Salme 119,157 Det er mange som jagar meg og står meg imot, men eg bøyer ikkje av frå dine lovbod (Strong 5715).

David er forfølgd og har mange fiendar. Dei som jaga han og hadde avsky for han var mange. Den vondskapen og fiendskapen han møtte frå menneske står i grell kontrast til Guds gode miskunn som han nemner i førre verset. Det er litt underleg å tenkja på at ein slik from og gudfryktig mann som David hadde mange som jaga han og stod han imot. Kanskje er det den fromme gudsfrykta som er sjølve grunnen for den motstanden han møter?

(more…)

Salme 119,155 For dei lovlause er hjelpa langt borte, dei spør ikkje etter dine forskrifter.

David har nett med stor tru og tillit bede om hjelp, utfriing og frelse i trygg visse om at Gud vil høyra bønna hans og gripa inn. Stoda til dei lovlause står i grell kontrast til dette. Hjelpa er langt borte frå dei og dei har inga håp om berging. Guds ord gjev stor trøyst til menneske som angrar si synd og vender om frå si lovlause ferd, men for dei lovlause er det inga trøyst å få. Vi må gje akt på sanningane i dette verset og lata oss åtvara til ikkje å vera som dei lovlause eller ugudelege, for frelsa er langt frå slike folk.

(more…)

Salme 119,154 Før mi sak og kjøp meg fri, gjev meg liv etter ditt ord!

Det er tydeleg at David møter mange skuldingar. Fiendane kjem med mange klagemål mot han og gjer livet surt og utriveleg. Dei nøydde seg ikkje med løgn og falske anklagar, for dei gjekk også til åtak på han med hærane sine. David måtte forsvara eg på mange frontar. Dette vart for mykje for han og difor roper han til Gud: Før mi sak.

(more…)

No har vi kome til den tjuande bolken i Salme 119. Dei åtte versa i denne bolken startar alle med den hebraiske bokstaven RES. David kjem fram for Gud med si naud og ber om hjelp. Eit nøkkelord i bønnene hans er «sjå» når han inderleg ber Gud om å sjå han og den stoda han er i, og gripa inn for å hjelpa han.

ר

Salme 119,153 Sjå mi naud og fri meg ut! For eg har ikkje gløymt di lov (Strong 8451).

Sjå min sørgjelege tilstand! Sjå kor vanskeleg eg har det! David kallar på Guds miskunn og medkjensle. Han er i naud og treng utfriing, men han kjem ikkje med konkrete forslag til korleis Gud skal hjelpa han. Han ber rett og slett om at Gud skal sjå han, kva han er utsett for og kva han går gjennom. Det er som han seier: Sjå mi naud, sjå kva eg opplever, og sjå at eg treng berging.

(more…)

Salme 119,152 Av dine lovbod har eg lenge skjøna at du har grunnlagt dei for evig.

Når David seier at han har lenge skjøna at Herrens lovbod står fast for evig, så forstår vi at det er noko han har lært tidleg i livet. BGO seier frå gammal tid og Sepuaginta seier frå byrjinga. David hadde alt frå sin barndom lært Guds lovbod og vitnesbyrd å kjenna. Ut frå kjennskapen til Guds ord kunne han forstå at alt som kjem frå Guds munn har ein evig karakter fordi Gud sjølv er evig.

(more…)

Salme 119,151 Herre, du er nær, alle dine bod er sanning.

David har nett sagt at dei som jagar han er i hælane på han. Han er omringja og forfølgd av fiendar som ikkje bryr seg om Guds ord. Det var inga lett situasjon han var i. Likevel er han trygg, for han veit at Herren er nær. Det er fantastisk å vita at Herren er nær når alt omkring oss er vondt og vanskeleg. Om fienden er nær, er Herren nærare. Om motstandarane er mektige og skremmande, er Herren sterkare og større.

(more…)

Salme 119,150 Dei som skamlaust jagar meg, er nær, dei er langt borte frå di lov (Strong 8451).

På ny skildrar David den farlege situasjonen han er i. Vonde menneske jagar etter han i vondskap. Dei er i hælane på han. Han høyrer at dei er rett bak han, dei er nær. Dei er skamlause i si forfølging og dei held på å fatt i han. Desse skamlause fiendane hans har inga samvit for dei er langt borte frå Guds lov. Det er jo slik i dag også at dei som vender seg bort frå Guds ord vender seg mot dei som held fast på Guds ord.

(more…)

Salme 119,149 Høyr meg i di miskunn, Herre, gjev meg liv etter dine lover!

Høyr mi røyst, seier David på hebraisk. Dei fleste av oss finn det nyttig å bruka stemmen vår når vi ber. Det er vanskeleg å halda fokus og å vera uthaldande i bønn om vi ikkje bruker røysta vår. Eg liker ofte å kunna ropa høgt når eg ber og difor finn eg ein plass der ingen høyrer meg eller blir forstyrra når eg roper til Gud. Det er sjølvsagt ikkje slik at det er stemmebruken som avgjer om vi får bønnesvar. Gud høyrer dei stillaste bønne frå vårt hjarte og heldigvis blir han ikkje skremd av våre høge og intense bønnerop.

(more…)

Salme 119,148 Med auga opne går eg inn i kvar nattevakt for å grunda på ditt ord.

David ber ikkje berre tidleg om morgonen. Det ser ut som om han ber heile døgnet. Han har fellesskap med Gud gjennom heile dagen, men har også sine faste bønnetider tre gonger om dagen. Vi kan ha fellesskap med Gud og samtala, be og sukka til han gjennom alt vi møter i livet, men det er også godt å ha ein fast rytme i bønnetidene våre. Det eine utelukkar ikkje det andre, men heller styrkjer kvarandre.

I nattevaktene, når han vakna om natta, snudde han seg ikkje berre rundt for å gå tilbake til søvn, men ville heller be og grunda på Guds ord. Å bruka tid med Gud er alltid verdifullt. Å be og grunda på Guds ord er ein god måte å ha fellesskap med Gud på. Då tar vi åndeleg næring til oss og blir styrkja i trua. Å dagleg næra oss av det ordet som skaper tru er svært viktig for vår åndeleg vekst og utvikling.

(more…)

Salme 119,147 Før morgonen renn, ropar eg. Eg ventar på ditt ord.

David held fram med å fortelja oss om bønnelivet sitt. For tredje gong på rad seier han at han roper til Gud om hjelp, det vil seia at han ber heilhjarta, inderleg og med stor iver. Så nemner han to ting som hjelper han til å vera uthaldande og brennande i bønnene sine:

(more…)