Mark 8,14–21

Læresveinane har gløymt å ta med seg brød. Dei har berre eitt i båten. Jesus åtvarar dei mot surdeigen til farisearane og Herodes, og dei begynner straks å snakka seg imellom om at dei ikkje har brød.

Det er mest komisk. Han talar om noko djupt, og dei tenkjer på matpakka.

Men eg les det ikkje med overmot. Slik er eg òg. Midt i det Gud prøver å seia, er eg oppteken av det eg manglar. Bekymringa tek all plass.

Så kjem spørsmåla, eitt etter eitt. Skjønar de ikkje enno? Har de auge og ser ikkje, øyre og høyrer ikkje? Hugsar de ikkje? Og dei svarar rett. Tolv korger. Sju korger. Dei hugsar tala. Men dei har ikkje sett kven som stod bak.

Det er mogleg å kunna alt om Jesus og likevel ikkje sjå han. Eg har lese desse forteljingane heile livet. Eg kan tala og detaljane. Spørsmålet er om eg ser.

Eg har ofte tenkt på det eine brødet i båten. Kanskje er det berre ein detalj. Men eg kan ikkje la vera å tenkja at dei hadde meir med seg enn dei trudde. Han som bryt brødet, sat hjå dei.

Avsnittet sluttar med eit spørsmål som ikkje får svar: Skjønar de ikkje enno? Eg lèt det stå slik. Det er eit spørsmål eg må svara på sjølv, dag etter dag.