Salme 119,146 Eg ropar til deg, frels meg så eg kan halda dine lovbod!
På ny understreker David at når han ber, roper han til Gud. Han ber inderleg og med brennande iver. Han er fokusert og ber med heile sitt hjarte til Herren. Det er viktig for han å få fram at han ber til Herren åleine og ingen andre. «Eg roper til deg!» Berre i håp til Gud kan sjela finna kvile. Gud er vår trygge berg og borg, han bergar oss frå alt det vonde.
Vi har no kome til den nittande bolken i Salme 119. No startar alle åtte versa med den hebraiske bokstaven QOF. Denne bolken fortel David om sitt bønne- og andaktsliv og ber om utfriing frå dei vonde tinga han opplever. Den som har brukt tid åleine med Gud i bønnerommet vil få oppleva at Gud er med han i eldomnen. I denne bolken får vi vita korleis David bad, kva han bad om, når han bad, kor lenge han bad, og kva som hende som svar på bønn.
Salme 119,144 Dine lovbod (Strong 5715) er alltid rette. Gjev meg skjøn så eg kan leva!
Rettferda i Guds vitnesbyrd varer evig. Guds lovbod er alltid rette for dei er eit uttrykk for Guds evige rettferd. Guds ord er alltid sant og rett. Guds lov er alltid god. Alle lover og bod finn si oppfylling i kjærleiksbodet om å elska Gud og våre medmenneske. Kjærleiken oppfyller alle Guds lovbod.
Salme 119,143 Naud og trengsle har kome over meg, men eg frydar meg over dine bod.
Mykje kan seiast om menneskelivet på både godt og vondt, slik David gjer i dette verset. Han har det vondt og vanskeleg for naud, fortviling og trengsle har kome over han. Det kan vera ytre omstende som plagar han, eller vondskapen frå motstandarane hans, eller det kan vera hans eigen indre konflikt han strever med. Det vi veit er at han på ein måte er fanga og plaga av uro og fortviling. Dei urolege kjenslene og tankane trengde seg inn på han.
Salme 119,142 Di rettferd er alltid rett, di lov (Strong 8451) er sanning.
Dette korte verset inneheld ei djup og stor rikdom. Fordi Gud er rettferdig er hans rettferd ei evig rettferd. Bibelen gjev oss innsikt i Guds rettferd, korleis han dømmer og verdset, kva han seier er rett og galt, godt og vondt. I våre dagar er det mange røyster som vil relativisera, privatisera eller til og med kasta Guds rettferd på den historiske skraphaugen. Dette har vi inga rett til å gjera. Vi kan ikkje setja oss til dommar over Gud. Det er både opprør og hovmod. Slikt vil ikkje sleppa unna Guds dom.
Salme 119,141 Eg er ung og forakta, men eg gløymer ikkje dine påbod (6490).
Tenk over det David her seier når han skriv denne fantastiske salmen på 176 vers der han utrykkjer sin kjærleik til Guds ord. Eg er ung og forakta, seier han. Når vi les denne salmen kunne vi tru at David har kome langt opp i åra, men han er berre ein ung mann. Han har ikkje vunne seg eit namn enno, men er forakta og sett ned på. Han er nok ikkje den einaste unge som har opplevd forakt på grunn av ung alder. Difor formanar Guds ord oss om å ikkje mista motet og la nokon sjå ned på oss på grunn av vår alder, men heller vera eit førebilete for alle dei kristne i ord og gjerning, i kjærleik og tru, i ånd og reinleik (1 Tim 4,12).
Eg kan minnast at eg som ung forkynnar høyrde folk seia bak ryggen min: «Den unge jyplingen, kven trur han at han er? Kva røynsle har denne unge jyplingen som gjer at vi skal høyra på det han seier? Berre vent til han blir gammal og røynd, då vil tonen få ein annan lyd.» Eg var berre 19 år då eg begynte å reisa og forkynna, men eg møtte slike haldningar mest heilt til eg hadde fylt 40 år! Dessverre kan unge menneske møta mange fordommar frå folk som har nokre fleire år på nakken. Desse fordommane hjelper ingen. Unge menneske må få ære og respekt for den dei er og den trua dei ha på Guds ord.
Vi har mykje å læra av David si haldning. Han tykte synd på dei som hadde gløymd Guds ord, og han let seg ikkje kua av dei eldre. Eg er ung og forakta, men har ikkje gløymd dine påbod, seier han, med klar henvisning til dei som er eldre enn han sjølv og som har gløymd Guds bod. David kjenner på ei sorg i hjartet når han tenkjer på dei som er eldre, men som gløymd å leva etter Guds påbod. Dei som er eldre burde jo vera førebilete for dei yngre og oppmuntra dei unge til å leva etter Guds ord. Dessverre er dei ikkje alltid slik.
Ungdom, ver frimodig og hald fast på Guds ord! Ikkje gløym Guds påbod, men ver eit førebilete for alle menneske i å radikalt og heilhjarta lever etter Guds bod. Då vil du aldri bli til skamme!
Salme 119,140 Ditt ord er prøvd med eld, tenaren din elskar det.
Eg liker det David seier om Guds ord. Den haldninga han har er viktig for oss å få del i. Om vi har den same innstillinga vil vi bli sparte for mykje vond forvirring. David bruker reinsinga av metall i ein smeltedigel som ein metafor, som fortel oss at Guds ord slik det har vorte overlevert til oss er reint heilt igjennom. Vi kan med andre ord stola heilt og fullt på Guds ord.
Salme 119,139 Min brennande iver gjer ende på meg, for motstandarane mine har gløymt dine ord.
I dei to førre versa har David fortald om kor sant og herleg Guds ord er. I dette verset fortel han om seg sjølv og den djupe kjærleiken han har til Guds ord. Kjærleiken til Guds ord skaper ein brennande iver i han. Hans nidkjære sinnelag fortærer han. Dei sterke kjenslene brenn i han og vil gjera ende på han. Vi treng også å ha denne sterke overtydinga om at Guds ord er sant, herleg og vedunderleg. Når vi elskar Gud og hans ord, vil vi setja Bibelen høgt i våre ord og tankar.
Salme 119,138 Du gjev dine lovbod i rettferd og i din store truskap.
Alt det Gud seier og gjer spring ut av hans herlege, gode og rettferdige vesen. Alle Guds lovbod har sitt opphav i hans kjærlege og trufaste natur. Dei vitnesbyrd som han har gjeve oss er rettferdige og trufaste heilt igjennom. Guds lovbod er rette og sanne. Dei er rettferdige og vi kan trygt leva etter dei no i tida, og dei er trufaste slik at vi kan stola på dei for framtida.
No har vi kome til den attande bolken i denne salmen. No startar alle vera med den hebraiske bokstaven SADI som er knytt til rettferd. Denne bolken på åtte vers handlar difor naturleg nok om rett og rettferd.
צ
Salme 119,137 Du er rettferdig, Herre, dine lover er rette.
Det er ikkje ofte David bruker namnet HERRE – Jahve eller EG ER, i denne salmen, men her gjer han det. David var gudfryktig og from og ville sjølvsagt ikkje bruka Herrens namn på ein slurven og overflatisk måte. Han hadde ærefrykt for Guds heilage namn, EG ER. Når han bruker namnet i dette verset må det vera viktig for han. Det forstår vi når vi ser kva han seier om Gud: «Rettferdig er du, EG ER, rettvise er dine lover.»