Mark 8,22–26

Igjen er det nokon som fører ein mann til Jesus. Denne gongen er han blind. Og igjen tek Jesus han med seg bort, ut av landsbyen. Det står at han tok den blinde i handa og leidde han. Eg ser det føre meg: to menn som går saman ut på ein veg, den eine stødig, den andre med eit fast grep i handa hans.

Utanfor byen spyttar Jesus på augo hans og legg hendene på han. Så spør han: Ser du noko?

Eg har alltid vore glad for det spørsmålet. Jesus spør. Han går ikkje ut frå at alt er i orden. Og mannen svarar ærleg: Eg ser menneske, men dei ser ut som tre som går.

Det er den einaste gongen i evangelia at eit under skjer i to steg. Det rører meg. For slik har det ofte vore for meg òg. Eg har sett noko, men ikkje klart. Eg har forstått noko om Gud, men uskarpt, med konturar som flyt saman. Det er ikkje blindskap lenger, men det er heller ikkje fullt syn.

Jesus legg hendene på augo hans ein gong til. Og no ser han alt tydeleg, langt og nært.

Eg tenkjer at Jesus ikkje vart utolmodig med det halve synet. Han berre rørte ved han att. Kanskje er det slik han gjer med oss. Ikkje éi berøring som løyser alt, men fleire, gjennom eit langt liv, til vi ein dag ser klart.

Så blir mannen send heim. Ikkje inn i landsbyen. Heim.