Mark 9,14–29

Når Jesus kjem ned frå fjellet, møter han ein krangel. Dei andre læresveinane står midt i ein folkemengd og diskuterer med dei skriftlærde. Lyset på fjellet er bytt ut med stemmer som snakkar i munnen på kvarandre.

Midt i det heile står ein far. Han har kome med son sin, og læresveinane har freista å hjelpa, men dei klarte det ikkje.

Jesus spør korleis det har vore. Og faren fortel. Han har sett guten falla, skumma, gnissa tenner, bli stiv. Han har dratt han opp frå elden og frå vatnet. Når Jesus spør kor lenge det har vore slik, svarar han: Heilt sidan han var liten.

Eg tenkjer på kva som ligg i det svaret. Alle åra. Alle nettene. Alle gongene han har bede og venta og blitt skuffa. Og no, sist, læresveinane som heller ikkje kunne gjera noko.

Så seier han: Om du kan gjera noko, så ha medkjensle med oss og hjelp oss.

Jesus tek opp dei to orda. Om du kan! Alt er mogleg for den som trur.

Og faren ropar ut det eg trur er ei av dei ærlegaste bønnene i heile Bibelen: Eg trur. Hjelp meg i vantrua mi.

Eg har bede den bønna mange gonger. Ho seier ikkje at trua er sterk nok. Ho seier ikkje at tvilen er borte. Ho ber begge delar fram på ein gong og legg dei i hendene hans. Eg har kjent det mest når eg har bede for mine eigne. Då finst det ikkje rom for å late som. Ein trur, og ein tvilar, og ein bed likevel.

Jesus talar til ånda, og guten blir liggjande som død. Folk seier at han er død. Men Jesus tek han i handa og reiser han opp, og han står.

Det er det same ordet som ved Jairus si dotter. Han tek i handa. Han reiser opp.

Etterpå, inne i huset, spør læresveinane kvifor dei ikkje kunne driva ånda ut. Og Jesus seier at dette slaget berre kan drivast ut ved bønn og faste.

Eg trur dei hadde gjort det dei hadde gjort før, med dei same orda, den same mynde. Men dei hadde gløymt å be. Eg kjenner att den faren òg. Å rekna med at det som verka i går, skal verka i dag, utan å venda seg til han det kom frå.

Kanskje er det difor faren fekk hjelp, og ikkje læresveinane. Han hadde ingenting anna enn ei bønn. Og det var nok.