Ingen profet kan vera ein kald istapp, ein tørrpinne, ein mumie, eit balsamert lik, som hektisk held fast på gårsdagen som om han skulle vera betre enn dagen i dag. Ein profet kan ikkje tala om Gud som om han hadde openberra seg som ”EG VAR” i staden for ”EG ER”. Anden frå den Allmektige lyftar han ut av fortida og det sjølviske mørkret og gjer han til ein føregangsmann for ei ny tid.

Ingen profet kan vera likesæl til tida og kulturen han lever i for han ser Guds finger i alt som hender.