Mark 6,14–29

Det første Herodes seier når han høyrer om Jesus, er at det må vera Johannes som har stått opp att. Det er ikkje ei teologisk vurdering. Det er samvitet som talar. Han har ikkje fått fred sidan den kvelden, og no ser han den døde i alt som rører seg.

Så fortel Markus korleis det gjekk til, og det er ikkje Johannes som står i sentrum av forteljinga. Han sit i fengselet og seier ingenting. Det er Herodes vi følgjer, og det er han som uroar meg mest.

For Herodes likte å høyra Johannes. Det står at han lydde gjerne på han, sjølv om han vart rådvill av det han høyrde. Han visste at Johannes var ein heilag mann. Han verna han, på sin måte. Han var ikkje fiende av sanninga. Han berre let henne aldri koma så nær at ho kosta noko.

Det kjenner eg att. Eg kan lesa, høyra og vera samd, og likevel halda det sanne på trygg avstand, i eit rom eg kan gå inn i når eg vil, og låsa når eg vil.

Så kjem festen. Gjestene, vinen, dansen, og ein stor og lettvint lovnad. Når kravet kjem, blir kongen djupt lei seg. Men han ser på dei som sit rundt bordet, og han vil ikkje gå attende på ordet sitt framfor dei. Johannes døyr ikkje fordi Herodes hatar han, men fordi Herodes ikkje orkar å tapa andlet.

Det er den stille faren eg les her. Ikkje den store vondskapen, men den vesle feigskapen. Å vita kva som er rett, og likevel gjera det motsette fordi nokon ser på.

Johannes seier ingenting i denne forteljinga. Men livet hans har alt sagt det som skulle seiast. Han trudde, han tala, og han betalte. Utan å ha sett påskemorgonen.

Og så den siste setninga, som eg ofte stansar ved: Då læresveinane hans fekk høyra det, kom dei og henta liket og la det i ei grav. Midt i alt det grufulle står det nokre få menneske som gjer det einaste dei kan. Dei kjem. Dei tek hand om det som er att. Dei er trufaste også når det ikkje er noko meir å vinna.

Eg vil gjerne vera ein av dei. Og eg ber om nåde til ikkje å vera Herodes, han som lydde gjerne, men aldri let seg forandra.