeptiske Natanael sitja under fikentreet, før Filip ropte på han. Likevel sa han til Natanael: Sjå, der er ein ekte Israelitt, ein som er utan svik. Natanael kjende seg att i dei orda og kom til tru på Jesus som Guds Son (Joh 1,45-50).

    Vi finn det gjennom heile Bibelen: Når vi oppdagar kven Gud er, ser vi oss sjølv i nytt lys. Å finna Gud, er å finna seg sjølv.

    Jesus gjer alt han kan for å stilla brura, forsamlinga – alle som er fødde på ny, fram for seg i herlegdom utan den minste flekk eller rynke i kraft av sitt ord. Han gjer oss heilage og lytefrie gjennom vassbadet i ordet (Ef 5,26-27). 

    Slik Kristus dagleg vaskar oss i Ordet, kan vi også vaska kvarandre sine føter (Joh 13,13-15). Det gjer vi mellom anna ved å la Kristi ord få rikeleg rom hos oss, så vi med visdom kan undervisa og rettleia kvarandre, med salmar, hymner og åndelege songar (Kol 3,16). Vi held Ordets spegel opp for kvarandre og viser kvarandre kven vi er i Kristus, og ikkje i oss sjølve. 

    Kristus i oss er håpet om herlegdom.

    Kristus i oss skyt nye skot.

    Kristus i oss ber frukt gjennom oss – til velsigning for andre.

  • Offerhaugar må leggjast ned

    Eg opplever at Herren bruker nokre forteljingar frå GT til å tala til meg om noko som er svært relevant for kristenfolket i landet vårt.

    I Bibelen fortel profetane om Guds frelseplan og korleis han kallar folk til å tena hans frelseplan i deira levetid. Israelsfolket hadde både gode og dårlege kongar, både gode og dårlege leiarar. Dei dårlege leiarane førte folket bort frå Herren og inn i avgudsdyrking. Dei gode leiarane gjorde det som var rett i Herrens auge, dei var heilhjarta så langt dei forstod, men likevel var dei fleste ikkje radikale nok. Dei la ikkje ned dei kananeiske offerhaugane der heidningane dyrka avgudane sine (1 Kong 15,14; 22,44; 2 Kong 12,3; 14,4; 15,4,29) slik Herren gjennom Moses sa dei skulle gjera. I staden ofra dei til Herren på desse offerhaugane. Dette vart ei snare for dei, for det førte til at heidenske skikkar og tankegods fekk innpass hos Guds folk. Profetane kjempa mot denne religionsblandinga. 

    Salomo starta si kongegjerning med å ofra til Herren på den store offerhaugen i Gibeon og Herren synte seg for han i ein draum og talte til han på den plassen (1 Kong 3,4-15). På sine eldre dagar var han ikkje heilhjarta for Herren, men bygde offerhaugar for heidenske gudar (1 Kong 11,1-8). Det er ei skremmande utvikling, som profetane såg ville koma og åtvara imot. Han greidde ikkje “kristna” offerhaugane, men offerhaugane førte han bort frå den rette trua.

    Mange av leiarane og Israelsfolket frykta nok Herren, men gjorde nokre av sine eigne til prestar på offerhaugane. Dei gjorde det andre folkeslag gjorde (2 Kong 17,32). Dei halta til begge sider (1 Kongg 18,21). Herren sende profetane sine til dei for å kalla dei til oppgjer med det menneskelege og heidenske. 

    Herren kallar alltid folket sitt til å vera heilhjarta for han. Han kallar alltid folket sitt til å helga seg, innvia seg og skilja seg frå det mennerskelege og det ureine. 

    Også i våre dagar bruker Guds folk desse verdslege offerhaugane når dei dyrkar Gud. Kristne menneske blir påverka av moderne tankegang og tilpassar seg kulturen og samfunnet. Vi trur nok på Gud, men lever som om Gud ikkje finnest, som Magnus Malm seier.

    Bibelen seier at alle menneske er skapte i Guds bilete, som mann og kvinne. Det skulle vera vår identitet, og ikkje kva slags seksuelle lyster vi til ei kvar tid kjenner på. I naturen er det berre to biologiske kjønn, mann og kvinne, men dei biologiske fakta blir ofra på dei moderne offerhaugane når vi bruker ord som skeive, trans, homofile og så vidare som identitet og forklaring på kva eit menneske er. Som kristne bør vi slutta å bruka slike ord om våre medmenneske, for dei er menneske skapte i Guds bilete, same kva slags tankar dei gjer om seg sjølv. 

    Statskyrkja har forlate den bibelske forståinga av ekteskapet som ei pakt mellom ein mann og ei kvinne ved å gje rom for såkalla samkjønna “ekteskap” og andre samlivsformer. Samfunnet legg press på alle kyrkjesamfunn om å bli politisk korrekte og vera mot “diskriminering”, men vil diskriminera dei som held seg til det bibelske synet på ekteskap og seksualmoral. 

    Biskopar, prestar og kristne leiarar tilpassar seg humanistisk tankegang når dei seier at helvete og fortapinga ikkje finst. På offerhaugane er ingen utanfor eller innanfor, for trua er at alle blir frelst til slutt, uansett korleis dei lever.  

    Når snillismen får rom, sluttar vi å gjera folk til læresveinar som seier nei til seg sjølv og sine syndige lyster. Når vi kristne prøver å erstatta bibelsk rettleing om radikal omvendig med psykologi og sjølvhjelpkurs, då ofrar vi på heidenske offerhaugane. Følgjene er katastrofale.

    Jesus har sagt kva gudsdyrking og tilbeding Gud vil ha. Jerusalem eller Garisim er ikkje viktig. Gud vil ha tilbedarar som tilbed han i ånd og sanning. Gud vil at huset hans skal vera eit bønnehus for alle folk, men vi gjer det ofte til ei kommersiell røvarhole, eit religiøst sermonihus for sjølvdigging eller eit sjukehus kor alle får feil diagnose og feil medisin.

    Offerhaugane er eit uttrykk for at vi vil gjera ting på vår måte. Vi vil inkludera det menneskelege, det tradisjonelle, det akseptable. Det som til kvar tid er politisk og kulturelt korrekt.

    Avgudsdyrkinga gøymer seg i missunning, psykologisering, havesjuke, materialisme og rasjonalisme. Mange kallar Jesus for Herre, men stengjer han ute frå mesteparten av livet. Mange seier dei trur, men lever som om Gud ikkje finnest. Mange har magen og kroppen til gud. Mange er blinda av ein rasjonalistisk tankegang og har naturlege og menneskelege forklaringar på alt. Dei ser ikkje Guds finger i kvardagen. 

    Desse offerhaugane og mange andre må leggjast ned! Dette er den åndelege kampen vi står i. Gud kallar oss til radikal omvending og heilhjarta etterfølging. Gud vil ha radikale oppgjer med alt det ureine og verdslege!

  • Jesus er det sanne vintreet

    Eg høyrer Jesus tala til meg frå Johannes evangeliet 15. I nokre innlegg framover vil eg dela det som eg trur Anden seier til si kyrkje i desse dagar. 

    Når Jesus seier at han er det sanne vintreet, går tankane mine tilbake til mange ord i Det gamle testamentet. Det er som om Jesus seier at han er kvisten som skyt opp av Isais rot og er oppfyllinga av det profetiske ordet. 

    Gjennom profetane fortalde Gud korleis han planta folket sitt – Israel – til å vera hans vingard. Han  gjorde alt han kunne for vingarden, men Israel svikta og bar beisk og roten frukt. Han planta vingarden sin på den feitaste jorda, på den grøderike haugen: på hornet til Olje-Sonen (Jes 5,1-7) slik det også kan omsetjast. Kva meir kunne han gjera for folket sitt – vinhagen sin?

    (more…)