Mark 7,31–37

Det er andre som fører mannen fram. Han kan ikkje høyra, og han talar med stor møde. Han kan ikkje sjølv be om hjelp, i alle fall ikkje slik at nokon forstår det. Så er det nokon som ber for han. Eg blir alltid glad når eg les om slike venner i evangelia. Dei som ber den andre fram når han ikkje klarar det sjølv.

Jesus tek han med seg bort frå folkemengda. Eg tenkjer at det må ha vore ei lette. Den som ikkje høyrer, står ofte midt i ein larm han ikkje kan tyda, omgjeven av munnar som rører seg og andlet som ventar svar. No er det berre dei to.

Og så talar Jesus til han på det språket mannen kan forstå. Ikkje med ord, men med hender. Fingrane i øyra. Spytt på tunga. Eit blikk opp mot himmelen. Det er nesten for nært, nesten for kroppsleg. Men det er slik ein talar til nokon som ikkje høyrer. Ein syner. Ein rører.

Så står det at Jesus sukka. Eg har tenkt mykje på det sukket. Det er ikkje eit ord, og det er ikkje ei bøn med innhald. Det er berre ein pust som ber noko meir enn ord kan bera. Eg kjenner det frå mine eigne bøner, dei gongene eg ikkje veit kva eg skal seia. Det gjer meg godt at Jesus også sukka. At han ikkje stod over naud og smerte, men gjekk inn i henne.

Effata. Opna deg. Eit av dei få arameiske orda Markus har teke vare på. Det var så sterkt at det vart brukt ved dåp i hundreår etterpå. Eg les det ikkje berre som eit ord til øyra og tunga, men til heile mennesket. Opna deg. For lyden, for andre, for Gud.

Eg kan sjølv bli døv på andre måtar. Eg kan slutta å høyra, ikkje fordi øyra sviktar, men fordi eg har høyrt det same så lenge at eg ikkje lenger lyttar. Og når ein ikkje høyrer, blir talen òg utydeleg. Det heng saman. Den som ikkje tek imot, har etter kvart lite å seia.

Folket får streng beskjed om ikkje å fortelja det vidare. Men dei kan ikkje tia. Dei seier at han har gjort alt vel.

Det er ei enkel setning, og eg trur ho er sann. Ikkje fordi alt har gått slik eg ville, men fordi han har teke meg til sides, rørt ved meg, sukka med meg og sagt: Opna deg.