Mark 8,27–30

Dei er på vandring nordover, langt frå Galilea, mellom landsbyane rundt Cæsarea Filippi. Og på vegen spør Jesus: Kven seier folk at eg er?

Det er eit lett spørsmål. Læresveinane kan svara med ein gong. Nokre seier Johannes døyparen, andre Elia, andre ein av profetane. Dei har høyrt praten. Dei veit kva folk meiner.

Eg kan svara lett på det spørsmålet òg. Eg har lese kva teologar og forfattarar har sagt om Jesus i to tusen år. Eg kan referera meiningar, samanlikna og vurdera.

Men så kjem det andre spørsmålet. Men dokker, kven seier dokker at eg er?

Her kan ingen svara for ein annan. Det er ikkje lenger eit spørsmål om kunnskap. Det er eit spørsmål om tillit og om å høyra til.

Peter svarar: Du er Messias. Det er rett. Men dei neste versa syner at han ikkje enno veit kva det kostar. Han har sagt det rette ordet, men han har ikkje sett heile vegen det fører. Eg er glad for det. Det tyder at ein kan seia sanninga før ein forstår henne, og så få veksa inn i ho.

Jesus bed dei ikkje fortelja det til nokon. Kanskje fordi ordet Messias var så fullt av falske forventingar. Kanskje fordi det måtte fyllast med noko nytt før det kunne seiast høgt.

Eg har svara på dette spørsmålet mange gonger i livet, og eg trur det må svarast på nytt i kvar tid, frå den staden ein står. Ikkje med nye ord, men med eit liv som ber dei same orda litt djupare.