Markus 1,35-39

Dagen etterpå var Jesus tidleg oppe. Medan det enno var mørkt gjekk han ut til ein aude stad for å vera åleine i bønn. Eg merka meg at han stod veldig tidleg opp, før vanleg tid, før vanlege folk stod opp. Han gjekk for å vera åleine og be. Dette er noko svært viktig, tenkjer eg, det å vera åleine med Gud. Å stengja verden ute på ein måte, vera på ein aud plass det det ikkje skjer noko rundt deg heile tida, men du kan berre vera åleine med Gud. Vi treng alle saman ein slik plass å gå til, det kan jo vera kor som helst, men det må vera ein stad der vi kan be utan å bli forstyrra.

Så la eg merke til at Simon og dei andre læresveinane leita etter han og fann han. Dei sa at folk leita etter han og ville møta han. Jesus kunne jo hatt ei stor teneste og bygd ei stor forsamling der i byen, men Jesus hadde ein annan prioritering. Han visste kvifor han var komen, og kunne ikkje la seg styra av folk sine ønskje. Han hadde jo skikkeleg suksess i Kapernaum, denne viktige byen. Men Jesus visste kvifor han var komen. Han var sent på eit oppdrag. Han måtte prioritera. Difor sa han: Lat oss fara vidare. Vi må ikkje slå oss til ro på ein plass. Det får ikkje hjelpa at det er ein stor og viktig by. Småbyane må også få høyra. 

Eg liker dette uttrykket, småbyane, det minner meg om alle dei små bygdene, grendene og fiskeværa langs kysten i landet vårt. Dei små plassane treng også evangeliet. Eg blir oppmuntra og utfordra av dette. Dei små plassane rundt om i mitt eige fylke treng også å få besøk av Jesus. Prioriterer er slik Jesus gjorde? Går eg frå det store og synlege, til det små og uunsjåelege med evangeliet?

Kanskje eg treng å bli meir medviten om kvifor eg er her? Meir medviten kva eg er sendt for å gjera og kven eg er sendt til?