Mark 6,7–13

Jesus sender dei ut to og to. Eg har alltid likt den detaljen. Han sender dei ikkje åleine. Det er som om han veit at ingen skal bera ei slik oppgåve utan nokon ved sida av seg, nokon å be saman med om kvelden og å tvila saman med når dørene blir stengde.

Så seier han kva dei ikkje skal ta med. Ikkje brød, ikkje veske, ikkje pengar i beltet, ikkje to kjortlar. Berre ein stav og sandalar på føtene.

Eg kjenner korleis det motstrider noko i meg. Eg likar å vera førebudd. Eg likar å ha nok med meg, i bagasjen og i livet, så eg slepp å be om noko. Men det er nett det Jesus tek frå dei. Dei skal koma til ein landsby utan å kunna klara seg sjølve. Dei må ta imot.

Eg har sjølv vore gjest i heimar langt borte, og kjent kor audmjukande og kor godt det kan vera å bli teken imot av folk som har lite, men gjev det dei har. Det er ikkje berre ei praktisk ordning. Det er ein del av bodskapen. Den som kjem med tomme hender, kan ikkje kjøpa seg tillit. Han må få han.

Dei skal bli verande i det huset dei først kjem til. Ikkje flytta seg vidare om nokon byd på ei betre seng. Det ligg ein stille lojalitet i det, ei vørdnad for den første døra som opna seg.

Og om ingen tek imot dei, skal dei rista støvet av føtene. Eg les det ikkje som eit teikn på harme. Eg les det som eit løyve til å sleppa. Ikkje ta med deg avvisinga inn i neste landsby. Ikkje la ho setja seg i sandalane. Du har gjort ditt. Gå vidare.

Det har eg trunge å høyra mange gonger. Eg har bore med meg støv frå stader der eg ikkje vart teken imot, og late det tynga neste møte.

Til slutt står det at dei gjekk ut og forkynte, dreiv ut vonde ånder og salva sjuke med olje. Det er enkle ord om store ting. Og eg legg merke til at det skjedde nett gjennom dei som hadde minst med seg.

Kanskje er det framleis slik. At det ikkje er det vi har pakka, men det vi har vore villige til å leggja att, som gjer rom for Gud.