Mark 6,1–6

Det er noko eige med å koma heim. Vegane er dei same, husa er dei same, og folk ser på deg med augo som hugsar kven du var. Eg har kjent det sjølv: at ein kan ha levd lenge og gått langt, og likevel bli møtt som den ein var tidegare.

Jesus kjem heim til Nasaret og talar i synagogen. Folk blir slegne av det han seier. Men undringa snur fort. Er ikkje dette snikkaren, son til Maria? Dei kjenner brørne hans. Systrene bur i bygda. Dei har sett han bera plankar og høvla dørkarmar. Korleis kan visdom koma frå så vanlege hender?

Eg forstår dei betre enn eg vil. Det er lettare å tru at Gud talar gjennom nokon som kjem utanfrå, med eit namn og ei historie vi ikkje kjenner. Det kvardagslege gjer oss blinde. Vi trur vi veit kven folk er, fordi vi veit kvar dei kjem frå.

Og så står det ei setning som eg aldri heilt blir ferdig med: Han kunne ikkje gjera noko mektig verk der. Berre nokre få sjuke la han hendene på og lækte. Det er som om kjærleiken hans ikkje ville tvinga seg på nokon. Han kunne ha gjort meir. Men han ville ikkje gjera det utan å bli teken imot.

Markus skriv òg at Jesus undra seg over at dei ikkje trudde. Det er sjeldan vi les at Jesus undrar seg. Eg tenkjer at det må ha gjort vondt, nett her, blant dei som hadde sett han veksa opp.

Kanskje er det eit spørsmål til meg. Kvar er det eg har gløymt å venta noko? Kven er det eg har bestemt meg for at eg kjenner så godt at dei ikkje lenger kan overraska meg? Ein ektefelle, eit barn, ein gammal ven. Eller Gud sjølv, i dei vanlege dagane, i dei tekstane eg har lese så mange gonger at eg ikkje lenger høyrer dei.

Den siste setninga i avsnittet er stille, men viktig: Han gjekk rundt i landsbyane og lærte folk. Han vart ikkje verande i Nasaret og sørgde. Han gjekk vidare. Avvisinga fekk ikkje siste ordet.

Det trøystar meg. Både når eg sjølv ikkje blir teken imot, og når eg forstår at eg har stengt døra for han. Han går ikkje sin veg for godt. Han går berre vidare, og kjem att.