Mark 9,2–13

Seks dagar etter at Jesus har tala om krossen, tek han med seg Peter, Jakob og Johannes opp på eit høgt fjell. Dei er åleine. Og der blir han forvandla framfor auga deira.

Markus skildrar det med ein detalj eg alltid har likt: kleda hans vart så kvite at ingen som bleikjer tøy på jorda, kunne gjera dei så kvite. Det er eit kvardagsleg bilete for noko som ikkje høyrer kvardagen til. Som om Peter, når han seinare fortalde det, leitte etter noko å samanlikna med og berre fann vaskebaljen.

Elia og Moses står der og talar med Jesus. Og Peter seier: Rabbi, det er godt at vi er her. Lat oss byggja tre hytter.

Markus legg til at han ikkje visste kva han skulle seia, for dei var så redde. Eg kjenner meg att i det. Når noko er for stort, fyller eg stilla med ord. Eg vil gjera noko, byggja noko, halda fast på det. Eg vil at det heilage skal bli verande der eg kan finna det att.

Men ei sky legg seg over dei, og ei røyst seier: Dette er Son min, han som eg elskar. Høyr han.

Ikkje: Bygg noko. Ikkje: Hald fast. Berre: Høyr han.

Og så, brått, ser dei ingen andre enn Jesus åleine hjå seg. Moses og Elia er borte. Lyset er borte. Det er berre han, slik han var før dei gjekk opp.

Eg har hatt nokre få slike augneblink i livet. Stunder då noko opna seg og eg såg meir enn eg kunne forklara. Dei varte aldri lenge. Og etterpå stod eg att med det same livet og den same Jesus som eg kjende frå før. Men eg trur det er nett det som er gåva. Ikkje at fjellet blir verande, men at han som var i lyset, er den same som går ned att saman med meg.

På veg ned bed han dei ikkje fortelja det til nokon før Menneskesonen har stått opp frå dei døde. Dei skjønar ikkje kva det betyr. Dei spør om Elia i staden. Og Jesus svarar at Elia alt har kome, og at dei gjorde med han som dei ville. Også her, rett etter herlegdomen, talar han om liding.

Fjellet og dalen høyrer saman. Lyset på toppen er ikkje ei flukt frå vegen mot Jerusalem. Det er det som gjer vegen mogleg å gå.

Nede ventar folkemengda, og ein far med ein sjuk gut. Men det er ei anna forteljing.