Markus 1,40-45

Ein spedalsk mann knelte for Jesus og tigga han om å gjera han frisk: Dersom du vil, kan du gjera meg rein! Eg merka meg at han trudde at Jesus kunne, men var ikje sikker på om han ville gjera han frisk.

Eg liker reaksjonen til Jesus. Han vart fylt av inderleg medkjensle. Det er noko eg treng meir av. Det å høyra og sjå folk rundt meg og ha medkjensle med dei i deira stode. Ja, ha inderleg medkjensle.

Eg liker også at det var kort veg frå å ha medkjensle til handling. Med ein gong sa Jesus: Eg vil! Bli rein! Straks vart sjukdomen borte og mannen vart rein. For eit svar han fekk! Eg vil! Tenk, slik møter Jesus oss, til og med når vi ikkje er sikker på at han vil.

Etterpå formana Jesus mannen til ikkje å fortelja om dette underet til andre, men berre gå til prestane og få det stadfesta at han er rein og frå spedalsksjukdomen. Det slår meg at Jesus ikkje ville ha publisitet. Eg merka meg også at Jesus ville  at miraklet skulle prøvast av ekspertane og at han som hadde vorte frisk skulle få ein skikkeleg legeattest!

Mannen greidde ikkje halda underet for seg sjølv, men fortalde alle om det Jesus hadde gjort for han. Det gjorde det vanskeleg for Jesus for han vart gjenkjend alle stader og folk kom til han frå alle kantar.

Eg veit ikkje om det er noko som heiter delvis lydnad, eller om at alt som ikkje er full lydnad, er eigentleg ulydnad? Men det som slo meg er at om vi ikkje er nøye med å gjera det Jesus seier, gjer vi ting vanskeleg for han. Herre, miskunna deg over meg!